runtodream.web-log.nl

Hydrogen (Trail) jasje van The North Face

Vooral in de ultra/trail wereld wordt The North Face veel gedragen.
De Flight Serie is gemaakt voor die atleten die zoeken naar multifunctionaliteit en lichtgewicht.
Het is ontworpen voor a done-in-a-day en weekend adventures wanneer snel en licht inpakken een must is, zoals The North Face het zo mooi zegt.
Verleden jaar heb ik een set van de Flight Serie gedragen onder andere tijdens de CCC, 98 km door de bergen. Dat beviel erg goed. Buiten het feit dat het mooi is, is het inderdaad erg licht en zit het heerlijk.
Maar wat er wat mij betreft met kop en schouders boven uitsteekt is het jasje.
Ik draag het nog steeds vaak, ook met deze kou.
Het Hydrogen jasje zoals het heet, is super licht. Het weegt 73 gram en dat is echt niets.
Vooral tijdens de snelle trainingen heb ik het snel warm. Dan zijn de gewone loopjasjes wat mij betreft te warm. Maar wil ik toch iets aan tegen de wind. En hier past het jasje perfect.
Het is licht, dun en houdt wind tegen. Bovendien kun je er een heel klein pakketje van maken zodat je hem nog in je broekzakje kunt proppen als je het warm hebt.
Ben ik op de trails aan het lopen dan heb ik een rugzak om. Als je dan de Flight serie meeneemt scheelt het ruimte en gewicht. Ook niet onbelangrijk als je erg lang loopt.
Dit jasje is ook vooral erg praktisch als je gaat lopen en het lekker weer is. Je wilt toch iets meenemen omdat het weer je altijd kunt verrassen. 73 gram kun je altijd meenemen.
Het jasje heeft een schuin zakje op je borst waar bv je ipod mooi in past.
Prijs; E 99.

• Performance fit
• Ultralight ripstop nylon fabric
• Includes stuffsack with cinchcord and belt loops
• Reflective logos
• Reverse coil center front zipper
• Lower right hip pocket with invisible zipper
• Elastic cuffs
• Partial elastic hem
• An ultralight endurance essential: easily stashable and reliable wind protection under 2.6 ounces.

DDHL33, een trail weblogloop/Twitter loop in Limburg

De meest besproken topic onder hardlopende Twitteraars en bloggers is uiteraard hardlopen.
Zo twitterde ik met Maurice Kohlen over een trainingloopje. Het ging over de brienenoordbrug versus de heuvels van Limburg.
Heel snel werd het idee geopperd om eens een mooie lange duurloop te doen in Limburg. Maurice wist een mooie route, 33 km over de heuvels, half trail en half weg. Ja, wat kun je dan nog zeggen als liefhebster van de trails en de bergen.
Precies, laten we een datum plannen!! En dat is gebeurd. Op zaterdag 8 Mei gaan we een mooie loop in limburg doen. De DDHL33, Dwars Door Heuvelland 33 km lang.
Het gaat een hele mooie route worden. De start is in Bocholtz en we passeren enkele keren de grens van Duitsland en België. Uiteraard zal het tempo ontspannen zijn zodat iedereen mee kan. Zover gaan er al mee;
Tiny, Gert, Leo, Ruud en uiteraard Maurice en Ik. Wie volgt??
Maurice zal zorgen voor een drankpost, een meefietser en vlaai na afloop.
Maurice heeft op zijn site de route gezet, als je even doorklikt kun je hier de copy zien.
Ik heb er zin in, het is nog ver weg maar door alle drukke agenda`s is de datum alvast vast gezet. Als je mee wilt lopen kun je het nu nog inplannen.

Het jaaroverzicht 2009, wat een jaar!

Na bijna 4 maanden weg geweest te zijn ben ik weer in Nederland. Ik heb Nike (mijn rode kater) beloofd om voorlopig niet weg te gaan.
Het is erg koud en dus een mooie dag om bij de verwarming een jaaroverzicht te maken.
Pas als je alles achter elkaar zet realiseer je je hoeveel je gedaan hebt. Wat was het een ontzettend mooi sportjaar!
Het is het jaar waar ik echt de overstap heb gemaakt naar het ultralopen.
Veel trails, ultra`s en een jaar vol mooie hoogtepunten.
De hoogtepunten waren toch wel De Al Andalusia Ultratrail en de 98 km CCC.
Maar uiteraard ook een mooie pr verbetering van bijna 7 minuten op de marathon afgelopen December in Spijkenisse.
Qua adventure racen heb ik dit jaar een paar mooie korte racen gedaan. Ook de Raid Vert samen met Roel was een van die hoogtepunten. Van een achterstand van een half uur door materiaal pech terug komen en 1ste worden in de mix categorie en 2de overall was geweldig.
Ons Malheur team heeft terwijl ik in Afghanistan zat meegedaan met het WK en werd knap 24ste!
In totaal liep ik dit jaar 4 echte marathons, 8 ultratrails die varieerde van 47 tot 98 km.
En de 5 keer 50 km in de Andalusia ultratrail. Zeg maar 17 keer dus een marathon/marathon+ afstand.
Ik deed 3 adventure racen, 2 keer een 8 uurs racen en 1 maal een 30 uurs race.
Het was ook een jaar zonder enige blessure. De manier van trainen is er een die goed beviel. Steeds na een 3 maanden fiks trainen 1 maand relatieve rust nemen. Dat heeft erg goed uitgepakt. Zo deed ik in Mei, September en December relatief weinig.
De hoogtepunten lagen in April (60 van Texel, AR,Rotterdam, Bouillonnante) , Augustus (CCC) en begin December (poging tot PR op de marathon).
Op webloggers gebied zijn er veel leuke dingen georganiseerd en is die club alleen nog maar hechter geworden. Een bijzonder fenomeen.
In een jaaroverzicht horen ook de dieptepunten. Dat was zonder minder het Tragische overlijden van Nico Kroon tijdens de halve marathon in Schoorl. Een medeloper die zomaar het leven verliet ondanks onze inspanningen.
De hoogtepunten heb ik samengevat in een filmpje van 5 minuten. Sit down, relax and enjoy!

Tips voor de Trails (4), door het water

Je ontkomt er haast niet, een trailrun gaat altijd wel door water. Ok, behalve dan hier in de woestijn. Het enigste water wat ik hier passeer is de dixiestortplaats. 
Nu is een trail door water bij een wedstrijd meestal niet heel gevaarlijk omdat de organisatie er wel voor zorgt dat het niet te diep is en volsta je wel met Goretex schoenen en/of Drymax sokken. Maar als je zelf op pad gaat kom je nog wel eens riviertjes tegen waarvan je geen idee hebt hoe diep ze zijn en hoe de stroming is. Dat gebeurt nogal eens tijdens een adventure race bijvoorbeeld maar ook trailruns kunnen soms voor verassingen zorgen. Een trailrunner uit Amerika heeft een aantal tips opgeschreven om het water veilig en met plezier door te komen.

1. Als het ondiep water is en de ondergrond is hard kun je het beste grote en snelle stappen nemen. Daarmee blijf je relatief droog doordat je door de snelheid het water van je weg spettert..

2 Zie voor je hoe hagedissen in natuur programma’s in slow motion door het water rennen.
zij tillen hun poten erg hoog op en schoppen aan het einde van iedere pas hun been opzij zodat je het water zijwaarts weg duwt.

3 Beslis of je nat wil worden of niet als je door een dieper water moet.
Afhankelijk van het water en de buiten temperatuur, de stroming, hoe breed is de rivier, is er een ander alternatief en hoeveel tijd heb je.

4 Check de overgang. Het zal niet de eerste keer zijn dat het mis gaat omdat iemand denkt dat er weinig stroming staat maar er sterke onderliggende stroming staat. Soms is er een stukje verder een smal stukje waar rotsen en boomstammen liggen en je er vrij simpel over kan.

5 Let op voor diepe gaten en gebruik een stok om dat te checken. De stok zorgt ook voor evenwicht. Vermoeidheid zorgt er ook voor dat je balans minder is.

6 Draag ademende schoenen en goede sokken zodat je voeten snel weer droog zijn.
Dus hou je schoenen aan met door het water gaan, je weet nooit wat er op de bodem ligt.

Salomon XA Pro 3D ULTRA trail running schoen

Ik heb al vele km`s op de Salomon XA Pro 3D trail schoen gelopen. De eerste km`s waren die in de Transrockies Run, maar een review is er een beetje bij ingeschoten.
Het is ondertussen wel mijn favoriete adventure race schoen geworden en misschien ook wel mijn favoriete trailschoen.
Salomon is een veel geziene schoen in de trailwereld.
Opvallend is dat de schoen breder is bij de voorvoet zeker ten opzichte van de Inov-8 schoenen. Dat vind ik persoonlijk erg prettig, ik heb graag wat meer ruimte. Zeker als je ultra`s loopt of als je een lange adventure race doet is een wat bredere voorvoet prettig. Je voeten worden wat dikker en zo zit de schoen niet te strak.
Ook heeft het een extra versteviging aan de voorkant van de schoen, bij de tenen. Dat is erg handig als je de tenen tegen stenen stoot.
De schoen is laag bij de grond maar heeft wel stabiliteit. Je hebt dus een goed gevoel met de trail. De grip is goed, ik heb op veel verschillende trails gelopen met de XA Pro waaronder de 98 km CCC. Ook kun je er zonder problemen wat km`s mee op de weg lopen. Het is een lichte schoen, ze wegen 340 gram.
Een van de dingen die de Salomon schoen populair maakt is de vetertechniek die op de schoen zit. Geen losse veter maar een aantrekveter, ideaal!
Geen losse veter, niet strikken als je ijskoude handen hebt. Geen knopen en makkelijk los en strakker te zetten. Tenzij de veter breekt, dan heb je wel een uitdaging. Ik heb het nog niet meegemaakt, maar tijdens de TRR brak hij wel bij een loper. Overigens zijn er nu nieuwe setjes te koop a 10 dollar.
Ook op de fiets of tijdens bergwandelen is de Salomon een prima schoen.
Ik heb zover al de adventure races gedaan op de Salomons. Mede doordat ze prima lopen maar ook een comfortabele schoen op de mtb is.
Ik heb geen Gore-Tex uitvoering maar de schoenen zijn opvallend snel droog. Ze zijn overigens ook verkrijgbaar in Gore-Tex uitvoering en in dames en heren schoen.
Nadeel is dat ze redelijk snel slijten. Dat is iets wat ik van meerdere trailrunners hoor. Ik heb mijn eerste paar in de container gegooid na ongeveer 600 a 700 km schat ik. Maar ze waren dan ook echt op. Daarbij moet gezegd worden dat de meeste trailschoenen wel na zoveel km`s aan nieuwe toe zijn.
Ik heb er de 98 km CCC mee gelopen zonder 1 blaar. De schoen heeft een soort beschermrandje aan de rand van de zool. De blaren die ik kreeg van Rucky Chucky schoen (north face) waren precies op die randen. Dat ondervangt de Salomon door er een beschermlaag in te plaatsen.
Persoonlijk denk ik dat dit een schoen is die veel beginnen traillopers zal aanspreken. Mede doordat het ook prima als wandelschoen gebruikt kan worden.
Technische details lees je hier.
Toevallig kwamen wij in Italië een Salomon winkel tegen waar alles 50% afgeprijsd was. Vanuit de kast kijken nu 2 hele mooie paar XA Pro Ultra trail schoenen mij aan om gebruikt te gaan worden.
De schoen kost rond de 120 E.

Cho Oyu Trilogy Expeditie: een uitdaging van formaat

Some guys/girls have all the luck. 4 atleten van TNF gaan een prachtig avontuur tegemoet.
Ik zou willen ruilen! Lizzy won de UTMB verleden jaar en werd dit jaar tweede. Hieronder het persbericht van The North Face.

