De Be More Ultra Tour update
Nog 4 weken en dan gaan Pieter, Leonie, ik en vele lopers echt de Be More Ultra Tour lopen.
De tijd vliegt terwijl we nog 100.000 dingen moeten doen. Maar we hebben ook al 100.000 gedaan.
Tijd voor een update.
# De routes zijn helemaal rond en zien er prachtig uit. Rinus en Ronald hebben zelfs filmpjes gemaakt van hun etappe (Heemskerk en Alphen).
# De inschrijvingen gaan goed maar kunnen uiteraard altijd beter. Zover zijn er rond de 60 lopers die een etappe of een deel van een etappe gaan meelopen. En het eind is nog niet in zicht want we weten dat een heleboel lopers zich nog gaan inschrijven.
# Kees heeft er al voor gezorgd dat we in de krant stonden verleden week. En er gaat binnenkort een persbericht gestuurd waardoor we hopelijk nog meer media aandacht krijgen.
# We zijn ontzettend blij dat we een sponsor hebben gevonden die al de shirts gaan bedrukken. Je weet wel , het unieke Nike Dry fit shirt die je krijgt als je 50 E of meer doneert.
# Wat we nog wel zoeken is een busje om mensen heen en weer te rijden. Als iemand iets weet horen wij het graag.
# Wat en wie er zijn op het benefietfeest bij Nike HQ is rond. Meer info vindt je hier.
Alles zal zich op en rond de atletiekbaan van Nike HQ afspelen.
Het programma ziet er zo uit;
- Een funky fresh optreden van de dansgroep the Groove Kings (finalisten Holland’s Got Talent)
- Een optreden van de band We Are FM
- Een optreden van een Special Guest. Nee: we gaan dus niet vertellen wie dat is......
- De bekendmaking van het totaal opgehaalde bedrag
- Win coole Nike spullen met je toegangsbewijs
Loop je al mee met de Be More Ultra-Tour en heb je € 50 gedoneerd dan
mag je gratis naar binnen. Loop je wel mee maar heb je minder dan € 50
gedoneerd, dan vragen we je om een bijdrage van € 5. Heb je niets gedoneerd maar wil je wel graag bij het feest zijn dan kost het je € 20.
Kortom, het gaat echt heel gaaf worden! Je gaat echt wat missen als je dit aan je voorbij laat gaan. Tussen het werken en het organiseren door proberen Pieter, Leonie en ik ook nog wat te lopen. Zo waren we alle 3 aanwezig bij de Midwinter marathon. Al was het alleen maar om wat flyers te verspreiden. Dat het leeft onder lopend NL was ook daar duidelijk te merken. We werden regelmatig aangesproken door lopers die mee willen of gaan lopen met BMUT. Prachtig!
Voor degene die zich nog niet ingeschreven hebben. Schrijf je in voor 14 maart om in aanmerking te komen voor het unieke Nike Dry Fit shirt.
Tot tijdens de BMUT van 24 tot 28 maart!















Gisteren vertelde ik al dat de marathon wel ment to be leek. Zaterdag had ik een rustdag, zondag was de marathon dag en maandag kon ik nog herstellen. Precies 3 dagen vrij in deze drukke weken hier. Vo vroeg kregen we weer een heel ziek kindje binnen en zijn we weer volop in de intensive care running. Het lijkt echt wel bestemd geweest. Vm ben ik even wezen uitlopen, op het gemak een half uurtje. Was wel erg warm rond de klok van 14 uur maar zo rustig ging het wel. De benen voelen erg goed en heb eigenlijk geen spierpijn. Vandaag heb ik voor het eerst hier op mijn Inov8 trail schoenen gelopen maar daarover later meer. 



update 10-2-2007: Videofragment on line, zie onderaan dit bericht.





Vandaag om 12.00 uur gaat de 3e editie van de Right To Play Run van start. Ik ben aanwezig vanaf vo 8 uur en zal de bus pas weer verlaten op vrijdag avond. Deze bus zal ons huis zijn de komende week. Dit jaar wordt voor de derde keer de Right To Play Run georganiseerd. Na de eerste 10 km wordt de Rode Bal doorgegeven aan de volgende loper, zo wordt er tijdens de Run een afstand van ongeveer 1200 kilometer afgelegd. Daarbij worden alle kunstijsbanen in Nederland aangedaan, om uiteindelijk te finishen op 9 februari tijdens het WK Allround in Heerenveen. Op de kunstbanen wordt het geld opgehaald dat door kinderen bij elkaar is geschaatst tijdens de actie Schaats mee voor Right To Play Hoe het ons gaat verlopen dag en nacht rennend door NL probeer ik via de weblog bij te werken (evt via RR) Mijn taak zal zijn om het eea in goede banen te leiden. Ik zal hier en daar waar nodig is 10 km rennen en af en toe naast de loper fietsen. Kortom, het wordt een mooie maar drukke week. Vrijdagnacht zal ik na een week van minimale slaap in bed belandden om dan zondag de halve van Schoorl te gaan lopen. Dat belooft nog wat.






