runtodream.web-log.nl

3de editie van de Gore-Tex Transrockies Run

Ik bewaar zeer mooie herinneringen aan de Transrockies Run. Verleden jaar deden wij mee aan de tweede editie. 23 augustus start de derde editie en zullen de lopers weer 113 mijl lopen door de prachtige natuur van de Rocky Mountains in Colorado/USA.
Dit jaar is de TRR door de vele positieve berichten met stip gestegen en is hij zo goed als vol met 150 teams.
Er doen net als verleden jaar weer een aardig aantal elite traillopers mee. Zo doet Helen Cospolitch mee, de winnares van de 2008 Leadville 100 mijl. Maar ook haar partner Dean Karnazes (wie kent hem niet). Ook is Anita Ortiz weer van de partij, zij won dit jaar de Western State 100 mijl. Kami Semmick en Nikki Kimball doen mee, zij hebben ook al vele ultra trail wedstrijden gewonnen. Een heel sterk damesveld!
De Leadville 100 mijl start 1 dag voor de TRR en dus hebben de elitelopers een keuze moeten maken. Zo zal de sympathieke Tony Krupicka in de LV 100 starten.
Maar ook onze vrienden van verleden jaar, Kim, Fran, Martin en Juliet zijn weer deelnemers van de TRR. Zij houden ons op de hoogte van het wel en wee die week.
Een van de dingen die een multi stage race zo bijzonder maakt behalve het lopen is het samen zijn met al die verschillende lopers de hele week. Een mix van toplopers en recreanten waarvan bij iedereen de passie voor lopen voorop staat zorgt voor een hele aangename sfeer. Met weemoed ga ik de Transrockies Run online volgen.
Hieronder nog een keer de video van hardlopen in Colorado 2008 inclusief de Transrockies Run. Steeds als ik het zie vervult het mij met warmte.
Voor degene die alle dagen op video willen zien. Er zijn filmpjes gemaakt van de highlights van de dag. Die kun je hier zien.

.

In de trailrunner

Tot mijn stomme verbazing zag ik deze week een advertentie in het blad Trailrunner. Niet zomaar een advertentie maar 1 waar Ingrid en ik in staan.
Een grote reclame foto voor de Goretex Transrockies Run met ons als `happy runners`.
Drymax sokken heeft het al op hun site gezet omdat ik die sokken aan heb, dat zie je hier.
Een mooi bewijs dat sponsoring zin heeft. Herbalife staat gratis en voor niets in het blad Trailrunner. Mochten er andere sponsoren zich aan willen melden, u bent altijd welkom. Hieronder de foto. Met dank aan Dave en Mike voor de tip, zij hadden ons al gespot in het blad.
Update; 15-5 bijgewerkt met de officiële foto zoals die in de Trailrunner staat.

Hardlopen op hoogte

Hardlopen op hoogte is iets anders dan hardlopen in Nederland. Voor de Transrockies Run hebben wij 3 weken geacclimatiseerd voordat wij aan de wedstrijd begonnen. We kwamen er snel achter dat dat erg slim was geweest. Hardlopen boven de 2400 meter tot 3900 meter doe je niet zomaar.
Er waren toch aardig wat mensen die zich niet lekker voelde. Maagklachten, misselijk, hoofdpijn, geen eetlust en slecht slapen wat soms resulteerde in stoppen met de race of niet het verwachtte resultaat van bv een van de toploopsters.
Als je voor het eerst op hoogte loopt voelt het alsof je heel lang niet gesport hebt. Je staat bij de minste inspanning te hijgen als een paard. Daar waar je normaal 2 uur loopt is nu de koek al op na 1 uur.
Hier volgen wat tips die wij helpvol vonden.
Start rustig;
Doe de eerste loopjes vooral heel relaxed. Denk niet dat je sneller acclimatiseert als je een interval training gaat doen. Gegarandeerd dat je helemaal kapot gaat en je je waarschijnlijk ziek voelt. Je merkt als je rustig start het iedere dag een beetje beter gaat.
Je hartslagmeter kun je wel thuis laten want die slaat op hol, zeker in het begin.
Ik heb bewust niet met de hartslagmeter gelopen maar op gevoel.
Drinken!
Voor, tijdens en na je loop drinken en de rest van de dag ook. Door op hoogte te zijn zul je sneller uitdrogen. je zweet veel en daardoor verlies je veel vocht. Je verliest meer vocht door de snellere en diepere ademhaling, en door de drogere en koudere lucht die door je slijmvliezen bevochtigd en verwarmd moet worden. Bovendien is het dorstgevoel op grote hoogte verminderd.
Eten;
Je verbrand meer op hoogte dus pas je eten aan en eet meer. Het basale metabolisme is in rust al verhoogd en dus heb je meer energie nodig. (hart en longen moeten harder werken omdat er minder zuurstof is.
Minder lucht;
Op 2000 meter hoogte verlies je 10 tot 12 procent van je VO2 max. Zit je op 2300 meter dan stijgt dit al naar 15%. Verwacht dus geen supertijden en weet dat alles minder makkelijk gaat. Het goede nieuws is dat er een mindere luchtweerstand is en dat laat je weer makkelijker lopen. Maar het voelt vooral als het eerste punt.
Wel is het zo dat iedere meter die je hoger komt de uitzichten steeds mooier worden. Dus als je langzamer loopt is dat helemaal niet erg. De omgeving geeft je energie voor 10!
Foto is van Transrockies Run 2008

Colorado Rocky Mountain High- de foto`s

Vandaag waren wij gevraagd om op een congres van Herbalife een presentatie te geven over onze avonturen in de TransRockies Run.
Afgelopen week had ik al een foto-video gemaakt om voor de presentatie te gebruiken.
Het is een mooie collage geworden, toen ik er vm naar keek achter de coulissen werd ik er zelf emotioneel van. Een soort herbeleving. Na het filmpje kwamen wij op.
Na de presentatie werden wij veel aangesproken en het is mooi om te zien dat wij blijkbaar veel mensen inspireren oa via deze site.
Vergeet niet de muziek aan te zetten als je het filmpje bekijkt!

Colorado Rocky Mountain High from martine hofstede on Vimeo

.

De Gore-Tex TransRockies Run of de Transalpine Run?