4 topatleten van The North Face®: Herve Barmasse, Lizzy Hawker, Simone Moro en Emilio Previtali zijn begonnen aan een multisport expeditie in het Himalayagebergte in Tibet.
Van half september tot eind oktober 2009, zal The North Face® vier van zijn global athletes helpen om hun droom waar te maken: een ambitieuze multidisciplinaire expeditie ondernemen in het Tibetaanse Himalayagebergte.

De expeditie zal bestaan uit skiën op grote hoogte, een afdaling op snowboard vanaf grote hoogte, endurance lopen en mountainbiken. Simone Moro, Emilio Previtali, Herve Barmasse en Lizzy Hawker zullen heel nauw samenwerken om deze gezamenlijke droom te realiseren. Team spirit is een belangrijk ingrediënt voor het slagen van deze expeditie, want het team is zo sterk als de zwakste schakel.
Na een aanpassingsperiode in de Khumbu vallei in Nepal zal het eerste deel van de expeditie eruit bestaan om de berg Cho Oyu te beklimmen op de grens van Nepal en Tibet.
Cho Oyu is met 8201 m, de 6e hoogste berg ter wereld. Simone Moro en Herve Barmasse zullen proberen om de top te bereiken door een nieuwe route uit te stippelen op de moeilijke zuid-west georiënteerde flank van Cho Oyu.
Het vinden van een nieuwe route, vormt één van de grootste uitdagingen die hen te wachten staat.
Emilio Previtali en Lizzy Hawker op hun beurt zullen trachten de top te bereiken via de weg die reeds gebruikt werd aan de noordzijde van de berg. De ‘normale’ route op Cho Oyu werd voor de eerste keer in 1954 beklommen en is technisch gezien één van de gemakkelijkste beklimmingen van de berg. Door de hoogteverschillen mag men deze beklimming toch niet onderschatten.
In een tweede fase van de expeditie zal Emilio proberen om Cho Oyu op zijn snowboard af te dalen in een directe lijn, wat niemand hem ooit voordeed. De uiteindelijke keuze van zijn weg zal afhangen van de sneeuw, de weersomstandigheden, maar ook van Emilio’s fysieke conditie en de conditie van zijn teamgenoten.
In de laatste fase van de expeditie zullen de atleten op eigen krachten terugkeren naar Kathmandu. Simone Moro en Lizzy Hawker zullen dit al lopend doen, terwijl Emilio Previtali en Herve Barmasse voor mountainbikes kiezen. De tocht van het basiskamp van Cho Oyu naar Kathmandu te voet of met de fiets zal op zich een uitdaging vormen. Het team moet 450 kilometer afleggen over Tibetaanse passen, om de Friendship brug over de Tibetaans/Nepalese grens te bereiken.
Nadien duiken ze de vallei van Kathmandu in. Nadat ze in het eerste deel van de expeditie Cho Oyu beklommen hebben, zal deze tocht naar Kathmandu een fysieke en mentale uithoudingstest zijn. De gehele expeditie zal voor elke atleet een uitdaging vormen. Ze zullen hun grenzen zowel op fysiek als op mentaal vlak moeten verleggen. Het gaat hem hier niet om persoonlijk succes, de reis en de ervaring is belangrijker dat het eindpunt.
Er zullen zeer regelmatig updates zijn op http://thenorthface.com/trilogyexpedition, die vanaf 1 september 2009 online is.

Een vraagstuk, de UTMB 2010 of niet?

Tijdens de CCC heb ik tegen Nico gezegd dat ik de 166 km UTMB wel heel erg ver vind.
Het was namelijk zo, voor we überhaupt de CCC 98 km hadden gelopen was het plan al gemaakt door de jongens van Malheur. Volgend jaar lopen we de UTMB en het jaar daarop de Petit Leon als team (dat is 260 km in 4 dagen) Maar wel als het goed gaat.....ja,ja dat ken ik, het besluit was al genomen.
Aanvankelijk dacht ik, hm, te ver dat doe ik niet hoor. Maar na een week begint er al iets te knagen. De UTMB, een rondje Chamonix - Chamonix. 166 km met 9400 hoogtemeters met een tijdslimiet van 46 uur. 68 km meer dan wat ik nu gedaan heb, in uren heb ik dan nog 24 uur over. Maar met deze race moet je ook een paar powernapjes doen omdat je 2 nachten onderweg bent.
Als er al iets knaagt en je zie dit filmpje dan gaat er alleen maar meer knagen. Kippenvel!
Ik heb de eerste 3 lopers binnen zien komen, waanzinnig wat kunnen die lopen! Hoe dan ook, ik heb nog genoeg bedenktijd. De inschrijving begint in Januari. De punten heb ik. Er zijn 4 punten verplicht. Met de CCC heb ik 3 punten en met de All Andalusia Trail heb ik er ook al 3.
Misschien moet ik eerst maar eens een lijstje maken, de voors en tegens.....Ondertussen hebben Nico en Wim al besloten om het te doen.
Wat een moeilijke keuzes hebben we toch in het leven.

CCC, de beelden

Hieronder de foto`s van het verloop van de CCC.
Het begint met het ophalen van het startnummer. Ik heb dat in Courmayeur/ Italie gedaan. De grote expo is in Chamonix. Bijzonder hier is dat er geen enkele mogelijkheid is om je startnummer over te dragen. Je krijgt een verzegelde chip om je pols die er niet meer af kan en je rugzak wordt getagged. Je kunt je rugzak gelijk laten wegen. De regel dat al je spullen worden gecontroleerd bij het ophalen van je startnummer is afgeschaft. Dat kan nog wel tijdens de race gebeuren. Heb je niet de verplichte spullen wordt je alsnog uit de race gehaald. Ook zit er een chip in je startnummer die regelmatig door een sensor werd gehaald.
De laatste 25 seconden gaat het mis met de muziek maar daar moet je maar even meezingen.

CCC 98 km, een reis door de bergen

Courmayeur was omgetoverd tot een lopers dorp toen we er vrijdagochtend aan kwamen om half 9. Erg sfeervol waar de muziek en ambiance ons al kippenvel bezorgden.
De spanning was bij ons alle 4 te zien. Misschien wel bij alle lopers, 1800 afgetrainden mensen klaar voor een loop van 98 km en 5600 hoogtemeters en evenveel zoveel dalende meters. Een heel klein deel zou voor de nacht al finishen, een groot deel pas na 24 uur en een andere groot deel zal de finish niet halen.
Met het nummer Conquest of Paradise begon het aftellen en gingen we daadwerkelijk op pad. Met een brok in mijn keel maakten we een rondje Courmayeur waar de locals massaal lawaai stonden te maken met koeienbellen.
De eerste 6 km loop je via asfalt richting de eerste top, Tete de la Tronche. Dat was gelijk zowat het enigste asfalt van de 98 km. Het gaat gelijk omhoog maar je kunt nog wel blijven rennen. Een ongelooflijk lang lint van lopers zie je voor en achter je.
Dan verdwijnen we de trails op en begint de klim echt. De jongens ben ik al lang kwijt want ieder zou zijn eigen race lopen. Ik ben er ook helemaal niet met tijd bezig. De enigste tijden die in mijn hoofd zitten zijn de deadlines van Arnuva en Champex. Als ik daar maar op tijd ben dan komt alles goed.
Al snel zie ik alle lopers met de stokken lopen en besluit de mijne ook te pakken met het klimmen. Alle krachten die ik kan sparen moet ik sparen. Uiteindelijk loop ik gewoon 90 km met de stokken. Met klimmen een extra steun en met dalen bij de steile stukken ook erg handig. Bij andere afdalingen hou ik ze gewoon in mijn handen. Het resultaat is wel dat ik spierpijn in mijn armen heb.
De klim gaat gestaag omhoog en soms stagneert het wat door het smalle pad en de vele lopers. Opvallend is de stilte van de lopers. Omdat je gelijk zo aan het zwoegen ben spaar je je energie en heb je alle lucht nodig met het klimmen. Met het dalen ben je zo geconcentreerd dat je alleen met jezelf bezig bent. Dat geldt voor de hele race, ik heb nog nooit zoveel lopers gezien die zo weinig met elkaar praten. Maar wel met veel respect en begrip voor elkaar. Want zodra er iemand in de problemen is, is er hulp.
De weg naar boven levert waanzinnige vergezichten op. De Mont Blanc en de Grand Jorasses maken je sprakeloos. Als je achter je kijkt is het zo gaaf om te zien, er lijkt geen einde aan de lopers te komen. Ik stap stevig door en zweet mij rot, het is erg warm. Steeds zie ik beneden Courmayeur liggen. Ik kijk bewust om mij heen en sla de beelden op.
Na 12 km ben ik bij de eerste post. Sommige mensen gaan uitgebreid zitten, ik niet. Ik vul mijn waterflessen en drink een glas cola en ga verder. Ik heb er 2 uur over gedaan.
Op 16 km ben ik boven (2584m) en geniet even van het uitzicht. Ik maak een paar foto`s en zet de afdaling naar Arnuva in.

Daar zijn Ingrid en Tanja en dat is een leuk vooruitzicht.
Ik haal veel mensen in met afdalen. Thuis zie ik dat ik 100 plaatsen ben opgeschoven in het klassement tijdens die afdaling. Onderweg kom ik nog een drinkpost tegen maar ook hier vul ik bij en ga verder.
Het laatste deel van de afdaling is erg zwaar. Beneden hoor je de mensen al roepen en de bellen al rinkelen maar de weg er naar toe is pittig. Het is erg steil en geconcentreerd daal ik af.
Als ik in Arnuva ben is het een klein feestje. Veel mensen, aanmoedigingen en ook Ingrid ziet me al van ver aankomen. We kletsen even, ik eet wat en drink een beker soep.
Ik ben 4.51 uur onderweg en heb al 1669 hoogtemeters achter mijn kiezen.
Ingrid praat mij bij. Roel en Wim gaan erg hard, zij zijn al 45 minuten voor mij. Nico had het zwaar en zit 15 minuten voor mij. Het belangrijkste is dat ze allemaal goed gaan en hoever ze voor mij zitten boeit me niet echt. Het feit dat ik 40ste dame ben vond ik dan wel weer stoer klinken. Maar ook niet meer dan dat, ik wil finishen en de rest zal mij een zorg zijn.
In Arnuva voel ik mij nog erg sterk en ik weet dat het goed komt. Ik ga redelijk hard maar voel dat ik mij niet forceer. Ik ben ontzettend gefocust en geconcentreerd.
In de post wordt ik bijna omhelst door de hoteleigenaar, hij is er vrijwilliger en roept, Martina, you doing so good!
Lachend ga ik weer verder, op naar de Col de Ferret (2537m), weer bijna 800 meter klimmen.
Ik zit in een lekker ritme, heb mijn mp3 speler aangezet en klim gestaag. Het zweet gutst met liters van mijn lijf en ik let erop dat ik goed drink. onderweg kom je soms een waterput tegen en neem er steeds een beker water. Met mij vele anderen want het is heerlijk koud berg water. Ondertussen kijk ik om mij heen en zuig de omgeving in mij op. Dit is waar ik hoor, dit is waarom ik hardloop. Ik prijs mijzelf gelukkig dat ik dit kan doen.
Ik probeer ieder moment van goed voelen te koesteren want ik weet dat het ergens om kan draaien en het pijn gaat doen.
Na 6 uur en 23 minuten ben ik op de Col de Ferret. Wederom prachtige uitzichten, god wat het is hier toch mooi. Mijn gevoel voor tijd is volledig weg en het enigste wat ik weet is dat ik voor 20.15 in La Fouly moet zijn. Ik daal af en ben er om 17.40 uur. Ik heb 40 km gelopen.
Er is een grote post en ik heb trek. Als ik binnen stap loop ik haast tegen Nico aan.
Hij zit er doorheen en heeft erg pijn aan zijn knieën. Ik pep hem op en zeg hem dat we hier zijn om te finishen, de tijd zal je een worst zijn. We gaan voor de eindstreep niet meer en niet minder!
Ik geef hem een pijnstiller, samen eten we een bordje soep en ik prop nog het een en ander naar binnen. Dan gaan we samen verder. Mijn energie is vreemd genoeg niet te stuiten. Ik daal in een hoog tempo af met Nico achter mij aan. Hij heeft zich hervonden, moet lachen om mijn tempo en vraagt zich af wat het voor superpilletjes zijn. We halen veel lopers in. We lopen langs een rivier en door een bosgebied. We zijn ondertussen in Zwitserland. Dan volgt de klim naar Champex- Lac.
Het is 420 meter klimmen in 4 km en ik voel na 3 km een hongerklop op komen. Ik prop een reep in mijn mond en spoel het weg. De klim lijkt plots eindeloos, ik wil eten. Maar als ik begin te mopperen zijn we er bijna en om 20 uur stappen we Champex binnen, we zitten op 54 km. Ingrid en Tanja zijn blij verrast dat we er al zijn en blij dat we elkaar gevonden hebben want zij wisten dat Nico het moeilijk had. Ik prop heel snel 2 bekers yoghurt naar binnen en voel dat ik bij kom en de hongerklop weg is.
Met behulp van Ingrid kleed ik mijzelf om voor de nacht, organiseer mijn rugzak, eet een bord pasta en Ingrid schud de benen van ons allebei los. Wat een kanjer is het toch!
Na een half uur gaan we weer op weg. We hebben sinds de laatste post weer 100 lopers ingehaald en lopen op de 611ste plaats. Ik kan het haast niet geloven. Bovenal voel ik mij nog steeds heel sterk.
Roel en Wim lopen nog altijd erg hard en liggen ver voor ons. We gaan de nacht in en de hoofdlampen zijn aan. De voorspelling is een koude nacht, maar ik weet dat ik goed gekleed ben en dus deert het me niet echt.

