runtodream.web-log.nl

"run simply for the love of it. Then more becomes possible then you might ever have dreamed"  - Elisabeth Hawker-

Deze weblog is begonnen in december 2005 toen ik werd uitgekozen als dreamteamer voor het blad Runnersworld. De bedoeling was om mijn ervaringen hier op te schrijven gedurende het project op weg naar de Rotterdam marathon op 9 april 2006. Dit is een beetje uit de hand gelopen en nu kun je hier met name lezen over mijn passie hardlopen, adventure racen, maar soms ook hoe ik reis, werk en andere gedachtenspinsels. Ondertussen heb ik 40 marathons /marathons+ gelopen met als meest bijzondere wel de marathon in Uruzgan/Afghanistan. Mijn liefde met lopen ligt vooral op de trails en in de bergen. Voorzichtig probeer ik in de ultrawereld te stappen. Verder heb ik 3 meerdaagse runs gedaan.
In 2007 heb ik samen met Ingrid als TEAM HERBALIFE,  de GORE-TEX™ TRANSALPINE-RUN 2007 gelopen. Een bergloop van 8 dagen, door de Alpen van 4 landen over 240 km en 14.000 hoogtemeters.
In 2008 de GORE-TEX TRANSROCKIES RUN . Een 6daagse run door de Rocky Mountains/USA over 175 km. Tevens ben ik vanaf 2008 lid van Malheur Ultrasport Team en ben ik de wereld van Adventure Race aan het verkennen.
In 2009 stond Al Andalus Ultra Trail 2009 op het programma. Een 5 daagse ultra trail stage run van 250 km in Andalusia/Spanje. In Augustus 2009 heb ik de The North Face Ultra Trail Courmayeur-Champex-Chamonix gelopen. Een waanzinnige Trail/berg run van 98 km en 5600 hoogtemeters. Over het programma voor 2010 wordt nagedacht.

Hardloopblad; Keep Running

Onderlaatst kreeg in het blad Keep Running in handen. Een hardloopblad waar ik nog nooit van gehoord heb. Het is een maandblad en dit is nr 4.
Uiteraard erg nieuwsgierig bladerde ik het blad door. Een nieuw fris en ander hardloopblad?
Helaas, het is niets nieuws en vult de al bestaande bladen als Runnersworld en Run2Day niet aan. Het is vooral veel van hetzelfde. Het blad heeft 66 pagina`s.
De onderwerpen die de revue passeren zijn oa,  |
4 bladzijden over hoe je en plan moet maken voor een langer termijn (doel, tijd, kalender maken, schema, herstel)
8 bladzijden over wat voor soort loper je bent, lange, midden of korte afstand.
6 bladzijden over hardlopen in de Alpen (aardig artikel)
5 bladzijden over hardlopen op Mallorca (is meer een toeristische item)
5 bladzijden over een loper die vertelt over een trainingskamp op Lanzarote. Hij houdt een dagboek bij en doet vooral wat je niet moet doen. Mee gaan met de snelle lopers. (Flauw dagboek)
5! bladzijden over hoe je pasta moet maken.(bladvulling?)
4 bladzijden over de laatste dagen voor een wedstrijd, de do`s en dont`s
4 bladzijden over een een hardloper van vroeger (nu de Fin Paava Nurmi, boeiend onderwerp)
Verder komen er topics voorbij als knieproblemen, behandeling van spierblessures, trainen in de kou, sportkeuring en 4 mooie droom marathons.

Het is dus duidelijk dat het blad zich richt op de grootste hardloopgroep, de beginners.
Het heeft niet echt een toegevoegde waarde als je de andere hardloopbladen er naast legt.
Voor mij in ieder geval geen reden om nr 5 te kopen of een abonnement te nemen.

Keep Running €3,95

Armoede

Vandaag is Hamid Karzai voor zijn tweede termijn beëdigd als president van Afghanistan.
De Afghaanse president heeft vandaag bij zijn beëdiging voor een tweede termijn als president beloofd het "gevaarlijke probleem" van de corruptie aan te pakken. De ministers in zijn regering zullen "competent en rechtvaardig" zijn, zei hij in zijn inauguratierede.
Ook werd deze week bekend dat Afghanistan een-na-laatst op de lijst van de armste landen staat. Een enquête laat zien dat 70% van de Afghanen aangeeft dat armoede en werkeloosheid zorgt voor veel van de ellende in het land. Niet gek, want armoede zorgt ervoor dat mensen corrupt worden en dingen doen die ze normaal niet zouden doen.
In het boek van Joris Luyendijk - Het zijn net mensen- beschrijft Joris wat hij onder armoede verstaat.