TransRockies Runners Trade Intense Elevations for Incredible Views.
Een mooie intro van National Geographic. Dat is misschien wel de beste korte samenvatting voor de afgelopen week.
Vele lopers hebben de afgelopen week gevraagd wat nu mooier of beter was. De Gore-Tex Transalpine Run of de Gore-Tex Transrockies Run.
Een moeilijke vraag omdat het niet perse beter is, de lopen zijn anders.
In de TAR maak je meer km`s en is het hoogste punt 3000 meter. Daar daal je altijd weer af naar bijna zee niveau voor de overnachting.
In de TRR loop en slaap je gedurende 6 dagen boven de 2500 meter. Op een dag loop je zelfs 39 km tussen de 3200 en bijna 3500 meter.
Dat is wezenlijk verschil. Op hoogte sporten is zwaar, er is minder zuurstof en dat merk je.
Persoonlijk had ik er niet heel veel last van behalve zwaar hijgend als ik tempo naar boven liep.
Maar er zijn lopers die moesten uitstappen omdat ze er ziek van waren. Of lopers die kotsend langs de weg stonden. Zeker de eerste paar dagen hadden ook aardig wat mensen last van hoofdpijn, maagklachten, slecht slapen, licht in het hoofd en vermoeidheid. Allemaal klachten die horen bij het op hoogte zijn.
Dus beide hebben een uitdaging, de een de afstand en totale hoogtemeters. De andere ook afstand en hoogtemeters maar net iets minder maar vooral de hoogte.
De omgeving;
In de Europese alpen ben je snel boven de boomgrens en dus loop je veel in rotsige gebieden of over alpenweiden.
De Rocky Mountains heeft een hele hoge boomgrens en loop je boven de 3000 meter zelfs soms nog tussen de bomen. Maar de Rocky Mountains heeft de mooiste sterrenhemel die je ooit gezien hebt!
Ik heb van beide genoten. Daarom zijn beide races ook zo uniek, ze zijn anders qua omgeving. Beide zijn adembenemend mooi en beide laten je intens genieten van de natuur.
Misschien zijn de trails in de USA wat technischer. Veel wortels en stenen waardoor je goed geconcentreerd moet blijven, zeker met afdalen.
Tijdens de TRR heb je het geluk dat er altijd wel ergens een ijskoud riviertje is. 10 minuten daarin zitten na de race en je hebt een ijsbad gehad waardoor je beter hersteld.
De sponsors;
Beide races hebben erg goede sponsors. Sommige zijn hetzelfde maar ze hebben ook afzonderlijke sponsors. Zo heeft de TAR Polar en de TRR timex als sponsor.
Beide hebben Gore-Tex als sponsor en je kunt volgens mij geen beter organisatie wensen als dat.
Wat wel een wezenlijk verschil was, is dat in de TRR er veel goodies worden weg gegeven.
Onze tassen puilen uit, bidons, een timex horloge (ironman solar), bekers, sokken, een belt, handschoenen, tassen, shirts, etenswaren en vele andere hebbedingetjes. Bovendien werden er iedere dag een aantal prachtige Gore-Tex  Paclite-shell jacks en Windstoppers weg gegeven.
Laten de meisjes er nu ook 2 hebben bemachtigd.
Misschien is dat wel Amerikaans, maar in de TAR werd er niet zo gestrooid met cadeautjes. Overigens kreeg je daar ook genoeg. Maar van een Gore-Tex outdoor jas wordt ik wel erg blij. Bij de TRR was ook Salomon een sponsor en mn de dagwinnaars werden verwend met schoenen.
De Organisatie;
Bij beide races klopt de organisatie tot in de puntjes. Steeds weer sta ik daar versteld van. 
De TRR heeft wel een paar extra uitdagingen. Zij moeten iedere dag tenten opzetten en wc`s en douches verplaatsen. De TAR heeft gebouwen waar de lopers slapen, zoals scholen en gymzalen.
Het tentenkamp, tentcity, heeft wel meer voordelen. Je slaapt met meer privacy in plaats van in een grote hal. Er zijn genoeg dixie`s en douches. Zij verrijden namelijk douche trucks. Ook heeft het wel sfeer om allemaal in tentjes te slapen. In de avond nog een kampvuurtje en na 10 ligt iedereen te snurken. Uiteraard  is het wel kouder dan in een sporthal.  Maar dat komt ook dat je op hoogte slaapt. Nu hebben we erg goed weer gehad. Maar als het regent of sneeuwt dan heb je wel een uitdaging in je tentje  met de natte kleren ed. 
Het eten is bij beide races prima. Maar hier wint de TRR want dat eten was perfect!
Zij gebruiken 1 cateraar die alles doet. Die wist wat lopers nodig  hebben.  Het eten was uitzonderlijk goed.
Ook na de race is bij beide races alles aanwezig. Ligstoelen, voetenbadjes, eten, drinken en support.
Bij de TRR heb je 2 keer een transport naar de start. De reden is dat men zo min mogelijk asfalt wil en daarom er dus met een busje gereden moet worden. Bij de TAR start je altijd vanuit het dorp. Overigens was het vervoer wel perfect geregeld.
Wat de TAR ook zou moeten invoeren is de Women 80+ categorie. Net als bij de mannen moet deze ook bij de vrouwen aanwezig zijn.
De sfeer;
Doordat je met z`n allen op een camping bent geeft dat tijdens de TTR veel sfeer. Bovendien zijn Amerikanen veel opener en zullen zij altijd een praatje aangaan.
Het heeft ervoor gezorgd dat wij veel bijzondere mensen hebben ontmoet, niet alleen tijdens de race maar tijdens de hele vakantie.
Ook tijdens de TAR hebben we leuke contacten opgedaan maar toch minder. Mede doordat wij en vele andere in hotels sliepen.  
Voor 2010 zou het wel eens zo kunnen zijn dat we met 5 TRR teams aan de start staan van de TAR. Het zou een mooie reünie zijn.

Samenvattend is het simpelweg zo dat beide races perfect zijn. Beide races zijn anders en dus de moeite waard. Alle lopers die de TAR hebben gedaan zou ik zeker aanraden de TRR te doen. Er liggen vele andere uitdagingen en vele andere hoogtepunten.
Een meerdaagse race is een waanzinnig iets om te doen. Bovendien perfect te combineren met een mooie vakantie.

oh ja, als je ons wil zien finishen moet je even dit filmpje kijken.

Deze foto`s symboliseren de volgorde van de dag. Lopen, ontspannen en een stukje schrijven.

Afscheid van de Gore-Tex TransRockies Run

Alsof het zo moest zijn. De hele week heeft de zon geschenen tijdens de Gore-Tex Transrockies Run. Vandaag regent het, wel afwisselend met de zon, maar toch.
Goed weer om uit te slapen dus. Maar we zijn zo gewend om om 6 uur uit de tent te kruipen dat we allemaal wakker waren rond die tijd.
Gisterenavond hadden we een prachtig eind feest en lagen we pas rond half 1 in bed.
Een heerlijk diner in het Hiatt Resort. Veel speeches, mooie foto`s, video`s en de prijsuitreiking voor alle categorieën.
Als hoogtepunt voor de meeste lopers het uitreiken van de finishershirts. Die krijgen alleen de lopers die alle etappes hebben uitgelopen binnen de tijd.
In tegenstelling tot Europa heeft Amerika tijdens evenementen altijd keurig dames shirts. Zo kregen wij een mooi licht blauw shirt en de mannen een donkerblauw shirt.
Het podium stroomde snel vol met alle finishers, het zag er mooi uit.
Gelukkig en blije lopers in mooie blauwe kleuren. Dansend en zingend sloten we de avond af met `Stand up for the champions`. Een nummer wat veel gedraaid wordt tijdens de TAR en TRR. Net als dit nummer, `keep on running`.
Na het uitwisselen van veel adressen, e-mails en veel omhelzingen namen wij met nog een paar een afzakkertje in het hotel. Maar ook bij ons sloeg de moeheid toe en vielen we uitgeput in slaap in een bed na 1 week in een tent.
Vanochtend verraste Fran ons met 2 liter Starbucks koffie. Nooit geweten dat je dat zo mee kan nemen in een kartonnen box.
Na afscheid genomen te hebben van de meiden zouden wij opgepikt worden door de shuttle die ons weer naar buena Vista zou brengen. Maar om half 11 was die er nog niet. Gelukkig kwam er een Salomon truck voorbij met bekenden. Zij waren een van de sponsors. Die hebben we aangehouden en laten bellen. Er was ergens iets fout gegaan, 10 minuten later werden we opgehaald. 2 uur later waren we weer waar we gestart waren.
Onderweg kwamen we alle bekenden plaatsjes tegen waar we wel ergens in de buurt zijn geweest.
Bij de auto aangekomen startte deze niet. We hadden de lichten aan laten staan. 5 minuten later reden we weg dankzij een behulpzame Amerikaan.
Nu zijn we weer in onze vertrouwde B&B, Las Manos. De mooiste B&B waar ik ooit geweest ben. De moeite waard om even op de site te kijken. Hun hele huis is gebouwd van natuurprodukten. Prachtig! Bovendien zijn Colleen en William aangenaam gezelschap.
Vanavond worden de benen nog even los gemaakt. Morgen rijden we richting Denver.
Morgen als alles een beetje een plaatsje heeft gekregen volgt een terugblik op de TRR. Het verschil met de TAR qua organisatie, natuur, lopers en andere opvallende dingen.
Vooralsnog verblijven wij op een hele grote roze wolk die boven de Rocky Mountains hangt.
Dit nummer heeft ineens een hele andere dimensie gekregen, vroeger draaide mijn vader dit nogal eens thuis, daarom ken ik het en kan ik het zo meezingen. Nu krijg ik er een brok van in mijn keel. Lopen in de bergen roept emoties op, een van de redenen dat ik er zo van kan genieten. Het brengt je heel dicht bij jezelf

But the Colorado rocky mountain high
I've seen it rainin' fire in the sky
The shadow from the starlight is softer than a lullabye
Rocky mountain high

Dag 6 TRR, We did it, we crossed the Rocky Mountains!