Het is een rare gewaarwording als je gaat klimmen en alleen een meter voor je iets ziet. Door de lampjes voor je kun je enigszins inschatten hoe hoog het is maar soms zie je die ook niet omdat het parcours een stuk rustiger is. We klimmen naar Bovine en die klim is heel zwaar.
Het zijn vooral grote rotsblokken waar ik stappen moet nemen die mijn benen haast niet kunnen maken. Onderweg komen we ook soms lopers tegen die uitgeput op een rots zitten.
Wij stappen door en bezweet komen we boven na 2 uur en 10 minuten.
Dan volt er een koude en technische afdaling. Het waait en het is rond het vriespunt. Geconcentreerd dalen we af. Het is vooral zaak om heel te blijven. Als je valt en je verstuikt wat is het over. We dalen af naar Trient op 1300 meter en daar is het 70 km punt.
Ik realiseer mij dat ik de verste afstand tot dan gelopen heb. (60 km op Texel)
Net als steeds als we naar een dorp afdalen is het een feest om aan te komen maar een ontzettend zwaar laatste stuk met afdalen. De dorpen zijn massaal op de been en de posten zijn steeds weer ontzettend goed. Er is alles te krijgen en zodra je iets vraagt krijg je het.
In Trient staan Ingrid en Tanja weer en ik moet ze roepen als we aankomen. onze gezichten zijn slecht te zien met de hoofdlampen op ons voorhoofd. Het is 00.12 en we zijn meer dan 14 uur onderweg.
Ondertussen zijn Ingrid en Tanja al even bezig om uit te zoeken waar Wim toch is. Hij zou er aangekomen zijn maar daarna zien ze niets meer. De Sms werkt niet daar. Nico en ik eten weer wat, brood en soep en gaan verder.
We vrezen dat Wim de man met de hamer is tegen gekomen. De klim naar Catogne is minder zwaar als de klim ervoor maar het blijft een opgave zo in de nacht na zoveel km. Het is mistig en het zicht is zeer beperkt. We hebben met de meiden afgesproken dat we ze weer in Vallorcine zullen zien, op 80 km. Hopelijk weten ze dan meer over Wim. Roel is ondertussen al aan de laatste klim bezig en gaat als een speer.
Als we in Vallorcine komen weten ze dat Wim weer onderweg is. Hij bleek op de ehbo post te hebben gelegen met uitdroging en een lage bloedsuiker. Hij had last van zijn maag en daardoor te weinig intake gehad. Als we willen vertrekken komt plots Wim binnen en we zijn allemaal opgelucht dat hij er is. We besluiten te wachten en gaan met z`n drieen verder voor de laatste 20 km. We zijn meer dan 17 uur onderweg en lopen op plaats 571.
Dan volgt de laatste klim. Wederom een hele zware, het begint te regenen en alles is glad. We zien in verte een lint lichtjes, heel hoog en ver weg. Nico zegt, kijk`lichtjes van de kabelbaan. Ik vertel hem het slechte nieuws, het zijn lichtjes van lopers en daar moeten wij heen. Er komt geen eind aan de klim, erg steil en wederom grote rotsblokken. Steeds als je denkt dat je er bijna bent komt er weer een bocht en zie je boven weer lichtjes. Bijna 800 meter in 7km , wat een toetje als laatste klim.
Soms stoppen we even om een stuk reep of een gelletje te nemen maar stappen snel weer verder. Soms realiseer ik mij dat ik op weg ben om een 98 km wedstrijd te finishen maar ben vooral bezig om veilig boven te komen. De afdaling is niet veel beter. Erg glad en soms moet je op handen en voeten jezelf verplaatsen. Dan volgt er nog een klein klimmetje naar La Flegere op 90 km. Daar is nog 1 drinkpost en we staan allemaal te springen om water. We drinken nog een beker soep en gaan dalen voor onze laatste 8 km.
De afdaling wordt beter en het is licht geworden. Daardoor kunnen we weer wat vaart maken en ik ben niet meer te houden. Waar ik de energie vandaag haal is mij een raadsel maar ik ren nog in een redelijk tempo naar beneden.
Soms wacht ik even tot Wim en Nico weer bij zijn en ga weer verder. Ik zie dat we het nog kunnen halen om voor 8 uur te finishen en zeg dat tegen de jongens. Het zou toch mooi zijn als we onder de 22 uur kunnen finishen.
Dan komt Chamonix echt in beeld en we wachten op elkaar om gedrieën het plaatsje in te rennen. Ik zeg met een brok in mijn keel `tsjonge tsjonge, we hebben gewoon 98 km gelopen, ongelooflijk.
We zien Ingrid en Tanja al staan en ook Roel staan gedoucht op ons te wachten. Er zijn niet heel veel mensen om 7.55 uur maar het kan ons niet boeien. We halen het gewoon, we finishen in deze loeizware bergwedstrijd. Om 7.55 uur gaan we over de streep en is de ontlading daar. Ingrid en Tanja hebben voor champagne gezorgd en we proosten op deze mooie afloop. We hebben het toch maar mooi gedaan, 98 km door de bergen, onvoorstelbaar.
Roel liep 18 uur en 52 minuten en finishte op een prachtige plaats; 202!!
Nico, Wim en ik deden het in 21 uur en 55 minuten en het bracht ons op plaats nummer 543. Er zijn 1866 lopers gestart.
Ik was daarnaast 33ste vrouw van de 235. Bovendien 14 in mijn categorie. Iets waar ik toch ook wel trots op ben als laaglander.
Er zijn 1266 lopers gefinished van de 1866 starters. Van de 4 Nederlanders ben ik de enigste die gefinisht is.
De race zelf is echt perfect georganiseerd. Een diepe buiging voor de organisatie. The North Face Ultratrail is er een om in te lijsten. Waanzinnige eet en drinkposten, een goed aangegeven parcours wat toch een opgave is over zo`n lange tijd en op zo`n afstand. Maar de lintjes hingen er altijd. En zeer enthousiaste vrijwilligers die alles voor je willen doen. Klasse!

Voor mij persoonlijk was dit een ongelooflijke race. Ik heb mij nog nooit zo sterk gevoelt als hier. Dit was de race waar ik naartoe geleefd heb, waarvoor ik veel vooral zware km`s heb gemaakt. Waarvoor ik dingen uit heb geprobeerd, lessen heb geleerd. Het was alsof de puzzel compleet in elkaar pasten. Ik heb heel stabiel gelopen, tijdens de race steeds meer mensen ingehaald. Heb werkelijk geen dipmoment gekend. Ik was steeds overtuigd dat het ging lukken. Nog nooit ben ik zo geconcentreerd en gefocust geweest. Ik ben in die 98 km niet 1 keer gevallen!
Uiteraard was het zwaar en moet je afzien maar dat is iets anders dan helemaal kapot zijn en het niet meer zien zitten. Ik heb genoten en afgezien. Het was een ongelooflijke reis.
Ik geloof niet dat je je vooraf kunt realiseren hoe zwaar dit is. Misschien maar goed ook.
Anders zou je er misschien niet eens aan beginnen.
De schade? Spierpijn uiteraard . Als ik loop valt het mee maar als ik een tijdje heb gezeten dan is het starten niet makkelijk. Verder zijn mijn voeten opgezet en dat is het.
De winst? Energie voor 1000 en een hoofd vol mooie herinneringen. Dat alles mogelijk is als je er voor traint en je focust. Sommigen verklaarden me misschien voor gek om van 60 km vlak naar 98km in de bergen te gaan. Waarom niet eerst een 100 km op de weg. Maar mijn liefde ligt daar, in de bergen en op de trails. Dus daar moet ik zijn.
En het ergste is, ik zou het zo weer doen!
Het mooie verslag van Roel lees je hier en dat van Wim hier.
NB; alle foto`s zal ik nog in een filmpje zetten en volgt.

Woestijn training in Spanje

De hardloopwedstrijden in de woestijnen van de wereld nemen toe. Was eerst de Marathon Des Sables een van weinige woestijnlopen, nu kun je naar Mali, Jordanië, Namibië, Gobi Desert, Atacama desert, Egypte, Libië en Spanje/Andalusie. Sommige van ons kunnen zelfs in de woestijn van Afghanistan lopen. De wedstrijden lopen uiteen van marathons, ultra`s of meerdaagse lopen.
Nu is oa Nederland niet echt een land waar je je goed kunt voorbereiden op een woestijn loop. Wij hebben niet de extreme warmte en de ondergrond zoals die in het ruige gebied van de woestijn is te vinden.
Een gedegen voorbereiding is niet te onderschatten. Want lopen in zulke temperaturen vraagt extreem veel van een mens. Bovendien kom je zaken tegen die je bij een normale loop niet tegen komt.
Zo heb ik na Andalusia een blog geschreven over mijn geleerde punten en de do`s en dont`s maar dat kan voor iedereen weer anders zijn.
Paul Bateson is de race director van de Andalusia UltraTrail en die organiseert samen met Fulvio Villano Desert Trainingkampen in Andalusia/Spanje. Een uur van hun locatie vandaan zit je al in het prachtige Sierra Nevada.
Ze zijn beide ervaren ultralopers, Marathon Des Sables veteranen en hebben nog vele andere prestigieuze races op hun naam gezet of er aan meegedaan.
De trainingskampen beginnen op donderdag tot zondag of maandag.
Buiten het feit dat je op de trails van een prachtig bergachtig ruig en heet terrein traint krijg je ook veel informatie over alles wat je moet weten van een bepaalde race, uitrusting en eten en drinken in de hitte.
De vlucht naar Malaga is kort en niet duur en dus ideaal om zo dichtbij een op trainingstage te gaan. Alle info vindt je op de site Trail Running Spanje.
De prijzen zijn op aanvraag want eigenlijk is alles mogelijk.
Mocht er iemand plannen hebben om in het voorjaar een keer te gaan, laat het me weten want misschien ga ik wel mee.
Overigens is het ook gewoon een prachtig gebied om eens een week te gaan trainen zonder dat je aan een woestijn loop meedoet. Misschien leuk voor een bloggers mini weekje....
Had ik trouwens al gezegd dat ik mij heb laten strikken voor de 2010 Al Andalusia UltraTrail?
Dus als er nog liefhebbers zijn, de inschrijving is begonnen en er zijn al 30 aanmeldingen. Bij 80 lopers is de limiet bereikt.