Armoede
Ik had mij er nooit iets bij kunnen voorstellen, tot ik het met eigen ogen zag en begreep dat je het op jezelf moest betrekken.
Neem het kind om wie je heel veel geeft. Haal je een moment voor de geest waarop dat kind zich bezeerde. Neem het machteloze gevoel dat je toen had en maak het groter, ze heeft echt heel veel pijn, de aandoening is dodelijk en ze crepeert in haar bedje, gilt het uit omdat ze niet begrijpt wat er gebeurt. Stel je dan voor dat een halve kilometer verder een ziekenhuis staat waar ze haar kunnen redden.
Alleen, je kunt het niet betalen. Dat is armoede........

Alles van waarde is weerloos....

Ik heb het al vaker gezegd, wij kunnen ons niet gelukkig genoeg prijzen dat onze wieg in Nederland heeft gestaan. Wij leven in een rijk land en nog belangrijker een land in vrede en veiligheid.
Hier in Afghanistan is dat nog lang niet aanwezig.
Gisteren werden we weer eens met de neus op de feiten gedrukt. 2 kinderen , 2 maanden en 10 jaar jong, die in een gevecht terecht zijn gekomen. 2 broertjes die in hun onschuld misschien gewoon buiten zaten te spelen en door een explosie hun leven dramatisch zien veranderen.
Een  uur later liggen ze via de operatietafel op onze intensive care. 2 maanden oud, nog zo`n klein onschuldig mensje. Een mensje die nog geen enkele keuze heeft kunnen maken. Die zomaar moet vechten voor zijn leven omdat mensen die wel keuzes kunnen maken de verkeerde keuzes maken.
Een weerloos mensje die voor zijn leven heeft gevochten en het vanochtend heeft verloren.
Hoe oneerlijk kan het zijn…….
De oudere broer is gelukkig nog bij ons maar ligt nog wel op de ic.
Zaken als hardlopen en Giel Beelen worden totaal onbelangrijk.
Het lukte in de namiddag pas om even langs te gaan. Aangezien Giel vrijdag al vertrekt gaat het dus ook niet meer lukken om een stukje te gaan hardlopen.
Toen ik vanmiddag om 16 uur in de buitenring met Marco aan het hardlopen was en we de afgelopen 24 uur samen doornamen was ik blij dat ik met Marco liep en niet met Giel.
Alles krijgt een plaatsje en het is fijn om je gevoelens te delen met een fijne collega. Hoe kan dat beter dan hardlopend. Hoe relatief kunnen dingen zijn…..

Hardlopen met Giel?

Net voor de uitzending van Giel Beelen was afgelopen zijn we nog even een bakkie wezen doen in de echo`s. Gelijk een mooi moment om even een foto te maken en aan Giel te vragen of we nu nog gaan hardlopen. Hij wist gelijk wie ik was, waar het over ging en nog beter hij wil er iets mee.
Dus had ik vanavond een afspraak om half 8 om het een en ander door te nemen. Gaan we lopen en hoe doen we dat?
Was het niet zo dat we 2 zwaar gewonden kinderen binnen kregen en ik tot laat in de nacht bezig ben geweest. Dus moest ik verstek laten gaan op onze afspraak. Morgen loop ik als het lukt tussen de bedrijven even langs om alsnog onze afspraak na te komen.
Wordt uiteraard vervolgd.

Giel in Kamp Holland

De echo`s op Kamp Holland is een soort kantine waar je een bak koffie kunt drinken, wat kunt eten en andere ontspanning kan vinden. Het is de plek waar je niet in uniform maar in sport-tenue mag komen. Dat in tegenstelling tot de eetzaal waar je altijd in correct tenue moet verschijnen.
Vanaf vandaag is de echo`s de werkplek voor Giel Beelen. Een hoek is omgetoverd tot studio.
Uiteraard zijn we vanochtend even langs geweest voor een bak koffie.
Daar waar normaal een hele stad op zijn kop staat als hij in het glazen huis zit, gaat hier het leven gewoon verder. De mensen die vrij zijn gaan even kijken, drinken een kop koffie en gaan weer verder met hun werkzaamheden.
Maar iedereen is wel enthousiast over Giel, Denise en Guido Weyers. De radio staat overal aan en het is leuk dat het live uitgezonden wordt vanuit Kamp Holland.
Zonet was de hele club even in het ziekenhuis. Maar zoals met alle bekende mensen zijn er veel mensen omheen waardoor je zin om even een babbeltje te maken snel verdwijnt. Tenminste bij mij in ieder geval wel. Of Giel nog gaat hardlopen betwijfel ik, vooralsnog loopt hij rond op bontlaarsjes
Aankomende dagen worden er wat optredens gegeven, leuk! Morgenochtend uiteraard weer een bakkie bij de echo`s. Het is hier 3.5 uur later dus de live uitzending begint hier om half 10. Voor ons een mooie tijd om even langs te wandelen.