Vanochtend was iedereen opgewonden en klaar om aan de race te beginnen. Behalve dan die hardlopers die al ergens uitgestapt zijn, voor hun is het al voorbij.
Maar iedereen die deze dagen overleeft heeft weet dat deze dag er ook nog bij kan.
Een hele zware dag met 34 km`s en bijna 1500 hoogtemeters.
Maar vol optimisme begonnen we ook vandaag weer aan de dag.
Vail sliep nog toen wij weg werden geschoten. De eerste km`s was over het asfalt om Vail uit te komen. Dat duurde niet lang en al snel kwamen we uit op een lange single track die naar de top van de berg ging. Het gaf een prachtig uitzicht op Vail en de skipistes.
Na een half uurtje ben ik mijn eigen tempo naar boven gaan lopen en toen ik een heel eind was ben ik op een mooi plekje gaan zitten.
Maar na al 4 minuten stond Ingrid er al, die liep als een trein en was niet te houden.
De knie voelde goed en zo liepen we lekker door.
Boven zigzagde het wat door het bos. Wat mooie tracks naar beneden om vervolgens weer te klimmen.
Na de eerste drinkpost volgde er een lange zware maar prachtige afdaling.
Erg steil en op een smalle single track. De vegetatie was volledig veranderd. Andere bomen en hoog struikgewas met veel bloemen. Prachtig.
hierna kwamen we aan in Avon, een plaatsje wat maar 3 km van Beaver Creek ligt, onze eindbestemming. We werden netjes door het plaatsje geleid en uiteraard niet via de weg richting Beaver Creek gestuurd.
Er volgde weer een klim. De benen voelde zwaar en stijf maar met het eind in zicht kun je alles. Tot we de bocht om kwamen en er een hele steile piste voor ons lag. En ja, de route liep daarheen. We liepen. klauterden omhoog. Tsjonge wat een killer was dat zeg. Ik zag gewoon zwart voor mijn ogen. Toen we hijgend en puffend boven waren liep het nog iets omhoog. Ik wachtte even op Ingrid en was klaar voor de afdaling, helaas. De weg bleef omhoog gaan. Maar daar was dan eindelijk de afdaling, we zaten op 31 km.
Volledig in mijn eigen wereld daalde ik af. Het was een piste die zigzaggend naar beneden ging. Tot ik ineens mijn naam hoorde in de verte. Ik had de verkeerde afslag genomen en liep de verkeerde kant op. Het was goed gemarkeerd maar ik heb het gewoon niet gezien.
In de verte hoorde we beneden de speakers al. Ingrid liep heel de dag als een speer.
En zo daalden we verder af, op weg naar de finish. Op weg naar onze overwinning.
Het 5de team van de dag ervoor hadden we al lang achter ons gelaten en wij liepen keurig op de 5de plaats. Voor het klassement stonden we een uur achter hun en dat gingen we niet meer redden. Uiteindelijk wel 15 minuten.
Met veel geschreeuw van andere teams werden we binnen gehaald en finishten in 5 uur en 38 minuten over 34.6 km.
Een emotioneel moment. We hebben het toch maar gedaan met z`n tweeën.
170 km in 6 dagen dwars door de prachtige Rocky Mountains van Colorado. Met ongeveer 7000 hoogtemeters en lopen op gemiddeld 2800/3000 meter hoogte.
Het geeft je het gevoel dat je alles  aan kunt.
Veel omhelzingen van alle andere lopers die bleven wachten, bier en uiteindelijk een trouwerij toen een team na 6.30 aankwam. Zij hadden hun bruiloft zo gepland.
Familie en medelopers hielden het niet droog. Als je samen de Gore-Tex Transrockies Run overleeft overleef je een huwelijk ook wel.
Nu is het party time, met vele nieuwe vrienden gaan we een wilde avond tegemoet.
Vannacht slapen we in een echt bed, wel met 3 anderen op een kamer maar beter dan in een tent.
ps; Ingrid bedankt iedereen voor de support!

ps; bij gisteren heb ik 3 fotos gezet. More to come. Nu eerst partytime!

Dag 5 TRR, inspirerend!!

Deze hele week is het al schitterend weer. Uiteraard is er altijd wat op aan te merken want als je in de middag nog aan het lopen bent is het behoorlijk heet.
Als je net als vanochtend uit je tent kruipt is het erg koud omdat de zon nog niet boven de bergen uit is.
Bij het ontbijt en de start zie je daarom ook iedereen tot het laatst ingepakt. Net voor de start gaan de jasjes, arm-warmers, mutsen en handschoenen uit.
Want meestal ben je snel warm. Gelukkig hadden we vandaag vanuit Redd Cliff naar Vail wederom een milde start. Een paar km vals plat naar boven.
Daarna begon een enorme lange klim van 17 km. Wel een prachtige klim. Door de bossen en des te hoger we kwamen des te meer mos lag erop de bodem. Het rook heerlijk en zag er zo groen fris uit.
Het grote verschil met de Transalpine Run is dat je hier tot soms wel 3400 meter bomen ziet. Dat betekent dat je veel in de bossen loopt terwijl je in de Europese Alpen daar al snel boven zit. Dus daar heb je meer vergezichten. Niet perse mooier maar anders.
Ik loop graag in de bossen, het is mooi, ruikt heerlijk en het is er koel.
Vandaag was er na de grote klim een mooie single track naar beneden om vervolgens weer flink te klimmen naar 3500 meter.
De knie van Ingrid voelde vandaag een stuk beter. Ze kon stukken hardlopen en wisselde dat af met doorstappen.
Na de tweede klim kwamen we in de buurt van Vail uit. Wat een prachtige vergezichten.
Er liep een pad wat net onder de berg liep en je steeds een beetje hoger bracht.
Ik rende steeds een stuk voor en zocht dan een mooi plekje uit om op Ingrid te wachten. Een spirituele dag, zittend in de stilte met alleen de natuur...
Het maakt me steeds weer emotioneel en sprakeloos. Een van de lopers die voorbij kwam zei`this is our church, right`.
Ik kon alleen maar beamen en zong erachter aan..`this is where i heal my hurts`.
Een van de mooie dingen van deze race is dat alle lopers zo ontzettend genieten van wat ze aan het doen zijn.
De omgeving is zo inspirerend. En uiteraard heeft iedereen pijn in zijn benen en zijn er soms momenten dat je je afvraagt wat je aan het doen bent.
Maar die zijn er maar even. Er wordt vooral genoten. De topteams daarbuiten gelaten, die rennen alleen maar ontzettend hard.
Terug naar de dag, toen we uiteindelijk de top hadden bereikt kwam er een hele, hele lange afdaling naar Vail. Die was ook rond de 17 km.
Ik ben in een flink tempo afgedaald, heb steeds op Ingrid gewacht die afwisselde met hardlopen en doorstappen.
En zo liepen we een prachtige afdaling. De velden stonden vol paarse en gele bloemen.
Na 38.83 km, 6 uur en 18 minuten kwamen we aan in Vail.
Het was een soort cultuurshock voor ons lopers als voor de bezoekers van Vail.
Wij lopers liepen bezweet door het dorp en al snel wist iedereen waar er een riviertje was. Uiteraard ging iedereen daarheen en lagen we allemaal in de rivier met de benen.
De bezoekers keken ons bevreemd aan. Wij moesten ook erg wennen aan alle mensen want de afgelopen dagen zijn we niet echt in de bewoonde wereld geweest behalve in tentcity zoals iedereen het kamp noemt. En het leven  tussen de lopers is anders, daar loopt iedereen met kousen aan. Looptights en andere vreemde outfits wat iedereen normaal vindt.
Maar om in Vail te zijn was voor ons wel de kans om weer eens echte koffie te drinken.
Zo lagen we na 38.83 km in de rivier in downtown Vail met een heerlijke cappachino.
Het was een prachtige dag, zoals we vandaag liepen was het prima te doen. Ik ren alles en wacht hier en daar. Ingrid loopt afwisselend en dat werkt goed.
De blessure is niet erger geworden maar beter. Nadat we in tentcity aankwamen heeft de medic de knie weer los gemaakt, heeft ze geijsd en oefeningen gedaan.
Kortom, het was een prachtige inspirerende en spirituele dag vandaag!
Nb; foto`s volgen morgen ivm bedtijd. Gisteren namelijk tot 22.30 uur bezig geweest met het stukje van gisteren en foto`s.