De ontlading...grote tranen van emotie, blijdschap en bewondering voor elkaarWe hebben het gehaald.....met elkaar.....Iedereen valt elkaar om de beurt huilend in de armen. De champagne wordt open getrokken en een grote proost op ons...het team...de meiden....waarvan niemand zonder elkaar dit kon doen, de loper kan niet zonder de fietser, niet zonder de catering, masseuses en vooral niet zonder de captain die alles tot in de puntjes had geregeld en die de vuurdoop wel heeft gehad met het een en ander aan pech. Voordat ik weg ging zei ik,dit is mijn laatste RoParun maar voordat ik nu thuis was zijn er al weer een heleboel wie weet toezeggingen gedaan ,en als de organisatie de opbrengst bekent maakt wat alle teams bij elkaar hebben gesponsord en wat naar de kankerzorg gaat zie ik in gedachten al die patienten en familie weer bij de Daniel Den Hoed Kliniek en weet ik waarom we dit doen........... De magie van de RoParun.....
Een drietal activiteiten waarbij de samenwerking tussen de KNAU en Right To Play tot uiting komt zijn: - Olympic Day RUN, 23 juni 2006 te Amsterdam (en de daarop volgende jaren). - Nationale Kampioenschappen -Bemiddeling van de KNAU om Right to Play in contact te brengen met een aantal toonaangevende loopevenementen.
Ondertussen rennen we verder door België,het punt waar we de grens over gaan naar Frankrijk ligt op 260 km. De benen voelen stijf bij de eerste paar km,we voelen allemaal wat, stijfheid, de maag, spieren die je niet weet te hebben voel je ineens. Maar na een uurtje is iedereen weer wakker en zo ook het lichaam en beginnen we warm te lopen. Ondanks dat het nog vroeg is, is de zon al warm. Het was gisteren een warme dag, vandaag wordt het nog erger. Ws wordt de 30 graden wel gehaald dat wordt veel drinken. We passeren meer Belgische dorpjes,Graty Silly,Thoricourt,Baudour,Terte. Alles ruikt nog zo lekker naar de morgen. We zijn wel gearriveerd in de heuvels en dat voelen de benen ook. De heuvels worden al snel geassocieerd met de K2. Sommige loopsters zijn blij met afdalingen en sommige doen liever de klimmers. De geblesseerde loopster begint steeds moeizamer te lopen maar klagen doet ze niet en wij vragen er zoals afgesproken niet meer naar. Om 11.30 is er weer een wissel, nog maar ongeveer 20 km en we gaan de grens over, het is nu echt warm. We eten wat, masseren en gaan slapen. Ik slaap 2 uur en voel me beter. Ondertussen heeft het andere busje gebeld en medegedeeld dat er 1 loopster is uitgevallen. Ze is flauw gevallen van de warmte. Ze lopen verder met z`n drieen, onrust begint te groeien in me. Daar nog met 3 loopsters en bij ons zal het ook niet lang meer duren voordat de geblesseerde loopster uit valt. Het andere team is zwaar aangeslagen en het tempo zakt gestaag. We wisselen om 16.20 uur en lopen meer als een uur achter op schema. Wij vertrekken en het voelt niet goed, zowel de benen als de geest zijn aangeslagen. Toch weten we zoals steeds de spirit er in te houden en wederom lukt het, we lachen om elkaars pijnlijke loop en zo verstrijken de km`s. Na ongeveer 2,5 uur gaat het steeds moeizamer met onze geblesseerde loopster. Dan horen we via de mobiele crisis telefoon dat de bus kapot is!! Paniek.....ons rust huis, ons restaurant, onze massageplaats. De Anwb wegenwacht komt erbij en heeft de onderdelen niet, er is een kapotte benzineleiding. De chauffeur belt met Antwerpen en er wordt iemand gestuurt met onderdelen, dit kan dus wel 8 uur duren. En nu? We hebben geen eten, geen slaapzakken...niets meer dan een voorziening voor 4 uur. We overleggen en het resultaat is dat de loopsters doorlopen en de fiets erbij nemen. Dus 3 loopsters op de fiets en 1 rent er, dit wisselen we af tot hun terug zijn, want de enige optie is dat het busje terug rijdt en eten, drinken en slaapzakken gaan halen. Vol goede moed pakken wij de fiets en laten we de echte fietsers en de teamcaptain bezorgd achter. Zo rennen en fietsen we.....Triosvilles,Claty,Maretz,Brancourt,Montbrehan.... De eerste paar km genieten we van de omgeving op de fiets, prachtige graanvelden, slaperige dorpjes, maar dan wordt het minder. Het is een erg heuvelachtig gebied en na een klim naar boven en dan van de fiets om 1 km te gaan rennen...dat voelt niet fijn voor je benen. Ze protesteren dan ook. Ik voel mijn benen zwaarder en zwaarder