Knallen op de 5 mijl baserun Tarin Kowt

Aanvankelijk leek onze aanval op de 5 mijl in duigen te vallen. Na een nachtdienst gelijk lopen is geen ingrediënt voor een strakke tijd. Maar gisterenavond konden we de patiënt overplaatsen naar de afdeling. Dat betekende voor mij een normale nachtrust en dus stonden we vanochtend om half 8 ietwat gespannen klaar voor de 5 mijl. Behoorlijk fris, 3 graden maar met een blauwe lucht.
Wat ging er aan vooraf? Marco en ik hebben goed getraind en we wilden op zijn minst de 40 minuten grens opzoeken. Mark, een collega van ons ziekenhuis heeft de snelste tijd staan. Ergens hoog? in de 37 minuten. Die wilde uiteraard niet dat wij onder de 38 minuten zouden gaan lopen.
Ik wilde serieus proberen om rond de 38 minuten te lopen en Marco zou meegaan. Snode plannen want de vorige 5 mijl op 5 oktober liep ik 41.30 en Marco 42 hoog.
Bij de start zijn we redelijk vooraan gaan staan zodat we goed weg konden. Dat gingen we.
Na  400 meter liepen we op de 5 de plaats van de 95 man. `Dat klopt niet helemaal `dacht ik, keek op mijn garmin en zag dat we gemiddeld 16 km per uur liepen.
`We gaan veel te hard`riep ik naar Marco. Tegelijkertijd riep ik erachteraan dat we het wel zouden gaan zien. Km 1 klokte ik in 4.06. Hierna begint het pad slecht te worden en vals plat omhoog te gaan. 4.45 op km 2.
De bocht om en voor mij zie ik een wolk van stof. Ik trek mijn buff omhoog maar realiseer me gelijk dat het mist is. Ziet er mooi uit maar ik heb er maar 2 seconden aandacht voor.
Voor ons doemt die verdomde klim op. Je voelt je benen verzuren maar we trekken door, mijn hartslag is 183. Bovenaan moet je eigenlijk herstellen maar het is een redelijk stukje en het gaat dan even naar beneden. Niets herstellen denk ik, knallen. Marco moet een gaatje laten vallen. Hij krijgt zijn ademhaling niet onder controle op de klim. Ik spoor hem aan om aan te zetten maar heb ook al mijn lucht nodig. Hij haakt niet meer aan. Km 3 inclusief klim 5.03. Ik trek door na de klim en km 4 gaat in 4.05. Zelfs door het mulle zand heb ik er nog goed de vaart in en km 5 gaat in 4.21.
Dan komt het beste stuk en ik probeer hetzelfde tempo te blijven lopen maar merk dat het zwaarder gaat.
Ik verbaas mij dat ik bij de eerste 6 lopers loop. De militairen die aan het werk zijn moedigen mij aan. Het voelt stoer om zo bij de kopgroep te lopen. Maar lang kan ik er niet over nadenken want als ik de bocht om kom moet ik nog 2 km . Hier is het weer vals plat omhoog en vooral de ondergrond is lastig. Veel losse grote stenen. Ik voel dat ik terrein verlies en praat tegen mijzelf.` Volhouden, niet gaan duwen, rug recht, maximaal nog 10 minuten, je bent er bijna`. De km tijden lopen wat op maar blijven onder de 5 minuten. Km 7 gaat in 4.54. Als ik bij het stukje betonplaat ben boor ik de laatste krachten aan en ren de poort door. De 8 km kom ik door in 36.33. Km 8 zelf loop ik in 4.52.
Maar de route is stiekem iets langer, namelijk 8.2 km.
Ik kom kapot over de streep en moet echt even op adem komen. De klok stopte na 8.2 km op 37 minuten en 22 seconden. Wat een strakke tijd!
De eerste dame, de snelste dame ooit op de TK 5 mijl en 4^de in het overall klassement. Zo zeg, mijn dag kan niet meer stuk.
50 seconden later komt Marco aan in een supertijd, 38.10 en 6^de in het klassement.  Als toetje komt Wouter in een prachtige 46.56 over de streep, 9 minuten sneller dan de vorige keer.
Ik weet niet wat het is maar als je met militairen loopt en je eindigt hoog in het klassement voel ik mij altijd erg stoer. Zal wel door het stoere en veel mannen gehalte komen.
Marco, Wouter en ik hebben in ieder geval een hele stoere dag. Waarschijnlijk kunnen we hier nog 1 keer een 5 mijl wedstrijd lopen. Het zal een uitdaging worden om onder deze tijd te duiken. Maar uitdagingen zijn er om genomen te worden.
Het was een goede trainingsweek met een totaal van 71 km op de teller.
Nb; in totaal deden er 172 lopers op de 2 afstanden mee (10 en 5 mijl)