Vandaag ook even een berichtje van mij, Ingrid. Want sommige mensen maken zich zorgen om mijn knie. No problem!! Het gaat echt prima.
Voordat we naar de US gingen heb ik diverse goede tips en adviezen gekregen van oa. Cor Snijders over het herstel en het interval lopen.
Cor dank voor die tips, komen me nu goed uit. Alfred Lapen heeft ons geholpen met technieken in het stokkenlopen, ook dat had niet beter gekund.
De Herbalife producten, zoals de shake, proteine, niteworks en de tabletten, werken perfect, waardoor ik me ook erg sterk voel. 
En natuurlijk de oefeningen. Ik loop niet door de pijn heen, het werkt allemaal prima en ik geniet ook volop van de prachtige natuur.
Teamwork is zeker deze dagen een heel belangrijk iets. Gisteren hebben we een discussie gehad omdat ik wilde dat martine lekker kon rennen.
We hebben het toen gehad over het tijdelijk wisselen van partner, omdat er nog een stel was waarvan de vrouw geblesseerd was. Natuurlijk vond ik het niet leuk om het team te splitsen,
Maar ik wilde dat martine haar energie kwijt kon en zoals het gisteren ging was dat niet het geval.
Vandaag besefte ik dat ik blij was dat we het niet gedaan hebben. Want Martine was ook vandaag een perfecte teammate. Als ze wachtte stond ze klaar met de bidon met H3O, als ik bij een post aankwam, werd me van alles in de mond en handen gestopt.
kortom het is heel belangrijk in deze race om goede teammate's te zijn en dat werkt perfect. Zo zullen we morgen zeer zeker samen de finish in Beaver creek halen!

Dag 4 TRR, Ups and downs

Iedere ochtend is het een strak regime. Om 6 uur gaat de wekker, slaapzak en matje oprollen en de tassen inpakken. Even snel een beetje water over het gezicht om vervolgens aan te schuiven voor een heerlijk ontbijt.
De ochtenden zijn erg fris, vanochtend zat het ijs zelfs op de tent. Dan valt het niet mee om je warme slaapzak uit te kruipen.
Maar er moet gelopen worden en dat was het plan voor vandaag.
We hadden beide weinig last van stijfheid. Ingrid had gisterenavond wel wat last van haar knie maar dat leek nu weg te zijn.
Helaas hadden we maar een paar stokken omdat een van de stokken het begeven heeft.
Om 8 uur vertrokken we op weg naar de eerste en enigste top. De weg erna toe was even mild voor ons. het was ongeveer 2 km vals plat omhoog.
Maar daarna was het een gewelddadige klim. Erg steil en we maakten dan ook heel snel hoogte.
Ingrid liep sterk met de stokken. We liepen tijdens de klim vlak bij team 3 en 4 (van ons klassement)wat hun wat onrustig maakte. Zeker omdat ze weten dat we goede dalers zijn.
Na 9 km waren we boven en dat was adembenemend. De top was op 3450 meter.
Een aantal km liepen we over de kam van de berg met prachtige bergen om ons heen.
Hier en daar lag er nog wat sneeuw op. Wat een vredig gezicht.
De cameraman die we tegen kwamen zei terecht`isn`t live beautiful gilrs`.
Maar op die mooie kam ging het ook mis met de knie van Ingrid. Op het moment dat het begin van de afdaling in zicht kwam en we gingen hardlopen stagneerde het.
Het hardlopen ging simpelweg niet. Te pijnlijk aan de buitenkant van de knie.
Ingrid baalde ontzettend maar gaf niet op. Met een strak tempo liep ze met de stokken verder.
Het lopen was niet pijnlijk. Ik heb het onderweg nog getaped maar dat maakte niet uit.
Tijdens de afdaling kon ze stukjes hinken en een tussenstap nemen met de stokken.
Het was een prachtige zware afdaling en die was ook ideaal voor ons geweest al hardlopend. Maar ook lopend kwamen we er. Ik had erg veel energie in mij en rende stukken, wachtte op ingrid en zo kwamen we samen beneden.
Beneden liep de route dwars door een beek. We moesten ongeveer een halve km de beek volgen. Ijskoud water en na een tijdje leek je ook je voeten niet meer te voelen.
Uiteindelijk kwamen we bij het tweede checkpoint uit. Daar was het nog ongeveer 5 km naar de finish.
Met hetzelfde strakke tempo liep Ingrid door als een volleerd nordic walker.
Emotioneel haalde we de finish na 4 uur en een paar minuten. De etappe was 24 km.
De rest van de dag hebben we ontspannen en Ingrid heeft via de medic ijs en oefeningen gekregen die ze iedere 20 minuten moet doen.
Nu tijdens het eten voelt het een stuk beter.
We gaan zien wat de dag van morgen ons gaat brengen. Een erg zware dag met een lange klim en een 37 km etappe. We zullen het uitlopen, dat staat vast.
Misschien gaan we morgen tijdens de etappe nog een tijdelijke partnerruil doen. Een mix team uit California waar wij vaak samen mee lopen heeft ook wat last van blessures.
Zij heeft een achilles probleem. Dus een optie is dat ik met hem een stuk ren morgen en Ingrid samen met haar wandel met de downhill. Dan wachten we gewoon ergens op elkaar.
Maar we gaan het eerst zien.
Vooralsnog genieten we nog, de etappe was wonderschoon. Helaas zijn blessures ook een onderdeel van hardlopen.
De reacties van de medelopers zijn hartverwarmend. Iedereen leeft mee en dat doet ons goed.
Wij gaan zaterdag alle 2 ons finisher shirt in ontvangst nemen, wat er ook gebeurt. Al moet ik Ingrid de laatste etappe op mijn rug meenemen.
Zoals bekend zijn wij hier met 2 teams van Herbalife en dat doet de branding goed. Howard en Juliet zijn erg goede ultralopers en gisteren zijn ze als derde geëindigd.
Het was een prachtig gezicht om hun op het podium te zien.
Herbalife straalt een erg positieve kracht uit hier in de Transrockies Run. Niet alleen van winnaars maar ook van doorzetters. Ingrid was mijn held vandaag!

ps1; Ik zit hier met 4 anderen en iemand van de organisatie in een auto op een onbeveiligd internet connectie. We krijgen nl geen verbinding en aangezien dat gisteren ook al niet lukte (behalve mij) moet men blogs en media bijwerken.

Ps2; De Nike+ sportband chip is niet trail proof. Vandaag ben ik hem verloren tijdens de afdaling. Ws met een bijna val partij. Dus helaas ben ik uit de competitie voor de webloggerschallenge.