worden. Ik kijk naar de andere loopsters en zie de verbeten koppies.We praten haast niet meer, behalve wat bemoedigde woorden...je bent een kanjer..je mag bijna wisselen...En in stilte vechten we door. Ik voel plotseling grote twijfel ...halen we Parijs wel? Ik zeg niets en voel toch ook een doorzettingskracht van...we gaan Parijs halen....maar deep down voel ik grote twijfel. De andere loopsters denken hetzelfde maar niemand spreekt het uit. Dan kan onze loopster echt niet meer,j e kon het al haast geen rennen meer noemen, eerder strompelen. Met een van pijn en emotie verbeten gezicht zegt ze...ik kan niet meer...en we begrijpen het en vinden het eigenlijk al zo knap dat ze het nog zo lang heeft volgehouden.We nemen haar loop over en ik vraag me af waarom ik dit leuk vindt, voor wie deed ik dit ook alweer?De omgeving is nog steeds prachtig, we zeggen het tegen elkaar en moeten lachen omdat het niemand iets intereseert. Pijn ,pijn,pijn. Het enigste wat je lichaam wil is liggen of op zijn minst wandelen. Eindelijk komt het busje terug en kunnen de echte fietsers onze taak weer over nemen. We krijgen flink wat peptalk en dat doet ons goed.De laatste km`s voor de wissel persen we er uit. Checkpoint 9...... Levergies....Donderdag 20.30 Een van de fietsers kijkt naar me als we aankomen en zegt, wat zie je eruit, het afzien is af te lezen op onze gezichten. Hier wachten we even met wisselen, de teamcaptain last een overleg in wat verstandig is zodat iedereen de stand van zaken kent. Stand van zaken is als volgt, de bus wordt gemaakt en is bij de volgende stop weer beschikbaar. Team 2 gaat lopen met 3 loopsters, de door de hitte bevangen loopster heeft een medische check gehad en is ok bevonden. Ze gaat kijken hoe het gaat, vooralsnog met 3 loopsters.We spreken af om dan maar 3 uur te lopen ,we kunnen toch niet slapen zonder bus en daarom maar sneller wisselen.Team 2 gaat op pad. Wordt vervolgd....
De start is altijd chaotisch, de busjes kunnen niet op de route dus doen de loopsters ook het fietsgedeelte. Dus 1 km lopen, 3 km fietsen en weer lopen. Zo overbruggen we de eerste 52 km. Het is prachtig weer en nu is dat nog heerlijk. Dan begint de eerste echte sessie voor bus 2.Wij rijden ondertussen naar Putte waar we hun opwachten om het over te nemen. De tussenliggende tijd moedigen we de eerste teams aan en kletsen wat met andere teams en kletsen vooral met elkaar. Het team is gevormd , we zijn op weg naar Parijs. Om 23.20 uur komt onze loopster eraan, ik sta klaar en wij nemen het over voor de aankomende 4 uur. We lopen precies op schema. Putte, Stabroek en zo door het havengebied van Antwerpen, er zijn veel teams om ons heen wat ons enorm prikkelt om harder te gaan lopen en teams in te halen. We rennen door het centrum van Antwerpen, regelmatig vragen er mensen wat we in hemelsnaam aan het doen zijn. Ze zien teams in het holst van de nacht rennen, 1 loopster omringt door 2 fietsers die er uit zien of ze van Mars komen met overal lichtjes. Als we vertellen dat we naar Parijs rennen kijken ze ons aan, lachen en denken er het hunne van, maar roepen altijd nog wel...Allee..succes hé..... We rennen verder....Plaatsjes in België gaan voorbij, Kruibeke, Bazel, Temse, onze benen voelen geweldig. We lopen als diesels, Tussen de 12 en 13 km per uur.De nacht is helder en een sterren hemel kijkt op ons neer. Een van de loopsters was al wat geblesseerd en begint het meer te voelen, ze loopt door en wil het er niet over hebben. Donderdag morgen 3.10 uur wisselen we en wij mogen 4 uur rusten in onze ambucoach , rusten is hier een groot woord omdat je het nog een soort druk hebt. Je moet gemasseerd worden. De masseuses nemen er de tijd voor en dat voelt zeer aangenaam. De kok maakt een maaltijd en we proberen wat te slapen. Ik lig op de banken en voel dat ik niet kan slapen, ws zak ik wat weg maar niet echt. Misschien nog te veel actie in mijn lijf en hoofd. Wat later hoor ik gerommel en het andere team is in aantocht, 3 kwartier van tevoren moet je zeker actie ondernemen, eten, aankleden, wat loslopen en de volgende run van 4 uur komt er aan. Het is 7.35, het schema gaat nog steeds zoals het hoort, we lopen maar ongeveer 10 minuten achter en dat is niet slecht uitgaande van een schema van 12 km per uur. Wordt vervolgd..............

Laatste reacties