Kiesdejuistesportbh.nl

Een goede sportbeha is voor iedere vrouw van belang. Of je nu kleine of grote borsten hebt doet er niet toe. Borsten hebben ondersteuning nodig.
Tijdens het sporten bewegen de borsten meer of minder passief mee omdat ze geen eigen spieren hebben. Zo kan er afhankelijk van grote en gewicht, druk en trek op de huid en bindweefsels komen. Het is geen spier die je kunt trainen. Alleen de huid en enkele dieper gelegen, rekbare structuren houden de borsten op hun plaats. Als de borst eenmaal is uitgerekt, dan is dit niet meer te herstellen en gaan de borsten hangen.
Wie dus aan sport doet, belast het lichaam/borsten meer dan normaal.
Daarom is het van belang om een goede sportbeha te dragen. Hier kun je zien hoe het niet moet tijdens het hardlopen.
Mijn ervaring is dat de sport/ hardloopwinkels niet echt een uitgebreide collectie hebben. Bovendien zijn er vaak geen ervaringsdeskundigen. Nu is dat niet erg als je weet wat je wilt. Zo draag ik altijd topjes van Craft of Odlo. Deze hebben geen naden en zitten prettig.
Maar weet je niet waar je op moet letten en hoe je de beste maat kunt kiezen dan is een goed advies prettig.
Al even is de website KiesDeJuisteSportBH.nl on line. Sportbeha-deskundige Anita Van Elmpt kan je voorzien van een goed advies. De producten worden zonder verzendkosten opgestuurd en mocht het niet zijn wat je zoekt kun je het makkelijk ruilen. Is het daarna nog niet wat je zoekt dan krijg je je geld terug. Prima service dus.
2 redenen waarom ik er besteld heb is de deskundigheid maar ook de veelzijdigheid van produkten. Er is een ruime keuze van zowel sportbeha`s als slips. Bovendien wordt het in een envelop bezorgd en dus ligt het 2 dagen later in je brievenbus. Gemak dient de mens.
Ik krijg heel snel schuurplekken bij lange duurlopen, daarom ben ik altijd kritisch met ondergoed.
Ik heb afgelopen maanden 2 soorten slips uitgeprobeert. De Odlo boxer en de Craft boxer.
De Odlo boxer zit erg prettig maar bij lange duurlopen krijg ik schuurplekken. De Craft boxer heeft de test wel doorstaan en zit aangenaam en geeft geen schuurplekken. Hetzelfde geldt voor de Craft sportbeha.
Maar zoals eerder gezegd, een sportbeha en slips zijn voor iedereen persoonlijk. Een goed advies daarin kan geen kwaad.
Mocht je in de buurt van Almere wonen dan kan je ook persoonlijk langs de winkel.

Spieren trainen met de honden

Als hardloper is het belangrijk dat je een stevig spiercorset hebt. Een van de redenen waarom veel lopers core-stabiliteit oefeningen doen.
Sinds afgelopen week ben ik erachter dat je als `pakwerker` veel van die spieren traint. Al was het alleen al van de stress.
Ik heb al eerder geschreven dat ik onder de indruk was van de hondentraining die ik gezien heb. Toen kwam het al even ter sprake, soms hebben ze vrijwilligers nodig om de honden te trainen. Wouter en ik hadden er wel oren naar. Afgelopen week kwamen ze vragen of we nog steeds boefje wilde spelen. Zo kwam het dat we in een blauw pak werden gehesen en het zweet op mijn rug stond van niet alleen het pak. Ik vond het dood en doodeng.
De honden zijn zo gretig dat ze helemaal los gaan. Mijn angst was vooral dat hij de commando`s niet zou opvolgen. Maar toen ik tegen de container stond en de hond mij alleen moest bewaken en dat ook deed werd ik meer ontspannen. Maar toch stond iedere spier gespannen als de hond in mijn buurt kwam. Wat een kracht hebben die beesten zeg.
Het een en ander is gefilmd en door Wouter in een filmpje gezet. Het begint met afscheid van Marco, onze intensive care collega die alleen over blijft als wij opgevreten zouden worden.