Dag 3 TRR, een teamsport

Hardlopen met z`n tweeën is niet altijd zo makkelijk als het lijkt. Soms heeft de een, een betere dag dan de ander.
Dat betekent dat de een regelmatig moet wachten of zijn tempo moet laten zakken. Of de ander raakt geïrriteerd omdat die het gevoel heeft dat ze harder moet.
Daar hadden wij vandaag last van. De hoogte is iets wat je altijd zomaar ineens te pakken neemt. Na 5 km had het Ingrid te pakken. Misselijk, licht in het hoofd en licht hyperventileren. Na even zitten zakte het en de rest van dag ging het goed.
Ingrid had het gevoel dat ze mij daardoor remde. Dat hebben we gelijk recht gezet. We lopen samen en dat is geven en nemen.
Degene die langzamer is bepaald het tempo, zo simpel is het. Als je dat niet kunt moet je niet als koppel lopen.
Het bewijs hebben we vandaag gezien. rond km punt 3 stond een dame te kotsen en te huilen. We zijn met nog een team gestopt en haar geadviseerd rustiger te lopen.
De hoogte waar we op startte was namelijk al bijna 3100 meter.
De man waar zij mee liep was haar aan het pushen. Hij klikte haar aan het koord waar sommige hier mee lopen en zo gingen ze verder. Bizar.
Bij km 15 gingen we hun voorbij. Bij km 17 kwam hij alleen voorbij en had hij haar alleen gelaten.
Bij de eerste post kwamen we ook de dame tegen die tweede staat in het mix klassement. We vroegen wat er was, ze had last van haar ademhaling en haar partner had besloten om alleen verder te gaan.
Aangezien ze dan toch niet meer mee doen voor de prijzen dan maar alleen verder.  zij voelde zich  ook duidelijk in de steek gelaten.
Maar gelukkig is het merendeel hier voor de fun.
Want onderweg toen Ingrid last had van de hoogte werd haar een stok aangeboden. Wij met nog een ander team hebben iemand geholpen die erge kramp in de bil had. Zo kan het ook. De kameraadschap is enorm.
In onze categorie is dat vooral erg leuk. Iedereen checkt bij elkaar en heeft respect voor elkaar. Dat is mooi om te zien.
Maar nu naar de dagetappe.
Vandaag was een erg zware etappe. Veel km`s, 39 en we hebben bijna de hele etappe boven de 3200 meter gelopen met als hoogste punt 3350 meter.
Dat vergt een enorme inspanning. Wat het ook zwaar maakt is dat het behoorlijk warm is en de trails technisch zijn.
Een moment van onoplettendheid en je gaat onderuit. Het gebeurde mij 2 keer.
Vanuit Leadvile moesten we een stukje asfalt over om na een paar km al op een steen/zand pad te komen.
Eigenlijk is het een weg voor 4wheeldrive maar er is geen jeep te bekennen.
Het ging al snel omhoog om uiteindelijk op Mount Zion te komen, het hoogste punt van de dag. Daarna volgde er een op en neer pad.
Dat was ook de weg waar ik 2 keer ben gevallen. Bij het dalen liggen er veel stenen en wortels waar je achter blijft hangen.
Het pad liep door het bos wat er voor zorgde dat het niet zo heet was. Daar was ook de eerste drink post.
Heerlijk fruit en alles wat je wil. Als herboren ga je weer op pad mede door de enthousiaste vrijwilligers.
Hierna kwam de volgende klim. De km`s gingen we ondertussen wel voelen. Door de hoogte is het tempo ook niet erg hoog maar who cares.
We kwamen bij de weg uit en daar stond een agent het weinige verkeer tegen te houden. Aan de overkant kwamen we uit op de Colorado Trail.
Een prachtige single track die ons uiteindelijk naar de finish moest brengen. Maar nog wel even 12 km lopen.
De singletrack was een mix van op en neer en steile klimmetjes. Maar prachtig!
Regelmatig kwamen we bij een open veld uit wat prachtige vergezichten opleverde.
Net voor de langere afdaling was een drink post. Het dames team die op de vijfde plaats staat was net voor ons en besloten om voor de 4de plaats te gaan die dag. Zij namen snel water en gingen er als een speer vandoor.
Wij stopte, aten en dronken goed om daarna op pad te gaan. Er komen nog 3 lange dagen.
Uiteindelijk finishte ze een paar minuten voor ons.
Na de afdaling volgde een zware laatste 4 km. Je bent moe, het is warm en in de verte zie je de finish.Maar je moest er en soort omheen lopen. Het leek eeuwig te duren zeker omdat we in de volle zon liepen.
Maar uiteindelijk was daar dan de finish na 5 uur en 24 minuten en 39.2 km.
Bizar om te weten dat we bijna een marathon hebben gelopen rond de 3200 meter.De stijfheid zal morgen wel aanwezig zijn.
Maar wederom hebben we 15 minuten in de rivier gestaan na de loop. Nadat we eerst uitgebreid gegeten hebben en ons hebben laten verwennen. Wat is er lekkerder na een loop dan met je voeten in een badje en een light biertje.
Helaas heb ik wel een enorme blaar onder mijn grote teen. en op diezelfde grote teen. Maar de medic heeft het deskundig doorgeprikt. morgen maar even tapen.
Overigens kregen we weer een paar leuke gadgets. 2 paar bergsokken, lippenbalsem en een pet. Lang leve Salomon.
Morgen wordt een grote klim en afdaling van 25 km in totaal. We gaan de stokken nu meenemen. Wat ons tot nu toe heeft tegen gehouden is dat het erg moeilijk is om met de stokken te lopen als er zo veel stenen en wortels liggen. De minder ervaren stokken lopers hebben ze achtergelaten. Daarom hebben wij ons er nog niet aan gewaagd. maar met een lange klim is het wel de moeite waard misschien.
We gaan het zien.
foto`s volgen of vanavond of morgen. Wederom een trage verbinding door de bergen.

Dag 1, Wat is vlak?

Wat is een makkelijke dag in de bergen?
Misschien bestaan die wel niet. Want ondanks dat de etappe misschien wel de lichtste was hadden veel lopers last van de hoogte. Vooral het continue vals plat vonden veel lopers zwaar.
De dag begon als veel dagen in Colorado, blauwe lucht en warm. Omdat de start op de eerste dag pas om 10 uur was, was het al snel erg warm en was het zeker de eerste 10 km tegen de 28 graden.,
Na 10 km begon het wat te waaien en was er wat verkoeling van de rivier.
De start begon vertrouwd, met de tonen van `Highway to Hell` en `Keep On Running` werden we weg geschoten en bezorgde het kippenvel bij Ingrid en mij.
De weg was bekend, want wij hadden hier eerder getraind en we passeerde onze B&B.
Wij waren dan ook de enige die fans aan de zijkant hadden staan!!
Bovendien was Ingrid haar waterfles vergeten en dus bracht William die nog even met auto terwijl wij verder liepen.
Wij liepen over een brede zand/gravel weg die langs de Colorado rivier liep. Het uitzicht op de bergen blijft prachtig en verveeld nooit.
Ingrid had het zwaar, ze had last van haar hormonen en met deze hoogte wilde haar lijf gewoon niet. Maar we konden redelijk blijven lopen. De weg was eigenlijk continue vals plat naar boven 20.8 km lang.
Er was een deel minder,dat ging langs de weg. Maar gelukkig was dat maar 1.5 km. Daarna kwamen we weer op een trail uit.
Onderweg was er een verzorgingspost die dan ook volledig voorzien was met wat een loper nodig heeft.
Alles was er,water, sportdrank, fruit, koek, gels, zouttabletten en hele enthousiaste vrijwilligers, kortom perfect.
Het laatste stukje hebben we nog even gewandeld maar we konden toch in een nette tijd van 2 uur en 22 minuten finishen.
De finish was aan de rivier en dus hebben vele van ons een tijdje in het water gestaan. Het ijsbad fenomeen. De stijfheid was gelijk uit de benen.
De camping waar men de tenten heeft neergezet is erg gezellig. Overal lopers en als je even naar de toilet gaat ben je pas een uur later weer terug omdat je steeds aan de praat komt.
Iedereen wil weten hoe het is gegaan. Vele weten ook dat wij beneden zee niveau leven en dat is integrerend op een of andere manier.
Vanmiddag hebben we even een uurtje gerust om erna een heerlijke diner te nuttigen. Daar werden we wederom verwend met gadgets, windstopper handschoenen, een reisbeker en een bidon.  Daarna volgde de dag video en foto`s.
Verder worden de dagwinnaars bekend gemaakt. Overigens hebben wij het goed gedaan in onze categorie. we bleken 4de te zijn geworden op 5 minuten afstand van nummer 3. 
Dus `de dutchies` , zoals ook de speaker ons nu ook noemt, hebben het helemaal niet slecht gedaan in niet helemaal goede doen.
Morgen gaan we bekend terrein op, we gaan Hope Pass beklimmen! De pass waren we waren tijdens de Leadville 100 mijl.
Dit wordt een korte maar lange etappe. De afstand is kort maar de tijd zal lang zijn.
Wij duiken onze tent in voor een hopelijk goede nachtrust. De eerste dag was er een van schoonheid, het wordt alleen maar mooier.