Foto; finish foto Al Andalusia Ultratrail 2009. Met dank aan fotograaf James Goldsmith

3de editie van de Gore-Tex Transrockies Run

Ik bewaar zeer mooie herinneringen aan de Transrockies Run. Verleden jaar deden wij mee aan de tweede editie. 23 augustus start de derde editie en zullen de lopers weer 113 mijl lopen door de prachtige natuur van de Rocky Mountains in Colorado/USA.
Dit jaar is de TRR door de vele positieve berichten met stip gestegen en is hij zo goed als vol met 150 teams.
Er doen net als verleden jaar weer een aardig aantal elite traillopers mee. Zo doet Helen Cospolitch mee, de winnares van de 2008 Leadville 100 mijl. Maar ook haar partner Dean Karnazes (wie kent hem niet). Ook is Anita Ortiz weer van de partij, zij won dit jaar de Western State 100 mijl. Kami Semmick en Nikki Kimball doen mee, zij hebben ook al vele ultra trail wedstrijden gewonnen. Een heel sterk damesveld!
De Leadville 100 mijl start 1 dag voor de TRR en dus hebben de elitelopers een keuze moeten maken. Zo zal de sympathieke Tony Krupicka in de LV 100 starten.
Maar ook onze vrienden van verleden jaar, Kim, Fran, Martin en Juliet zijn weer deelnemers van de TRR. Zij houden ons op de hoogte van het wel en wee die week.
Een van de dingen die een multi stage race zo bijzonder maakt behalve het lopen is het samen zijn met al die verschillende lopers de hele week. Een mix van toplopers en recreanten waarvan bij iedereen de passie voor lopen voorop staat zorgt voor een hele aangename sfeer. Met weemoed ga ik de Transrockies Run online volgen.
Hieronder nog een keer de video van hardlopen in Colorado 2008 inclusief de Transrockies Run. Steeds als ik het zie vervult het mij met warmte.
Voor degene die alle dagen op video willen zien. Er zijn filmpjes gemaakt van de highlights van de dag. Die kun je hier zien.

.

Trail du Val d'Heure, 57 km een mentale training

Na een week van werkdagen van rond de 14 uur was de motor bij Ingrid en mij eigenlijk leeg. Na het normale werk verder gaan met inpakken, klussen en verhuizen gaat je niet in de koude kleren zitten.
Dus erg uitgerust stond ik niet naast mijn bed zondagochtend om 5.15 om naar de Ardennen te rijden. Maar we vonden het beide ook wel lekker om even een dag te ontspannen op de trails.
Het was een weerzien van bekenden (Jan, Mark en mijn Malheurmannen) en onbekenden bekenden (Chantal, Bob en Ruud).
De route bestond uit 2 delen, eerst een ronde van 36 km waarna je weer bij de start aankwam om er vervolgens nog een andere ronde van 20 km aan te plakken. Dat bleek voor vele een mentale training te zijn waaronder ik.
De eerste 36 km waren behoorlijk pittig, veel korte steile klimmetjes en een paar langere hele steile klimmen. Veel singletracks waardoor je echt goed geconcentreerd moest blijven om niet te vallen. Ook de warmte was niet te onderschatten, het bleek rond de 30 graden te zijn.
Maar het was vooral weer een mooie route. Het blijft bijzonder hoe een organisatie die routes aan elkaar kan blijven plakken. Steeds ga je plots weer een pad in die je normaal niet eens gezien zou hebben. Waarschijnlijk zat er niet meer dan 2 km asfalt in.
Via lint en krijt was het perfect aangegeven en dat was maar goed omdat ik na 15 km alles bijna alleen gelopen heb.
Ingrid zou de 36 km doen en ik de volle 56 km maar op mijn eigen tempo. Rustig aan maar zo veel mogelijk blijven lopen was de strategie. Zoals ik de CCC 98 km wil gaan lopen. Want dit was voor mij de laatste echte lange training.
De eerste km`s liep ik ontspannen, kletsend met Nico en Wim. Tot 10 km liep ik samen met Nico maar bij een klim zakte ik wat terug. Daarna heb ik eigenlijk zowat alleen gelopen. Aanvankelijk ontspannen om mij heen kijkend en genietend. Verbaasd hoe makkelijk ik  eigenlijk liep na de vele trainingen afgelopen maand.
Maar bij km 20/25 kwam de klad erin, ik had gewoon geen zin meer. Ik wilde lekker in het gras liggen met een boek. In slaap vallen tijdens het lezen met de zon op mijn bol.
Ik probeerde die gedachten te verdringen maar dat lukte niet. Het feit dat ik bij km 36 kon uitstappen leek mij zo heerlijk. Daarna ben ik km`s lang in de weer geweest met mijzelf. Gedachtes als `Doorlopen, stoppen, wat zijn er voor opties? Ik moet dit doen voor de CCC, je kunt ook donderdag 7 uur gaan lopen op vlak terrein, je bent nu al een paar uur aan het lopen dus waarom stoppen`
Ergens heb ik de knop omgezet en tegen mijzelf gezegd`niet zeiken, doorlopen, jij wil toch die CCC 98 km lopen`.

Bij het 36 km post heb ik even gezeten, water bijgetankt, wat gegeten en mezelf mentaal opgepept terwijl ik niet wilde denken aan die heerlijke worsten die 5 meter verder op de BBQ lagen.
Het feit dat ik ineens met 4 vrouwelijke loopsters op de post was hielp, zij lopen door, ik ook!
Toen ik verder liep kwam na 1 km nog een keer de gedachten op om terug te gaan maar met de CCC in mijn gedachten ben ik verder gegaan.
De Forerunner 310 XT stond ingesteld op 1 km. Zo telde ik af, steeds voelde ik een vibratie op mijn pols om te zeggen dat er een km om was. Handige extra functie!
Het tweede deel was minder zwaar qua klimmen maar door de vermoeidheid niet te onderschatten.
Na 40 km werd ik ingehaald door 2 vrouwen die met mij op de post waren. Ze liepen net een tandje te hard om aan te haken. Maar na 5 km kwamen zij weer in beeld en liep ik langzaam in. Ik kon steeds blijven lopen terwijl zij af en toe wandelde.
Rond de 51 km heb ik ze tijdens een afdaling ingehaald. Helaas liep ik erna de verkeerde kant op en riepen zij me terug en zo liep ik er weer achter.
Een stukje later ben ik na even gekletst te hebben tijdens een klim er voorbij gegaan. Daar heb ik iets meer tempo gemaakt om te proberen afstand te nemen.
Dat was een goede zet want toen ik na 7 uur en 25 minuten binnen kwam bleek ik de tweede vrouw te zijn. De Forerunner gaf 57 km aan.
Overigens was de sympathieke Linda Valent toen al bijna 1.5 uur binnen. Zij liep een ongekende 5.59. Wouter Hamelinck liep net onder de 5 uur. Maar leuk was het wel om bij de dames een Nederlandse op 1 en 2 te hebben.
Later bleek dat 20 lopers uitgestapt zijn en dus een DNF hadden.
Ook Ingrid had het zwaar en eigenlijk hetzelfde mentale spelletje als mij aan het spelen was. Alleen mocht zij stoppen op 36 km.
Na gezellig napraten en een heerlijk Leffe was het leed alweer snel verdwenen en bleef het positieve gevoel. Dat ik toch doorgezet heb ondanks de vele stemmen in mijn hoofd maakt je alleen maar sterker. Moe van alle inspanningen en de vele trainingen kan ik toch verder en dat is iets wat ik in de CCC zeker nodig ga hebben.
Als bonus kreeg ik nog een mooi Lafuma dryfit Shirt als 2de vrouw en won Ingrid met de tombola de Compex Runner a 600 Euro. Al met al was het weer een mooie dag op de trails.
Nu langzaam de km`s afbouwen en op weg naar de CCC.

De finish, prijsuitreiking en na de finish blij dat ik er ben.

CCC, de route en andere wetenswaardigheden

De route van The North Face Ultratrail Du Mont Blanc is er een met veel hoogtepunten, letterlijk en figuurlijk.
De start van de 98 km is in Courmayeur, Italië. Eigenlijk begin je gelijk naar 2500 meter te klimmen, naar de Tete de La Tronche (2584m) waar je getrakteerd wordt op een van de mooiste uitzichten die je je kan voorstellen. Met uitzicht op de Mont Blanc en de Grand Jorasses moet je wel stil worden.
Hierna volgt de Grand Col Ferret (2537m) waarna je Zwitserland in loopt via 17 km dalen.
Champex (1477m) is een plaats in Zwitserland waar een grote post is en het ligt op 55 km. Daar moet ik voor 23.20 uur zijn. Daarna ligt een er een lange nacht voor je.
Hierna gaat het weer omhoog. Via Bovigne (1987m) en Cologne (2011m). De afdaling die daarop volgt brengt je naar Vallorcine (1260m) en daar moet ik voor 7 uur zijn. Dat is op het 80 km punt.
We zijn dan al in Frankrijk en Chamonix komt dan ook in zicht. Maar eerst nog de Tete Aux Vents (2130)m) op. Dan volgt er een hele zware afdaling van 10 km met nog een klimmetje van 500 meter op 90 km voor je in Chamonix aan komt. Na 98 km en 5600 hoogtemeters ligt daar de finishlijn......

De organisatie zelf omschrijft de zware punten als volgt;
Het klimmen van de Tête de la Tronche (2584m) dan de  Grand col Ferret (2537m) in het eerste 1/3 deel van de race. Het 2de deel leidt je over 3 zware beklimmingen, Bovine, Tseppes en La Tête au vents. De lange afdalingen na iedere klim zal steeds een beproeving voor knieën en spieren zijn.

Arjan, een loper van DRR heeft mij veel tips gegeven die hij verleden jaar heeft opgedaan tijdens de CCC. Oa dat je niet uitgebreid moet gaan zitten eten op de 2 eetposten. Veel lopers zijn daardoor gestrand omdat ze in tijdnood kwamen.
Ik zal zeer waarschijnlijk wel voordeel hebben aan mijn nachtelijke adventure race avonturen. IK heb ervaring met nachtlopen. Er zitten lange rechte afdalingen in maar ook technische stukken. Kortom, je moet constant geconcentreerd blijven wat niet mee zal vallen, zeker niet in de nacht.

Verder ben ik te volgen via een sms service. In totaal kost dat 8 E en daar krijg je ongeveer 20 sms-jes voor. Mijn start nummer is 8379. Als je daar interesse in hebt kun je dat hier regelen. Ik ga nog even kijken of ik met RR een live update hier op de site kan regelen.
Ingrid gaat als supporter mee en zal mij onderweg op de hoogte houden via de sms hoe wij het alle 4 van Team Malheur Ultrasport doen.
Overigens zijn in totaal maar 13 Nederlanders die mee doen aan alle 3 de races. In tegenstelling tot de Belgen die zo`n 165 deelnemers hebben.
Hier zie je nog een mooie 3D virtuele tour. En dit filmpje moet je echt even bekijken, wat is dat prachtig! Het gaat een ongelooflijke reis worden.
Ondertussen is de prachtige kleding van The North Face binnen. Mooi lichtblauw en vederlicht, de flight serie. Aankomende zondag zal ik het uitproberen.
Verder vandaag een interview voor een NL krant gegeven betreffende de CCC. Wordt een week voor de wedstrijd gepubliceerd.