Compressiekousen; onderzoek bij militairen

In het Nederland Militair Geneeskundig Tijdschrift (november 2009) Staat een artikel over sportcompressie kousen. Zimmerman (sport en bedrijfsarts) en Paantjes ( fysio en orthopedisch manueel therapeut)hebben onderzoek gedaan bij 62 militairen die de kousen zijn gaan gebruiken.

De samenvatting is als volgt;
Sinds enkele jaren schrijven militaire artsen en fysiotherapeuten sportcompressie kousen voor bij allerlei klachten. Dit onderzoek inventariseert voor welke diagnosen de sportcompressiekousen worden voorgeschreven en of de patiënten tevreden zijn met het product.
Uiteindelijk zijn 50 militairen geïnterviewd na 8 weken de kousen te hebben gebruikt. De overige 12 konden niet geïnterviewd worden door uitzending of waren niet bereikbaar.
De kousen worden met name voorgeschreven aan patiënten met sportblessures van de onderbenen;
Kuit klachten, Medial tibial stress syndrome en Chronic Exercise Compartment Syndrome.
De gemiddelde gebruikerswaardering is 7.4 op een schaal van 1-10. De hoogste waardering wordt gegeven door patiënten in de subgroep`functionele kuitklachten zonder letsel`, 8.1.
In de toelichting noemen patiënten `klachtenreductie`, `een gunstig effect op de sportprestatie en `draagcomfort`.
Negatieve gebruikerservaringen zijn ook geregistreerd. Twee patiënten gaven aan dat de kousen vaak afzakten. De volgende opmerkingen zijn eenmaal gemeld; het aantrekken van de kousen is moeilijk, de kousen zijn te lang, de kousen zijn te dun, de kousen slijten bij de tenen.
Op basis van het aantal patiënten in dit onderzoek kan gezegd worden dat de gebruikerservaringen van militairen met sportcompressiekousen in de subgroepen functionele kuitklachten zonder letsel en MTSS positief zijn.
In de overige diagnosegroepen zijn te weinig personen geincludeerd om een zinvolle uitspraak te kunnen doen.
Bron; Nederland Militair Geneeskundig Tijdschrift November 2009.

Over de toepassing van de kousen bij sportblessures van de onderbenen is nog weinig geschreven in de literatuur. Maar er zijn nu wel een aantal onderzoeken lopende.
Ondertussen zijn de kousen niet meer weg te denken uit de hardloop wereld. Ik weet niet of onderzoeken daar nog iets meer aan bijdragen. Overigens las ik dat de fabrikanten zeggen (niet hardop) dat bij een juist gebruik de kousen ongeveer 6 maanden meegaan.

Task Force Urzugan; het boek

De trouwe lezers van deze site weten dat de Volkskrant een aantal jaar geleden is gestart met een aantal masterclasses cq workshops voor schrijvende militairen. Een van de begeleiders was onder andere Arnold Grunberg.  Het ultieme plan was om verhalen te verzamelen die geschreven zijn door militairen en met deze verhalen een boek uitgeven.  Dat plan is gelukt.
24 november is de grote dag. Dan zal uitgeverij Meulenhoff en de Volkskrant het boek uitreiken aan Jack de Vries, staatssecretaris van defensie.
Hierna zal hij in alle boekwinkels komen te liggen.
Afgelopen week heb ik de persdruk gekregen via de mail. Normaal gesproken zou ik bij de uitreiking aanwezig geweest zijn maar aangezien ik dan nog in Afghanistan zit mag ik alvast de preview lezen.
Het ziet er erg mooi uit. De verhalen zijn divers en geven een goed beeld van het werk wat wij hier doen, hoe militairen situaties ervaren en er mee omgaan.
Het boek is werkelijk prachtig geïllustreerd door tekeningen van Erik Striek.
Een deel van de opbrengst zal gaan naar de vrije pers in Afghanistan.
Er staan in het boek maar liefst 3 verhalen die ik heb geschreven. Uiteraard 1 echt hardloop verhaal, 1 die er mee te maken heeft en 1 ander verhaal over mijn werk.
Voor mij was het een mooie ervaring om aan dit project mee te werken en ben er trots op dat mijn verhalen gepubliceerd zijn.