NB; de foto`s volgen morgen. de bliksem is in de internet connectie geslagen en de verbinding is daarom minimaal. Sterker nog, ik ben de enige van de media crew die verbinding heeft. Lucky duchties!

Dag 0 van de Transrockies Run

Vandaag is de TRR een beetje begonnen. Nadat we vandaag 45 minuten gelopen hadden zijn we richting de registratie gegaan.
Daar was alles perfect georganiseerd. Via de laptop kwamen onze passen eruit en konden we het rijtje af om onze spullen te ontvangen.
Net als in de Transalpine run kregen we een tas met bruikbare spullen. De tas alleen al is een mooie gore-tex tas. Die moet je gebruiken om al je spullen in te doen en die wordt iedere dag ingeleverd en naar de volgende stopplaats getransporteerd.
Hij is wat klein als je er ook nog een slaapzak en slaapmatras in moet doen. Daarom kregen we er een extra.  Met 3 tassen past alles er netjes in.
Verder kregen we een mooi hardloopshirt, een gore-tex petje, bidon met handhouder, gatorade, trailrunner, zouttabletten, nummerband, een mooi Timex Triatlon horloge, gels, en koeken. Men heeft goede sponsoren gevonden. Tijdens de race zal Salomon nog het eea gaan verloten.
Voordat we iets gedaan hebben zijn we al verwend. Daarna volgde de introductie over de loop, wie is wie, de teams en de nationaliteiten. Dat zijn er overigens 11.
Wij zijn door een aantal lopers gelijk omgedoopt tot `The Dutchies`.
De route voor morgen is doorgenomen en dat is een mooie opwarmer. Zeker voor de mensen die net hier zijn en nog moeten wennen aan de hoogte. Het is 20.7 km met niet veel hoogtemeters. Het parcours is niet heel technisch qua trails. We zullen om 10 uur starten.
Amerikanen zijn altijd sneller met contact leggen en dat is leuk. Zo hebben we al veel mensen een hand geschud en leuke gesprekken gehad. Wat helemaal leuk was, was dat we een bekende tegen kwamen. Een van de deelnemers van de Transalpine uit Polen loopt ook mee.
Hierna volgde de BBQ en alsof gore-Tex het gepland had. Toen iedereen buiten stond begon het te plenzen. Niet even een buitje, maar een stortbui van een uur. Iedereen met een Gore-Tex jas had een bord vol eten en de rest ging snel schuilen. Goede reklame!
Na een heerlijke maaltijd zijn wij naar onze B&B gereden waar we genoten hebben van een massage van 1.30 uur. De eigenaren zijn beide Chiropracticus en wij zijn nu ook volledig ontspannen. Nu heerlijk slapen om morgen fris en ontspannen aan de start te verschijnen als Team Herbalife The Netherlands. 

Voorbeschouwing op de Transrockies Run 2008

Naast mij hoor ik een paar keer een diepe zucht. We zijn nog maar 20 mijl van Buena Vista verwijderd. Ik kijk naar Ingrid en zie wat ik voel. Spanning en opwinding.
De afgelopen 3 weken hebben we er geen last van gehad. Maar nu 2 dagen voor de grote race is het er. Gezonde spanning en opwinding want we voelen ons goed en denken er klaar voor te zijn. Deze race zal heel anders zijn dan de Transalpine Run.
De afstand en de hoogtemeters zijn minder. Maar de hoogte waar we op lopen en slapen zal de zware factor worden.
In totaal gaan we 168 km in 6 dagen afleggen. Dat komt op een gemiddelde van bijna 28 km per dag. De hoogtemeters die we gaan afleggen zijn 7049, de dalende meters zijn ongeveer gelijk.
We zullen gedurende de race niet onder de 2800 meter komen. Dat is hoog en dat merk je in alles wat je doet. Het hoogste punt tijdens de race zal op dag 2 zijn, 3821 meter! Die dag is maar 16 km maar de hoogte zal zijn tol eisen.
Als je naar de dagetappes kijkt ziet het er als volgt uit;
Dag 1 - Van Buena Vista naar Vicksburg.
19.3 km met 823 hoogtemeters.
Dag 2 - Van Vicksburg naar Twin-lakes.
16 km met  1371 hoogtemeters. Bij aankomst in Twin-lakes wordt je met de bus naar Leadville gebracht. Bekend terrein voor ons.
Dag 3 - Leadville naar Camp Hale.
Leadville ligt op  3200 meter en zal  voor vele een onrustige nacht opleveren. Op grote hoogte slaap je vaak slecht.
38.6 km en 1005 hoogtemeters.
Dag 4 - Camp Hale naar Red Cliff.
Dit is waar de US Army in de jaren 40 een trainingskamp had.
22.5 km en 917 hoogtemeters.
Dag 5 - Red Cliff naar Vail.
37 km en 1524 hoogtemeters
Dit zal de waarschijnlijk de zwaarste dag gaan worden.
Dag 6 - Vail naar Beaver Creek
33.8 km en 1409 hoogtemeters.
Wederom een zware dag maar dat is dan tevens de laatste dag van de tweede editie van de Transrockies Run.

Zondag is de inschrijving en een BBQ. Een update volgt uiteraard op zondagavond. (In NL zondagnacht)
Wij hebben ons ondertussen genesteld in een geweldige B&B. Waar wij ons uitgebreid zullen laten verwennen en 2 nachten in een echt bed zullen slapen in plaats van in de tent.
Vanavond hebben we kennis gemaakt met Team Herbalife USA en tijdens het eten de marathon gekeken. Morgen zullen we nog vele andere teams ontmoeten en eens kijken of men hier net zo goed georganiseerd is als tijdens de Transalpine Run.

Dagelijkse update vanuit de Transrockies Run

De Transrockies Run komt nu echt dichtbij. De trainingen verlopen goed, nog maar 1 week werken en dan stappen we het vliegtuig in.
Er zijn nu 56 teams ingeschreven en men verwacht dat er nog wel een aantal teams bij zullen komen. De 56 teams representeren 8 nationaliteiten.
De overnachtingen tijdens de run zullen in tentjes zijn. Dat zal even wennen zijn, maar we proberen tijdens onze vakantie in de States alvast wat te wennen en op de matjes te slapen. Het ontbijt en diner zijn al online te bekijken. Dus als je wil weten uit welk menu wij de keuze hebben, dat kun je hier zien.
5 augustus zullen we in Denver aankomen en met een auto rond gaan rijden in Colorado en Wyoming. Zo zullen we wat parken bezoeken zoals Yellowstone National park. Een prachtige omgeving waar we zeker wat zullen hardlopen, wandelen en vooral ontspannen. Ondertussen kunnen we wennen aan de hoogte.
16 augustus zullen we dan als vrijwilligsters aanwezig zijn tijdens de Leadville Ultratrail 100 mijl.
22 augustus hebben we een prachtige Bed and Breakfast geboekt vlak bij Buena Vista waar de start van de Transrockies Run zal zijn. Deze zal 25 augustus starten.
Tijdens de run zal ik iedere dag een live update schrijven inclusief foto`s. Ik heb namelijk toegang tot de media camper en mag daar mijn laptop zetten. Ik kan dagelijks gebruik maken van hun fotomateriaal en uiteraard zal ik de foto`s die wij onderweg gaan nemen uploaden.
Losse Veter zal ook iedere dag een stukje plaatsen. Ultraned heeft afgelopen week overigens een stukje over oa ons en deze loop gepubliceerd.
Wat ook leuk is, is dat er nog een Team Herbalife meedoet. Zij komen uit de States en werken voor HL USA. Vorig jaar hebben zij ook meegedaan en willen ons graag al van te voren ontmoeten zodat ze ons van tips and tricks kunnen voorzien.
Kortom, er is een hoop leuks om naar uit te kijken.