Tips voor de trails (4) Hardlopen in mulzand en duinen

Op de trails kom je nog wel eens mul zand tegen. Maar ook tijdens de strandlopen zoals de Zeeuwse kust marathon, Rondje Voorne, de 60 van Texel en de beachchallenge. In mul zand en in de duinen lopen is zwaar en je bent snel geneigd om te gaan ploegen wat je nog meer energie kost.
In onderstaand filmpje staan een aantal tips hoe je het makkelijker kunt doen zonder dat het je zoveel energie kost als normaal.
Het komt erop neer dat je wat naar voren leunt, kleinere stappen neemt en op de bal van je voet loopt. Je kuiten gaan het zwaar krijgen maar als je het uitprobeert maakt het echt een verschil. In plaats van heel je voet te gebruiken loopt het een stuk lichter als je op de voorkant van je voet loopt. Of je dat volhoudt als je 11 km over het strand loopt zoals in Voorne is dan de volgende vraag maar dat het makkelijker gaat is een feit.
Ik neem tegenwoordig stukjes ruiterpad mee in de training als ik die tegenkom. Niet hele lange stukken maar steeds een paar minuten. Mijn kuiten zijn door het traillopen nog nooit zo ontwikkeld geweest als nu.

De Trailleader Pro horloge (deel 3)

In het vorige bericht over de TrailLeader Pro horloge van TechO4 heb ik geschreven over het Menu tijd.
Het andere uitgebreide menu is het Trail menu. Door simpelweg 2 keer te klikken kom je in dit menu. Hier vind je de sub menu`s hartslag, afstand, log, barometer, Altimeter, User en computer. Allereerst het belangrijkste,
Distance; Hier kun je de tijd zien die je effectief loopt (exercise time) en de tijd die je loopt inclusief stops (moving time). De gelopen km`s is te zien, hoeveel km je per uur loopt, en je gemiddelde snelheid, maximale snelheid, stappen en calorieën.
Uiteraard is de vraag hoe accuraat is dit horloge. Het werkt met een accelerometer. Je moet dus uitrekenen hoeveel strides je per km neemt. TechO4 heeft op hun site een tool gezet waar je dit in kunt uitrekenen. Hier worden je stappen omgezet in strides.
Ik ben zelf aan het hobbyen geweest en het is een behoorlijke klus om dat te doen. Steeds weer een stap(pen) erbij of eraf. Daarbij komt nog dat je paslengte op de weg langer is dan op de trails. Daarom moet je beide berekenen. Maar uiteindelijk ben ik uitgekomen op een zeer acceptabel verschil van rond de 5% ten opzichten van de Garmin. De trailrunners die ik in Amerika ken en met dit horloge lopen kwamen uit op 3 en 5 % verschil.
Maar daarbij moet gezegd worden dat het een behoorlijke klus is. Bovendien is het niet gebaseerd op interval training. Waarschijnlijk moet je dan weer andere strides invoeren. Maar ik denk dat de doelgroep voor dit horloge het ook niet echt gaat gebruiken voor interval.
Hartslag; ook hier zitten weer aardig wat mogelijkheden op. Uiteraard de huidige hs, het gemiddelde, de max en de minimum hs, hs zone alarm, hoeveel tijd je in een zone loopt en wederom calorieën. Een van de leuke tools is dat er naast je hartslag op je horloge gelijk een procent getal staat. Dit zegt hoeveel procent je van je max hartslag traint.
De hartslagband is zo gemaakt dat de batterij ingang aan de buitenkant zit en niet tegen je lichaam aanzit en zorgt voor kapotte plekken.
Barometer; Een hoge druk geen aan dat er een onbewolkte lucht is, lage druk zegt dat er wolken en eventueel regen op komst is. Een tool die ik niet zoveel gebruik maar voor veel mensen zeer bruikbaar is en zeker in de bergen. Het zegt veel over het weer en de eventuele veranderingen. In het scherm geeft hij de temperatuur aan, de druk en een plaatje of er wolken zijn, regen en of zon.
Altimeter; Deze geeft hoogtemeters aan om te beginnen op wat vor hoogte je je bevindt. Verder de totale hoogtemeters die je gemaakt heb, de dalende meters, het verschil in hoogtemeters, een grafiekje, en de huidige temperatuur. Je kunt een alarm instellen als je bv een seintje wil hebben als je boven een bepaalde hoogte bent. Ook kun je het logboek terugkijken van de afgelopen 48 uur. Een mooie tool.
User; Hierin kun je instellen wat je wil zien op je menu scherm. Ieder submenu kan 3 dingen laten zien op je horloge. Via user kun je kiezen uit de hiervoor aangegeven opties wat je uiteindelijk in ieder apart menu in 3 regels op je scherm wil zien.
Kompas; in het midden van het horloge zie je de graden en de letters N,E,S,W of een van die combinaties om je de weg te wijzen. In de buitenste ring zie je een klein pijltje die naar het magnetische noorden wijst. Een tool voor de ervaren oriënteerders is de reverse compas bearing optie.
De kompas gaat 1 minuut na gebruik in slaapmodus om de batterij te sparen.
De opties Log en computer volgt later. Dat heb ik nog niet uitgeprobeerd.

Zover ben ik tevreden over het horloge. Wel zijn er een aantal dingen die ik mis en jammer vind dat die er niet opzitten. Als outdoor horloge zou het waterproof moeten zijn. Vooral ook voor Adventure racers erg interresant als je er gewoon mee kunt zwemmen.
Ook shockproof is een must voor een outdoor horloge. Zo heb ik een krasje op het scherm van een Adventure race.
Verder is het ten opzichte van de Garmin een behoorlijk klus door de vele opties om het horloge onder de knie te krijgen. Maar de handleiding is wel duidelijk en uitgebreid.
Het instellen voor de afstand is zoals gezegd ook een heel werk. Maar met een verschil van 5 % wel acceptabel.
Maar al met al is het een zeer uitgebreid horloge met heel veel mogelijkheden en ook nog eens voor een grote groep sporters en outdoormensen geschikt.
Ondertussen ook in Europa verkrijgbaar voor 249 Euro.
Overigens vond ik nog 2 filmpjes waar een trailrunner een hele uitgebreide uitleg geeft over het horloge. Erg saai maar als je het horloge aan het werk wil zien wel een goede uitleg.
Dat kun je hier en hier zien. Vlnr, Hartslag met % percentage (hs 51 wat 29 % van de max hs is, afstand scherm en hoogtemeters.

Op weg naar de CCC The North Face Ultratrail (1)

28 augustus zal ik samen met Malheur Ultrasport teamleden Roel, Wim en Nico meedoen aan de 4de editie van The North Face Ultra-Trail Du Mont Blanc CCC, een 98 km trail.
De race start in Courmayeur, Italië. Via Champex kom je uiteindelijk uit in Chamonix en dat betekent dat je 3 landen doorkruist namelijk Italië, Zwitserland en Frankrijk.
De weg die je volgt is het merendeel het bekende internationale wandelpad “Grande Randonnée du Tour du Mont-Blanc (GR TMB)”. Onderweg kom je aardig wat bergen tegen die totaal zorgen voor 5500 hoogtemeters. Over de route zal ik later nog een blog wijden.
De tijd die je hebt is 26 uur. Met die verstanden dat er steeds sluitingstijden zijn bij de posten. Haal je die niet wordt je dus uit de wedstrijd gehaald. De start is om 10 uur en dus zal ik heel de nacht aan het lopen zijn.
Het principe van de wedstrijd is semi-self sufficiency. Er zijn onderweg 10 posten met drinken en/of eten en de rest moet je dus zelf meenemen. Dat geldt ook voor kleding en ander materiaal. Zo heeft men een opgelegde lijst van materiaal gemaakt.(Bij het doorklikken zie je de lijst van verplichte artikelen). Wordt je gecontroleerd en heb je dit niet bij je dan kan men je uit de wedstrijd halen.
Zo moet je rugzak bij de start en het vertrek van de posten minimaal 2 kg wegen. Daarvan moet 1 kg/liter water zijn. Maar ook moet je een bidon of een beker bij je hebben zodat men niet de troep van bekertjes heeft maar iedere loper zijn eigen beker heeft. Een goed initiatief.

Afgelopen week heb ik de site uitgebreid gelezen. Uiteraard heb ik dat al vaker gedaan maar nu het dichter bij komt leest het toch weer anders.
Zo las ik dat de eerste dame verleden jaar na 14 uur en 33 minuten binnenkwam. De derde vrouw na 16 uur en 44 minuten. De eerste man na 12.26 uur.
Er waren in 2008 2033 lopers gestart waarvan er 1318 de finish hebben gehaald.
Die cijfers zeggen genoeg over de zwaarte van de wedstrijd. Ik zal ontzettend mijn best moeten doen om binnen die 26 uur binnen te komen.
Voorzichtig begint de wedstrijd in mijn systeem neer te dalen en in het bloed te kruipen. Steeds gaat je bloed een beetje sneller stromen en weet je waarvoor je aan het trainen bent. Nog 29 dagen.......

Trainen op de skiheuvel

Al even stond het in de planning maar donderdag lukte het dan eindelijk eens om de afspraak om te zetten in daden. We zouden met ultraloper Jan een mooie heuveltraining gaan doen. Jan is voor mij altijd een voorbeeld geweest in het ultralopen. Lang lopen en genieten zonder al te veel met tijden bezig te zijn. En dat terwijl hij toch hele mooie tijden liep en nog steeds loopt.
Zijn visie op weg naar zijn droom, de Sparthalon, sluit ook aan op hoe ik met hardlopen omga. Je hebt een droom, traint er hard voor en kijkt of het uiteindelijk gaat lukken en of het realiseerbaar is. Lukt het niet dan heb je het wel geprobeerd. Onderweg passeren er mooie loopjes en geniet je ervan.
De locatie was simpel, Jan zijn achtertuin, de skiheuvel cq mtb route in Bergsehoek.
Nu ken ik dat terrein aardig goed omdat dat daar een mountainbike parcours ligt die ik vaak heb gefietst. Op de mtb een erg technisch parcours met korte felle klimmetjes en afdalingen.
Al hardlopend krijgt het ineens een hele andere dimensie. Je ziet hele andere dingen en de klimmen worden ineens een stuk langer en steiler. Jan kent ieder stukje en had een mooi rondje uitgezocht die hij ter plekke aanpasten als wij even op adem moesten komen.
Met zijn lange en krachtige lijf rent hij namelijk als een speer naar boven. Terwijl ik nog in mijn tweede stap zit is hij al bijna buiten zicht. Jan voorop met Ingrid en mij erachteraan hangend zigzagde we de berg op, over en af. Een heerlijk maar pittige training van 7.5 km.
De conclusie is eigenlijk dat dit 1 keer per week in je programma moet zitten omdat het leuk is en omdat het een prachtige interval is met heuveltraining.
Erna volgde een erg gezellige avond met Jan en Marina onder het genot van lekkere hapjes en een wijntje. Waarschijnlijk heb ik Jan nog wel op een mooi idee gebracht, maar of het uitvoerbaar is moet de tijd uitwijzen. Ik hoop het wel Jan!

Een drama bij de Grand Raid du Mercantour

10 dagen geleden werd in Frankrijk de 5de editie van The Grand Raid du Mercantour gelopen. Een ultratrail van 82 km en 6600 hoogtemeters in de Alpes Maritime.
Helaas is het daar volledig mis gegaan. Het weer sloeg onverwachts om en er stak een storm op met hagel, sneeuw, mist en een wind van 120 km per uur.
Vrij snel heeft de organisatie de wedstrijd gestopt (om 0.30 uur uur) bij het check point Madone De Fenestre. Maar helaas waren er al een paar lopers voorbij dit punt.
Het trieste resultaat is dat er 3 lopers zijn overleden. 
Men denkt dat de lopers zijn gevallen, buiten bewustzijn zijn geraakt en overleden zijn aan onderkoeling. De lichamen werden 150 meter van de trail gevonden en lagen binnen 10 meter van elkaar, 5 km van de finishlijn. Ze droegen en korte broek, t-shirt en een windbreaker.
Uiteraard laait direct de discussie op in hoeverre een organisatie de deelnemers verplicht materiaal kan opleggen. In deze wedstrijd was het verplicht om 2 liter water en eten bij je te hebben. Verder was een warmtedeken ook verplicht.
De organisatie checkt je spullen niet want daar ligt ook een verantwoording van de loper.