Op naar de Gore-Tex Transrockies Run 2008

25 Augustus begint de tweede editie van de Gore-Tex Transrockies Run. Een 6daagse trailrun in de Rocky Mountains van Colorado/USA.
Zoals bij de meeste bekend gaan Ingrid en ik daar aan meedoen als Team Herbalife The Netherlands. Een droom om als recreatieve loper gesponsord aan zo`n prachtig evenement mee te mogen doen. Deze maanden staan dan ook in het teken van lang en vaak lopen. We proberen wat trails in het trainingsprogramma op te nemen. Zo zullen we komende maanden de Ardenner marathon en de Bärenfels Trail Marathon lopen. Verder zullen wij begin augustus naar de States afreizen om daar op de trails en op hoogte wat km`s te maken. De ideale vakantie!
Ondertussen houden wij uiteraard de ontwikkelingen van de loop in de gaten. Er zijn nu 54 teams ingeschreven waarbij er 18! dames teams aan meedoen. Geweldig, dat is meer dan 30%. Men heeft op verzoek een nieuw klassement aan de race toegevoegd. De Women 80+. Daar vallen Ingrid en ik ook in. Hier staan 9 teams voor ingeschreven.
De route is zo goed als duidelijk, we zullen van Zuid naar Noord lopen dwars door de Rocky Mountains. De hoogte waarop we lopen gedurende de dag-etappes is tussen de 2300 meter tot boven de 3800 meter.
De hoogtemeters die we maken qua klimmen komen op ongeveer 7100 en dalen net iets meer, rond de 7300 meter. De km`s die we in 6 dagen zullen afleggen ligt rond de 200. De route is globaal vrij gegeven maar pas bij aanvang zal de definitieve route bekend worden.
Wij leven ernaar toe en zorgen dat we op 25 augustus getraind en klaar aan de start staan voor de Gore-Tex Transrockies Run 2008!

Gore-Tex Transrockies Run - de video en andere nieuwtjes

Via de nieuwsbrief van de Gore-Tex Transrockies Run 2008 worden wij op de hoogte gehouden van de laatste nieuwtjes.
Zo hebben we alvast de voorpret van dit geweldige evenement.
Men heeft nu een filmpje on line gezet. Het filmpje is van de eerste editie van 2007 en die kun je hier zien.
Ook heeft men nu de 6 stages vrij gegeven. Hoeveel km iedere etappe is verklapt men nog niet maar wel heb je zo een idee door wat voor deel van de Rockies je gaat lopen.
Een bekende naam is in iedere geval Leadville, waar 1 week ervoor de Leadville 100 miles wordt gelopen.
Vandaag heb ik de organisatie gemaild om ons als vrijwilliger aan te melden.
Verder kennen de skifanaten vast de namen Vail en Beaver Creek. Ik in ieder geval wel omdat ik daar ooit ben wezen skiën.
Dit zijn de etappes;
Buena Vista to Clear Creek
Clear Creek to Twin Lakes (shuttle to Leadville)
Leadville to Camp Hale
Camp Hale to Red Cliff
Red Cliff to Vail
Vail to Beaver Creek

Een andere topic in de  nieuwsbrief is het voorstellen van teams. Leuk om te lezen wie er mee doen en hoe men er toe is gekomen. Misschien een idee om ons ook maar eens voor te gaan stellen. Verder is al 40% van de startplaatsen uitverkocht.
Wij als Team Herbalife zijn er nog niet klaar voor maar hebben er wel al zin in.

De Leadville Trail 100 mile

Op 25 augustus dit jaar gaan Ingrid en ik als Team Herbalife meedoen aan de Gore-Tex Transrockies Run in Colorado/ Usa. Wij zullen om goed geaclimatiseerd te zijn begin augustus naar de States afreizen. Het plan is om daar wat rond te reizen en hier en daar een loopje te doen.
Er zijn genoeg nationale parken waar we op prachtige trails kunnen hardlopen.
Uiteraard heb ik gekeken of er nog wat leuke loopjes in de regio van Colorado zijn. Die zijn er, maar wel gelijk in het extreme. Zo viel mijn oog op Pikes Peak Marathon en halve marathon.
Die blijkt zo populair te zijn dat hij al vol is. Binnen een week waren alle startnummers uitverkocht.
Maar ik kwam ook de Leadville Trail 100 mijl tegen. Een prachtige ultraloop in de Rocky Mountains van Colorado. Niet dat ik die nu of ooit zou kunnen lopen maar het trok wel gelijk mijn aandacht. De start is om 4 uur op 16 augustus.
Het is een loop die 2 rondes heeft van 50 mijl. Het parcours bestaat vooral uit bos trails en bergpaden. De tweede 50 mijl gaat in tegengestelde richting.
Er zitten 2 grote passen in die genomen moeten worden, de hoogste is Hope pass die op 3840 meter ligt.
De race heeft 11 verzorgingsposten waarvan er 5 gelijk medische posten zijn. Hier worden medische checks gedaan bij de lopers.
Zo kwam het idee om ons als vrijwilliger op te geven tijdens de race. Men zoekt mensen die een post kunnen bemannen en medisch personeel.
Het lijkt ons erg leuk om zo`n ultraloop eens mee te maken en dan gelijk een steentje bij te dragen zoals veel vrijwilligers zo vaak voor ons doen tijdens een wedstrijd.
vanaf 1 mei kun je jezelf aanmelden. Dat gaan we doen en hopen dat we een post mogen bemannen.

Datum TransRockies `08 Bekend

Na een geweldige eerste editie van de GORE-TEX™ TransRockies Run in 2007 was de organisatie van plan om de editie van 2008 nog spectaculairder te maken. Gisterenavond laat is de definitieve datum voor de editie van 2008 bekend gemaakt met de voor zover bekend bijbehorende informatie. Zo ver, zegt men,  it’s mission accomplished. Spectaculairder zal het zeker worden! De route heeft 6 stages in plaats van 5, er zitten meer hoogtemeters en km`s in verwerkt en vooral meer ruige Rocky Mountain singletracks dan het jaar ervoor.
Het plan voor verleden jaar was 6 dagen maar dat is terug gedraaid door problemen met vergunningen. Nu is het de organisatie wel gelukt.
De 2008 editie van de GORE-TEX™ TransRockies Run start op Maandag  25 augustus in Buena Vista, Colorado en zal finishen op zaterdag 30 augustus in Beaver Creek Resort. Zoals gebruikelijk met zulke evenementen zal de uiteindelijke route pas bekend worden als de US Forest Service goedkeuring geeft.
Inschrijving start op 1 februari met een maximum van 150 teams van 2 personen. Verleden jaar was er een soort luxe versie waar je een camper kon huren. Dat is dit jaar niet meer mogelijk. Iedereen zal in tentjes slapen. Wat mij betreft een goede zaak. Het heeft niet echt een meerwaarde om met campers door het natuurgebied te gaan rijden.
Ondanks dat de inschrijving 2700 dollar kost verwacht men dat de race snel vol is. Overigens gaat er van je inschrijfgeld 100 dollar naar Continental Divide Trail Alliance.
Op deze site kun je het gebied zien waar wij gaan lopen, ongelooflijk.
Haast niet voor te stellen dat wij daar in augustus zullen staan als Team Herbalife!