Deze wedstrijd heeft veel overeen met de Ultratrail the North Face CCC 98km waar ik aan mee ga doen. Uiteraard heb ik al een lijstje van verplicht materiaal maar ook extra materiaal die ik mee ga nemen voor mijn eigen veiligheid.
Ik draag liever 2 kg meer op mijn rug met bv een thermo-shirt en muts extra dan dat ik in een situatie als hierboven terecht kom. Niet dat het mij de garantie geeft om te overleven in zo`n situatie maar ik kan hem wel vergroten.
Familieleden gaan de organisatie aanklagen omdat zij vinden dat ze nalatig geweest zijn.
De vraag is of dat terecht is. Waar ligt wie zijn verantwoording als je aan zulke extreme evenementen mee gaat doen??

Een overzicht van de bronnen ed vind je op de site van sleepmonsters.
Overigens gebeurde er verleden jaar rond deze tijd ook zo`n drama op een 16 km loop de Zugspitze op.

De categorie Trailrunning

Omdat ik toch met enige regelmaat iets schrijf over een trailloop of andere onderwerpen die iets te maken hebben met trailrunning heb ik er een aparte categorie voor gemaakt.
Het is nogal wat werk om alles erin te zetten. Ondertussen bestaat deze site alweer 4.5 jaar en dus een hele klus om alles terug te kijken en te archiveren.
Daarom kun je de multidaagse trailwedstrijden in hun hele categorie terugvinden via de links.
De Goretex Transalpine 2007.
De Goretex Transrockies Run 2008
All Andalusia Trail 2009
The North Face Ultra Trail CCC, 98 km

La Grande Course, tussen de kalveren en vlaaien (2)

Eigenlijk waren wij de 5 vreemden tussen al die ultralopers. Les Coureurs Célestes is een groep ultralopers die regelmatig samen komen om een mooie ultratrail te lopen om erna een pintje te drinken. Iedereen kent elkaar en wat die groep allemaal al gelopen heeft aan extreme lopen is ongekend.
Daarom wist iedereen ook snel wie wij waren en werd er regelmatig gevraagd of alles naar wens was. In Duits, Engels, Frans en soms een beetje Nederlands deed iedereen zijn best om zich verstaanbaar te maken.
De start was in Kin/Belgie waar we om 10 uur vertrokken na een uitleg door de organisator Alain Charlier. Het was vrij simpel, volg de rood-witte tekens en je loopt de GR route richting Odeigne. Op de punten waar het wat moeilijk te zien is hadden zij blauwe pijlen en stippen geverfd. Mijn opdracht van trainster Ann was, ontspannen lopen en vooral op je techniek letten bij klimmen en dalen. Ingrid en ik zouden gezellig samen lopen.
Vrij snel gingen we het bos en al na 1.5 km ging het mis. Ik liep rechtdoor terwijl we linksaf moesten. Gelukkig had ik al het vertrouwen van een aantal lopers en zo liepen er 6 man mee de verkeerde kant op. Maar na een paar 100 meter afdalen zag ik niemand meer en ook geen rood-witte tekens. Vertwijfeld bleef ik staan en de rest ook. We besloten om terug te gaan en inderdaad zagen we toen waar we verkeerd waren gegaan.
Terwijl we verder liepen namen Ingrid en ik ons voor om beter op te letten voor we dadelijk een trail van 60 km zouden gaan lopen.
Het parcours was prachtig. Ondanks dat er hier en daar wel asfalt in zat was het niet storend. Het bracht ons door dorpjes waar we gelijk onze bidons aan konden vullen. Het was erg benauwd en er was maar 1 drinkpost halverwege. Dus hebben we 3 keer onze voorraad aangevuld.

Het was een afwisseling van dorpen en bos. Prachtige stukken natuur afgewisseld met grote boerderijen vol koeien en kalveren en slapende dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan. Veel blaffende honden en weinig mensen waar soms de kerkklok het enige geluid is wat je hoort.
Het was veel klimmen en afdalen.
Eigenlijk liepen we vrij soepel. Ingrid kreeg het moeilijk na een km of 35. De laatste 10 km was alleen maar klimmen of vals plat omhoog. We kregen 2 keer een harde plensbui op ons kop. Het resulteerde in een glibberpartij in het bos. Ongekend hoe snel een pad veranderd in een klein watertje en je er vervolgens doorheen moet zwoegen.
Maar na 6 uur en 40 minuten kwamen we aan in Odeigne. Daar had men een mini camping opgezet. Een weiland waar hier en daar grote koeienvlaaien lagen werd ons tentenkamp.
Uiteraard wilden wij ons even douchen of op zijn minst wassen. Dat kon. In de stal bij de koeien kreeg ik een teiltje warm water. Ik had dan nog de luxe dat ik binnen mocht staan. De mannen stonden buiten met de tuinslang. Terwijl achter mij het klotsen van de melk klonk die regelrecht uit de koe werd gemolken stopte ik mijn hoofd in het teiltje. Ingrid stond ietwat verbaasd te kijken toen ze aan kwam lopen op zoek naar een douche en mij in mijn blote kont zag staan met een teiltje voor mijn neus. De boer had een topdag, 8 naakte vrouwen in zijn stal zag hij niet vaak.
Daarna was het tijd voor de pasta. De tafels stonden klaar en we konden aanschuiven in de andere stal die vol met jonge kalveren stond. Terwijl wij varkensvlees aten wat in de pasta zat leken al de kalveren ons aan te kijken met de vraag `waarom wordt je geen vegetariër`. In goed gezelschap van Wim, Nico, andere lopers en veel vliegen smaakte de pasta heerlijk.

Ondertussen was het kampvuur aangestoken en werden de banken erom heen gezet. De groep die muziek zou maken waren zich aan het installeren en wij namen nog maar een biertje. Muzikanten met 5 djembees, een gitaar en een viool zorgden voor een sfeervol geheel. Veel Franstalige liedjes volgden.
Wij waren toch wel ernstig toe aan een goede nachtrust en kropen rond een uur of 10 in de tent. Niet iedereen was moe want het bleef nog lang onrustig. Tot 3 uur klonken de djembees alsof ze in je tent zaten. We sliepen onrustig maar het hoorde erbij.
Het ontbijt was prima geregeld, weer gezellig met de kalveren en nu ook wat koeien.
De benen voelden goed en het viel ons erg mee. Geen spierpijn alleen een lichte stijfheid. Maar na 5 minuten lopen was alles weer soepel. De weg terug was makkelijk. Gewoon de andere kant op weer terug naar de start.
Het grappige is als je de andere kant op loopt je weer hele andere dingen ziet.
We hadden ons niet gerealiseerd dat we zoveel geklommen hadden de dag ervoor. De eerste 1.5 uur waren we alleen maar aan het dalen.
Daarna werd het een combinatie van klimmen en dalen maar het was toch meer dalen. De benen beginnen pijn te doen en je wordt stijver. Vooral de bovenbenen gaan pijn doen met al dat dalen. Het maakte overigens wel een groot verschil als je op je techniek let. Zo hou je het dalen langer vol zonder al te veel problemen. Al met al liep ik eigenlijk wel lekker. Ingrid moest nog even in gesprek met zichzelf op een paar moeilijke momentjes maar die bikkel blijft toch maar lopen. Ze heeft minder km`s in de benen als ik en dus heeft ze het logischer wijs ook moeilijker. Maar met een stuk chocola kon ik toch weer een grote glimlach op haar gezicht toveren. Na 5 uur en 40 minuten kwamen we met 4 km minder op de teller aan in Kin. Er was een wielerwedstrijd en dus moest men het parcours aanpassen en werd het iets korter. Terwijl iedereen buiten zat kwamen wij onder luid applaus binnen en konden we in totaal 92 km bijschrijven in 2 dagen.
Wim, Roel en Nico waren al even binnen en de mannen hadden super gelopen. Wim in 4uur 30, Roel en Nico in 5 uur. Om het geheel in stijl af te sluiten kregen we nog een maaltijd met bbq worst en werd iedereen het podium opgeroepen om een dryfit shirt overhandigt te krijgen. Wat een superweekend en wat een ontspannen groep mensen. Ongelooflijk, voor 25 euro all inclusief hebben we genoten van het lopen, de entourage en het gezelschap. Een loop om in te lijsten!
Overigens waren Henk Sipers en Jos Vrancken, 2 ultralopers uit NL, ook aanwezig. Leuk om hun eens gesproken te hebben.
We liepen 48 km en 44 km in 6 uur 41 en 5 uur 51. De hoogtemeters waren rond de 2000 en 1700 meter. Moet de gegevens nog even in de Garmin MB zetten.

De cijfers, Wim werd 17de, Nico 22ste, Roel 23ste en Ingrid en ik 42 en 43ste.
De schade vandaag is; een teennagel die al los zat heeft nu het lichaam verlaten. Spierpijn in de bovenbenen en 2 blaren.
Verdere bijzonderheden; 1 paar Salamon schoenen zijn na de wedstrijd de container ingegaan na vele loopkm`s.
Voor het eerst na lange tijd geen last van de bilspier na een trailloop met dank aan trainster Ann, de oefeningen zijn echt zinvol!
Verder heb ik kennis gemaakt met het apparaat Cefar Compex. Een boeiend apparaat wat voor een sneller herstel zorgt.
Lessons learned voor Andalusië; Zwakke plekken tapen. De bidonhouders zijn goedgekeurd. Extra vilt op sommige randen van rugzak doen bij extreem zweten.

La Grande Course, tussen de kalveren en de vlaaien

Een weekend hardlopen in gezelschap van 60 doorgewinterde ultralopers kan bijzonder zijn.
Maar het overtrof alles. Heel bijzonder om voor het eerst 2 marathons + in 1 weekend te lopen. We liepen in totaal 92 km met 2000 hoogtemeters per dag. (in 6 uur 40 en 5 uur 50)
Heel bijzonder om je te wassen naast de koeien die gemolken worden. Om te eten bij de kalveren terwijl je gelukkig varkensvlees eet. Tussen de koeienvlaaien te slapen om de halve nacht wakker gehouden te worden.
Heel bijzonder om als groentje de cv`s te horen van al de ervaren trail ultralopers. Maar vooral bijzonder om weer een grens verlegd te hebben.
Kortom, een heel bijzonder weekend. Het verhaal en de foto`s volgen morgen.

La Grand Course, 2 x 50 km

Het ene evenement is nog niet voorbij of de volgende staat alweer voor de deur.
Ter voorbereiding van de Ultra Trail du Mont Blanc doen wij mee aan La Grande Course in de Belgische Ardennen. Wij zijn in dit geval Wim, Nico en Roel van Team Malheur en Ingrid en ik. Voor Ingrid en mij is het gelijk een ideale training voor de Al Andalusia Trail. 
Deze wedstrijd wordt georganiseerd door Coureur Celestes.
De maximale aantal deelnemers van 65 is al lang bereikt. Het doel is vooral een mooie natuurloop met alles erop en eraan. De afstand is 2 keer 50 km.

De start is in Aywaille (net onder Luik) en loopt  tot in Odeigne waar  de bivak is. Er worden tenten opgezet als bivak en de avond wordt gevuld met eten en drinken.  Zondagochtend na het ontbijt vertrekken we de 50 km terug naar Aywaille. De route gaat over de trails en zal dus pittig zwaar worden inclusief alle beklimmingen en afdalingen. Maar voorop staat de gezelligheid en het genieten. Ik heb mij laten vertellen dat de zaterdag avond een lange avond is met veel bier en zingen.
Overigens zijn de kosten 25 Euro p.p all inn. Daar hoef je het in ieder geval niet voor te laten.

De Trailleader Pro horloge (deel 2)

Sinds eind Mei ben ik het horloge TrailLeader Pro aan het uitproberen. Een mooi sporthorloge die heel veel mogelijkheden heeft. Zoveel dat ik mijn ervaringen in een aantal delen zal opsplitsen.
Allereerst het horloge zelf.
Wat opvalt als je het horloge ziet is dat hij best groot is. Maar als je hem om hebt is hij eigenlijk wel mooi stoer. Hij is aanzienlijk dunner en lichter dan bv de Garmin. 
De band is verweven in het horloge, je kunt er geen ander bandje opzetten. Maar hij ziet eruit alsof hij onverwoestbaar is. De band is van kunststof en dus makkelijk met zweet en afwasbaar.
Het horloge is water resistant tot 10 meter, ook erg handig.
Op de TrailLeader Pro zitten 4 knoppen die je door alle menu`s leiden. De knoppen zijn geribbeld zodat je ze in het donker goed kan voelen. Ze zijn redelijk groot maar in de horlogering verwerkt zodat het eigenlijk niet opvalt. Persoonlijk vind ik het erg handig. Op gevoel kun je daarom je horloge bedienen.
In het midden van de 2 knoppen links zit een groen lichtknopje. Deze kun je instellen op daglicht en nachtlicht. Het licht blijft 5 seconden aan.
Aan de achterkant zit de batterij die je simpel zelf kunt vervangen. Dus geen accu die opgeladen moet worden.
Het horloge zitten 2 menu`s, het tijdmenu en het trailmenu. Door dubbel te klikken op de linksboven knop kom je in een van de 2 menu`s die vervolgens weer uit vele onderdelen bestaat.
Het tijdmenu;
Deze bevat een aantal onderdelen. Allereerst uiteraard de gewone klokfunctie.
Dit scherm heeft 3 lijnen waarin in de middelste rij de tijd groot staat. In de onderste rij staat de datum. En in de bovenste lijn kun je scrollen en dus zelf kiezen wat je er wilt hebben. De keuze in die bovenste lijn bestaat uit het weer (je ziet dan de zon en/of wolken), de temperatuur, een grafiek van de barometer (afgelopen 24 uur) en een grafiekje van de hoogtemeters (afgelopen 24 uur)
Dualtime; altijd een mooie functie voor de reizigers. Je kunt zowel de Nederlandse tijd zien als de tijd waar je op dat moment bent.
Chronometer; een stopwatch die 50 laps kan opslaan. Handige extra functie daar is dat je onderin kunt zien hoe lang je al in totaal hebt gelopen.
Timer; Hier kun je een tijd instellen en bij start telt hij de tijd naar beneden, van 10 minuten naar 0 seconden dus. Je krijgt een piepje als je een deel van de tijd gelopen hebt. Als hij er bijna is veranderd het piepje en als je er bent volgt er een sneller piepje.
Als je in een van deze functies zit en en aan het trainen bent, kun je simpel door het menu scrollen. De tijd blijft netjes lopen. Je kunt dus bijvoorbeeld de timer en chronometer tegelijk laten lopen. Wil je bijvoorbeeld een 30 minuten loop doen en steeds 1 minuut versnellen dan kan dat door behalve de chronometer ook de timer in te stellen zodat je een seintje krijgt als de minuut voorbij is.
Zover deel 2, wordt vervolgd.

Tips voor de Trails (3) bergaf lopen

Degene die regelmatig op de trails/bergen hardlopen weten dat naar beneden gaan vaak zwaarder is dan naar boven rennen. Het is een aanslag op je knieën, vooral als het stijgingspercentage steeds hoger wordt.
Ik herinner mij een etappe uit de Goretex Transalpine waar iedereen werkelijk helemaal kapot was van het dalen. We moesten 15 km dalen, van 3012 meter naar 717 meter. Het was voor iedereen de zwaarste etappe uit de wedstrijd.
Downhill hardlopen is een weg vinden tussen niet te hard maar ook niet te zacht naar beneden gaan. Je moet geen grote stappen nemen want dat zorgt voor grote klappen op je lichaam. Kleinere stappen en proberen licht te landen is de truck. Alsof je danst op de trails. Je lichaam moet iets gebogen zijn zodat je niet kaarsrecht staat. Zo loop je lichter en kun je beter anticiperen op wat komen gaat.
Het bekken gaat iets naar voren en en ook de bovenkant, de schouders iets naar voren. De meesten hebben de neiging om achterover te gaan hangen, ook dit zorgt voor grotere klappen op je lichaam wat je niet wilt.
De armen zijn iets naar buiten zodat je meer balans hebt. In het midden van de trail heb je overigens ook meer balans en meer overzicht.
Let op dat je je voeten wat meer optilt zodat je niet struikelt over wortels en dergelijke. Vallen overkomt je overigens toch wel een keer. Handig is om fietshandschoentjes aan te doen om het ergste op te vangen en schaafwonden te voorkomen.
Een grote winst ligt er bij de hardlopers die niet bang zijn. Je laten gaan, net als met skiën. Gecontroleerd hard naar beneden gaan kan oh zo lekker zijn maar ook oh zo zwaar. Hieronder een voorbeeld van downhill trailrunning.

Tips voor de Trails (2), bergop lopen

Bergop en bergaf hardlopen is een groot onderdeel van traillopen. Voor ons vlakke land lopers niet altijd even makkelijk en onderdelen waar je veel kracht bij gebruikt. Deze blog gaat over uphill. Als je de techniek beter onder de knie krijgt kost het je nog steeds kracht maar minder dan dat je het verkeerde doet.
Als je internet afzoekt vindt je verschillende theorieën. Sommigen zeggen dat je juist voorover moet buigen terwijl anderen zeggen dat je zo veel mogelijk in 1 lijn moet lopen. Het vooroverbuigen gebeurt dan wel maar nog steeds in die ene lijn. Daar is dus het eerste punt. Hoe gebruik je je lichaam met het klimmen?
Scott Jurek is een van de beste trailrunners van de wereld en die vertelt in onderstaand filmpje hoe je je lichaam moet houden tijdens het klimmen.
Als je het in de praktijk uitvoert zul je merken dat dit inderdaad de beste uitvoering is. Het voelt het minst belastend en het gaat het meest soepel.
Van nature ga je snel naar voren hangen. Dit zorgt ervoor dat je longen minder goed ontplooid zijn en dus minder lucht. Ontspan je schouders, veel lopers hebben die namelijk opgetrokken. Hou ook je hoofd rechtop, het voorkomt nek en schouder klachten maar je krijgt ook meer lucht. Je kunt zo ook 50 tot 100 meter voor je kijken.
In de trainingen die ik nu met Ann heb gedaan ben ik er door haar tips beter op gaan letten en het maakt echt uit.
Ook kost het je minder kracht als je kleinere maar snellere stappen neemt. Je verkort je paslengte maar maakt hem sneller. Je kunt je armen gebruiken als hef waardoor je sneller naar boven gaat.
Verder is het absoluut geen schande als je gaat wandelen. De vuistregel is als je sneller naar boven kunt wandelen dan rennen moet je vooral wandelen. Maar ook als je moe bent en weer op krachten wilt komen is het vrij normaal dat je stukken stapt. Als je al je krachten verspilt in alles uphill te rennen blijft er niet veel meer over na verloop van tijd.
Uiteraard valt het niet mee om dit in Nederland te trainen. Maar een brug of heuvel kan al een aardig trainingsgebied zijn. Daar kun je korte maar snelle uphill loopjes doen. Maar ook in het bos of op een mtb parcours kun je korte uphills doen.
Mountainbiken is overigens ook een prima training omdat je spiergroepen (de quadriceps) traint die je met lopen niet veel gebruikt. Lenigheid en krachttraining is voor pittige trails zeker een prima training.
Op de weg naar de Andalusia ultratrail en de CCC 98 km trail zitten al deze onderdelen nu in mijn training onder de bezielende leiding van trainster Ann.
NB; heb een speciale categorie trailrunning aangemaakt om het wat overzichtelijk te houden. Alles moet er alleen nog ingezet worden.

Trail Leader Pro Horloge

Terwijl Garmin de nieuwe versie 305/405 op de markt heeft gebracht is mijn oog meer gericht geweest op het nieuwe horloge van het voor Nederland onbekende merk Tech4O.
In Amerika is namelijk het Trail Leader Pro horloge uit. De verhalen van hardlopers zijn erg positief en ik was dan ook erg benieuwd naar dit horloge.
Vrijdag is hij in Nederland gearriveerd en deze week mag ik hem uit gaan proberen.
Waarom is dit horloge interessant? Omdat hij alles heeft en met een gewone batterij werkt. Dus hoe lang je ook sport er zijn geen problemen met een lege accu.
Hij heeft geen gps maar ook geen footpod. Hij werkt met een accelerometer in het horloge. Deze schijnt erg precies te zijn.
De Trail Leader Pro zal met Pinksteren tijdens de Malheur Raid XL de eerste test ondergaan en gelijk 30 uur zijn prestaties kunnen laten zien. Hieronder een kort overzicht wat voor functies er op de Trail Leader Pro zitten.
De prijs is 189 Euro.

• Highly Accurate Accelerometer-based Exercise Mode
     (speed, distance, calories, steps, pace measurement)
• Time
• Weather Forecast
• Alarm
• Chronograpg
• Count Down Timer
• Pacer
• Temperature
• Altimeter
• Barometer
• Digital Compass
• 2.4GHz Heart Rate Measurement
• PC Link Capability

Matt Hart voor Montrail

Matt Hart is ultra/trail runner en was ook een van de deelnemers van de Transrockies Run 2008. Matt wordt gesponsord door Montrail.
Voor deze sponsor heeft hij onlangs een presentatie gegeven en heeft hij een clip samengesteld. Hij heeft vele prachtige wedstrijden in deze clip van 4.10 minuut gemonteerd. Kijk en geniet, mijn hart gaat er in ieder geval sneller van kloppen.
Nb; de foto van gisteren is aangepast, nu staat de officiële foto er zoals in de trailrunner

In de trailrunner

Tot mijn stomme verbazing zag ik deze week een advertentie in het blad Trailrunner. Niet zomaar een advertentie maar 1 waar Ingrid en ik in staan.
Een grote reclame foto voor de Goretex Transrockies Run met ons als `happy runners`.
Drymax sokken heeft het al op hun site gezet omdat ik die sokken aan heb, dat zie je hier.
Een mooi bewijs dat sponsoring zin heeft. Herbalife staat gratis en voor niets in het blad Trailrunner. Mochten er andere sponsoren zich aan willen melden, u bent altijd welkom. Hieronder de foto. Met dank aan Dave en Mike voor de tip, zij hadden ons al gespot in het blad.
Update; 15-5 bijgewerkt met de officiële foto zoals die in de Trailrunner staat.

Tips voor de Trails (1)

Trail/berglopen is voor mij een van de mooiste takken van de hardloopsport. Aangezien ik regelmatig mailtjes krijg over deze discipline zal ik er wat blogs aan wijden. Het is goed om te lezen dat het virus langzaam om zich heen grijpt en meer mensen de trails vinden.
Buiten het feit dat traillopen leuk is, je ontzettend kan genieten van de natuur zorgt het ervoor dat je sterker wordt en het blessures voorkomt.
Doordat je veel meer zijwaartse bewegingen maakt gebruik je hele andere spieren dan tijdens het hardlopen op de weg. Onder andere je enkels, heupen en quadriceps worden veel meer belast. Doordat de ondergrond altijd anders is, is je tempo ook wisselend. Bovendien moet je harder werken omdat je omhoog, omlaag of op een ondergrond loopt die meer van je vraagt. Het is niet zomaar hardlopen, je moet geconcentreerd blijven anders lig je zo op je snufferd door bijvoorbeeld een wortel. Afdalen en klimmen zijn disciplines die je onder de knie moet krijgen. Doordat je veel meer bewust bent van waar je je voeten neerzet en in de natuur bent heb ik altijd het gevoel dat ik echt 1 ben met het hardlopen.
Hieronder een paar tips.