De organisatie is zover erg tevreden en schrijft het volgend op de site;
“We’re really excited to be able to announce our 2008 dates and routing,” said Event Director Aaron McConnell. “This new northerly routing will not only allow us to return to our original planned 6-day itinerary, but it will also allow us to offer our runners a more challenging, more scenic route.”
One thing which is certain is more of beautiful and rugged Rocky Mountain singletrack to test the runners’ legs and lungs. In particular, the route will include even more of the majestic Continental Divide Trail. This magnificent high-altitude route along the spine of North America will celebrate its 30th Anniversary in 2008 with a series of events including the 2008 GORE-TEX™ TransRockies Run.                            

Team Herbalife naar de Transrockies

Ingrid en ik waren gevraagd om een presentatie over de Transalpine Run te geven op de Kick Off 2008 van Herbalife. In een half uur voor 1200 mensen vertelden wij en lieten we film en foto zien. Toen wij klaar waren stapte Stephen Van Der Ven, de directeur van Herbalife NL op het podium. Leuk dacht ik, hij heeft bloemen voor ons.
Maar de bloemen was niet het enigste wat hij had.
Hij deelde ons officieel mee dat Herbalife Nederland heeft besloten om ons voor de Gore-Tex Transrockies 2008 wederom te sponsoren! Men vind dat wij voor de sport ambassadeurs voor Herbalife zijn. Eigenlijk waren we beide even sprakeloos want dit hadden we niet verwacht. Wij zijn er ongelooflijk blij mee. Het is geweldig dat een product wat je gebruikt en waar je in gelooft je sponsort.
Dus ook in 2008 zullen wij hardlopend herkenbaar zijn in het Herbalife Groen.
Dat het een mooi sportjaar ging worden wist ik al maar het sportjaar 2008 kan nu niet meer stuk!

Datum onbekend Transrockies 2008

Iedere week kijk ik wel even op de site van de Gore-Tex Transrockies 2008
Nog steeds is er geen datum bekend wanneer deze spectaculaire loop in Colorado/USA  gelopen gaat worden. Wel zal het in de zomer worden maar dat is een breed begrip. Ik ga er van uit dat het wederom september wordt net als de eerste editie verleden jaar.
Ik las in de laatste editie van Trailrunner dat het verleden jaar een strijd tot het eind was om de wedstrijd te lopen door de Transrockies.
Wat bleek, de route zoals men van de organisatie in gedachten had was niet wat de locals wilden. De locals waren, landeigenaars, lokale agenten en milieu groepen.
De bezwaren waren vooral gericht op het aantal auto`s, deelnemers, de staf en de kampeerplaatsen die de race nodig zou hebben. Men was bang dat de natuur verstoord zou worden.
Uiteindelijk duurde het bijna een heel jaar om vergunningen aan te vragen, meetings met de genoemde groepen en drastische aanpassingen van de route voordat men uiteindelijk een vergunning kreeg van de Forrest Service.
Ondanks dat de route nog steeds spectaculair was had men aanvankelijk veel meer single tracks in het parcours willen verwerken.
Aan de hand van dit voert men een discussie omdat vele race directors problemen hebben om een route uit te zetten in een natuurgebied.
Uiteraard zijn er voor en tegens. De tegenstanders zeggen dat men de natuur verstoort maar de voorstanders hebben naar mijn idee meer argumenten waarom het geen probleem is.
Allereerst zijn de meeste trailrunners natuur liefhebbers en zorgt men ervoor dat er geen zwerfvuil wordt weg gegooid. Ook zal men meestal niets doen om de natuur te verstoren.
Bovendien accepteert een wedstrijdorganisatie niet dat men afval weg gooit en zal men gediskwalificeerd worden. Dan is het zo dat in natuurgebieden altijd een loper van de organisatie als laatste de route loopt en eventueel afval opruimt. Dit was ook het geval bij de Transalpine run.
De nieuwe trend is dat wedstrijd organisaties een deel van het inschrijfgeld gebruiken om  het natuurgebied te beschermen en milieu initiatieven ondersteunt.
Kortom, men gaat niet over 1 nacht ijs en het lijkt erop dat er meer voordelen zijn dan nadelen. Bovendien is het zo dat de trails gelopen worden in gebieden die open zijn voor bezoekers. Natuurparken waar je ook kunt wandelen.
Of men dan daadwerkelijk daar de natuur verstoort staat ter discussie.

Gore-Tex TransRockies Run 2008

Ik had al eerder aangegeven dat wij afgelopen september met een grote mate van interesse de 1ste editie van de Gore-Tex TransRockies in de Rocky Mountains/USA volgde.
Ook had ik gezegd dat ik met iets bezig was voor het najaar....Gisterenavond is de bevestiging binnen gekomen.
Wij gaan de Gore-Tex Transrockies 2008 Lopen!!!
Onder een of wat voor sponsornaam is nog open, we hopen met Herbalife maar dat is nog niet definitief.
Ik zal als `journaliste` met een media entry deel nemen. Doordat ik via deze site en andere media aandacht heb besteed aan de TAR was het duidelijk dat daar veel respons op was. De organisatie van de Transalpine heeft meerdere reacties van eventuele deelnemers gehad die via mijn site de Tar ontdekt hebben. Met dit gegeven en nog wat andere zaken die lopen voor in 2008 mogen wij meedoen aan de TransRockies.
Wij zijn ontzettend blij en opgewonden dat dit gelukt is zover. We zijn er nog niet, de tickets hopen we ook nog rond te krijgen. Maar dat we gaan is duidelijk!

De Transrockies is een andere race als de Transalpine. Er zitten minder hoogte meters in maar je loopt hoger. In de eerste editie zaten bijna 8000 hoogtemeters met een totaal aan km`s van 180 in 5 dagen. De race duurde dus 5 dagen en de dagafstand was langer (24,42,39,45 en 29 km).
Er deden 55 teams mee waaronder 13 damesteams, opvallend veel.
De start is in Beaver Creek en eindigt in Aspen.
Wanneer de precieze datum is, is nog niet bekend. Ws ergens in September, de datum volgt, men is nog druk bezig met vergunningen.
Het is allemaal nog ver weg maar qua planning en voorbereiding voor ons wel handig om te weten.
2008 gaat weer een geweldig loopjaar worden!!

NB; foto`s zijn van de Transrockies 2007.

Gore-Tex Transrockies Run 2007

Gisteren is in Amerika de eerste editie van de Gore-Tex TransRockies Run begonnen. Zeg maar het zusje van de Gore-Tex Transalpine Run, de organisatie is in handen van hetzelfde team als bij de TAR.
De Rocky Mountains zijn echter wat hoger dan de Alpen en dat geeft weer een hele andere dimensie aan het geheel. Deze loop bestaat uit 5 dagen en behapt 111 mijl (178.6 km) en 25000 feet (7620) aan hoogtemeters. Je gaat naar pieken van 3700 meter. De langste dag afstand is 45 km.
Gisteren vertrok men met een prachtige blauwe lucht en de eerste lopers die binnen kwamen hadden ook niets te klagen. Maar een uurtje later sloeg het weer om en de rest van het veld liep in onweer en regen. Niets zo veranderlijk als het weer in de bergen, dat hebben wij verleden week wel ervaren toen we in de sneeuw aan het hardlopen waren. De loop begint in Beaver Creek en eindigt na 5 dagen in het wel bekende skioord Aspen.
Wij bekijken met een hoge mate van interesse hoe de loop gaat deze week, want zeg nu zelf, zou dat geen mooie uitdaging voor 2008 zijn?
Alleen hangt hier een erg hoog prijskaartje aan. De inschrijving is al 2500 dollar per team. En dan hebben we het nog niet over de vlucht naar Denver en alle andere bijkomende kosten. Maar achter de schermen wordt hier aan gewerkt en wij gaan eens kijken hoe ver we kunnen komen. Het is het proberen in ieder geval waard.