• Ga niet alleen of laat iemand weten waar je heen gaat. Neem een kaart, kompas, fluitje,geld en telefoon mee
• Denk in tijd en niet in afstand. Moeilijk terrein en hoogtemeters zorgen ervoor dat je het dubbele aan tijd kwijt kan zijn dan wat je gewend bent op de weg.
• Hou het weer in de gaten, zeker als je in de bergen bent. Het kan zomaar ineens omslaan ook in de zomer. Neem dus altijd extra kleding mee. Vergeet geen zonnecrème.
• Trailschoenen zijn echt geen overbodige luxe. Je hebt veel meer grip en geen last van je voeten door de ondergrond. Vergelijk het met een 4WD versus Opel op een modderige zandweg.
• Neem eten en drinken mee. Zelfs op relatieve korte loopjes want soms ben je langer weg dan je denkt en je verbruikt meer dan normaal.
• Geniet, traillopen gaat niet over pr`s en km`s maar over tijd en genieten! En ja, het is soms ook afzien maar de omgeving maakt alles goed.

De foto`s zijn van afgelopen zondag, de trails van de Bouillonnante. De laatste is op weg naar de finish met het kasteel op de achtergrond.

De hemel en hel van La Bouillonnante

Alles doet pijn, de kuiten, de heupen en de knieën, schaafplekken op armen en knieën, dikke voeten, zere nagels en blauwe plekken. We hebben de 50 52 a 53 km van de Bouillonnante gelopen. Het was genieten met een grote G en het was lijden met een grote L.
We kwamen binnen na 7 uur en en 50 minuten.
Ongelooflijk wat een loodzware trail is dit.

La Bouillonnante, een prachtige trail van 50 km door de vallei van de Semois. Ok, er zitten wel 2400 hoogte en evenveel zoveel dalende meters in dus hij is niet te onderschatten. En dat hebben we geweten.
Was het heel de week mooi weer, nu regende het wat. Maar al met al geen slecht weer om te lopen. Maar daar ging ik wel de mist in met mijn schoenen. Ik had ingeschat dat het allemaal droog zou zijn omdat het lang niet meer geregend had en had dus geen grof profiel. Het tegendeel was waar.
Al snel zagen Monique, Ruthje en Julie mij. Alle drie wat gespannen voor hun 24 km. Maar ze hebben het alle drie prachtig volbracht. Wim en Nico van ons Malheur team hadden strakke plannen om binnen 6 uur te finishen. Ingrid en ik wilden gewoon lekker lopen en genieten van de trails en de natuur. Wij hadden genoeg in de benen afgelopen maand.
De start was op het kasteel van Bouillon, een prachtige lokatie. Ondanks de drukte, zo`n 1000 man, was het erg ontspannen. Veel liepen er de 24 km en dus was het alleen het eerste deel wat drukker. Met drumgeluiden daalden we af en liepen we de eerste 2.5 km langs de Semois. Een prachtig stuk waar wel al duidelijk werd dat het blubberig was. Hier en daar wat opstoppingen op moeilijke punten maar daar doet niemand moeilijk over. Iedereen praat eens met elkaar. Zo kwam ik aan nog even aan de praat met de race director van de Trail L `Elchertoise Nobressart . Hij herkende ons.
Dat was eigenlijk het enigste stukje mooi vlak daarna kwam de eerste muur en volgden er nog velen.

We gingen het bos in en werden daar getrakteerd op prachtige stukken single tracks die dan wel omhoog of omlaag gingen. We daalden uiteindelijk af naar een dorp en na 11 km kwam het eerste verzorgingspunt. Keurig verzorgd, met eten en drinken.
Het eerste uur liepen we 8 km per uur en dat viel ons reuze mee. Wel was duidelijk dat dit niet makkelijk ging worden. Na de verzorgingspost ging je een brug over en kon je naar links en naar rechts, 50 of 24 km. `Wat doen we`, zei Ingrid. `De 50 toch`, zei ik. `Laten we het maar proberen` was hierop het antwoord. En zo sloegen we links af om 50 km te gaan lopen.
Hierna was het gelijk rustig en vervolgden wij onze weg. Het parcours is met zorg gemaakt en als er 1 km asfalt in zit is het veel. Het is echt genieten.
Eigenlijk kwamen we al vrij snel aan bij het tweede verzorgingspunt op 21 km. Hier was alleen water en cola. Na alle bidons weer gevuld te hebben gingen we verder.
Was het al wat blubberig, na dit punt was het echt een blubberzooi. Er volgde een km`s lang pad waar je tot in de enkels verdween. De schoenen werden lood en de benen begonnen vol te lopen. De klimmen werden steeds steiler en langer en zo ook de afdalingen. De eerste 23 waren de afdalingen heerlijk, dansend naar beneden. Maar nu werden ze zo steil en ontzettend glad dat er niet meer over bleef van een dans, ja een breakdance. Soms van boom naar boom om niet naar beneden te vallen. Een keer vloog ik uit de bocht en lag gelijk een paar meter lager.
Langzaam aan werd het steeds heftiger en alles begon zeer te doen. Vooral de knieën kregen behoorlijke klappen. Bij de derde verzorgingspost op 38 km, die op hetzelfde punt als de 1ste was omdat je een 8 liep had het voorbij mogen zijn. Dan was het genieten geweest met uiteraard afzien maar binnen de grenzen. Maar het was niet zo en er moesten, zo bleek later, nog zeker 14 gelopen worden. De 50 werd 52 en soms 53 volgens alle gps-en.
We gingen hetzelfde bruggetje over en sloegen nu rechts af. Toen begon het afzien. Voor ons stond aangegeven dat we naar boven moesten. Simpelweg naar boven zonder pad, recht naar boven. Het was een glijbaan en een klim van een km recht omhoog. Daar ging bij mij het licht uit en ging ik over op de overlevingsmode. Ingrid was nog wat frisser maar niet lang daarna moest zij ook die modus inschakelen. Vloekend in mijzelf klauterde ik naar boven. Er kwam geen einde aan en toen er eindelijk een einde aan kwam moesten we oversteken om vervolgens een lange singletrack af te dalen in de steilte en gladheid als de klim. Ik viel, struikelde, vloekte en zat onder de bagger. Een paar km verder stak er plots een hert voor mij over. Een prachtig gezicht. Dat was het moment dat ik mij hervond.
Er volgde nog 4 van die klimmen en afdalingen maar dapper gingen we ze op en af. We haalde toch nog steeds mensen in en konden blijven rennen waar het niet te steil was.
We klommen een trapje op en af en weer op. Tot we bij de laatste drinkpost kwamen. Nog 6 km stond er aangegeven. Volgens de Garmin moesten er er nog 3, knak.
Maar goed, die laatste 6 overleefden we ook nog wel. Er volgde nog een fikse klim en ergens daarboven zagen we Bouillon liggen. Alles deed zeer. Zo liep ik mank omdat mijn kuit en knie links zeer deden en vervolgens was het weer weg en voelde ik het in mijn rechterheup. Dan liep ik ineens weer zonder iets te voelen.

Maar na een lange afdaling en rennend op een pad langs de Semois zagen we dan eindelijk het kasteel in Bouillon.
Voor ons zagen we een loper de trappen van het kasteel op gaan. `Shit` hoor ik Ingrid zeggen, `moeten we die klotetrappen ook nog op`. `We halen de 8 uur niet`. `Tuurlijk wel we hebben nog 10 minuten, dat halen we makkelijk`, antwoord ik.
Die tijdslimiet van 8 uur was voor ons niet helemaal duidelijk. Die bleek namelijk van het jaar ervoor te zijn toen het parcours 44 km was. Nu was hij 8 km langer dus daar mocht gerust een uurtje bij.
Hoe dan ook, wij renden de trappen op naar het kasteel. Een waanzinnige entourage om te finishen. Ik kreeg ineens visioenen van 2 loopsters die de boodschap aan de koning moesten brengen. Zij kwamen van ver en hadden geleden. Maar dat kasteel zouden ze halen!
Boven aan gekomen gingen we de bocht om en renden we de tent in via een ophoging. In de tent werd luid geklapt en bravo geroepen. Dat was nog eens een finish.
De klok stond stil op 7.50. 7 uur en 50 minuten is de langste loop ooit die we gelopen hebben. Wat een tocht, na de finish zei ik tegen Nico, dit 2 keer en 500 extra hoogtemeters en we hebben de 98 km in Chamonix voltooid. Ik ga er nog maar even niet aan denken.
Nico liep een keurige 6.50 en Wim haalde een prachtige 50ste plaats met 6.09. Zijn verslag kun je hier lezen.
Overigens hadden veel mensen 53 km op de gps staan. De mijne was leeg na 49 km.
Iedereen die ik sprak is totaal kapot gegaan op de laatste 12 km.

La Bouillonnante is niet voor sissies. Het is afzien en overleven na 38 km. Maar het is ook genieten, want wat een prachtig parcours heeft men uitgezet!!! Dit geldt ook voor de 24 km, ook dat is bikkelen Maar daar moet je maar even de verhalen van Monique, Julie en Ruthje voor lezen.
De organisatie is perfect. Ondanks dat dit een trail is die druk bezocht (mede door de 24km) wordt heb je er geen hinder van en blijft alles nog steeds ontspannen.
Kortom, een aanrader voor wie nog durft! Dat ik vandaag spierpijn heb en loop als een bejaarde is bijzaak.

Trail La Bouillonnante, 50 km op de trails

Wordt Texel beschouwd als een van de zwaarste lopen van Nederland, Trail La Bouillonnante is dat van België. De Bouillonnante is misschien wel wat korter met zijn 50 km maar heeft maar liefst 2400 hoogtemeters in het trailparcours. Deze trailrun staat al even op mijn wenslijstje en aankomende zondag kan die er dus waarschijnlijk afgestreept worden.
Het parcours loopt door één van  de mooiste valleien van België, de Semois.
Wij hebben er al eens getraind met het Malheur team en het is genieten. Er zitten singletracks in het parcours maar ook zijn er de bekende laddertjes in Rochehaut om verschillende rotsen te beklimmen. De start zal bij het kasteel in Bouillon zijn en uiteindelijk zullen we daar ook weer een keer finishen. De tijdslimiet is 8 uur en dat zegt genoeg over het parcours. Ook is er een 24 km wedstrijd waar 1200 hoogtemeters in zitten. Hier zal Monique van start gaan.
Wij zullen met een deel van het Malheur Ultrasport Team aan de start verschijnen. Dus als je een geel Malheur shirt voorbij ziet flitsen dan is dat of Nico of Wim. Ik zal rustig aan doen en kijken hoe de benen voelen. Een geruststellende gedachte is dat er altijd nog een afslag is voor de 24 km.
Voor degene die meedoen nog even dit, in het reglement staat het volgende; 
Verplicht materiaal : waterreserve van 1 liter (50km), fluitje (24 en 50km), overlevingsdeken (24 en 50km).

Malheur Bosmarathon 6 September

Toen ik meer als een jaar geleden lid werd van het adventure race team Malheur Ultrasport wist ik nog niet dat er ook wedstrijden georganiseerd werden.
Zo organiseert Wim al jaren en sinds een aantal jaar ook Roel de Malheur Raid XL. Een toonaangevende adventure race in de Benelux. Met pinksteren zal ik samen met Christophe de 30 uurs wedstrijd racen. Voor de liefhebbers, er is ook een short race.
Maar voor de komende 2 jaar staan er veel nieuwe activiteten op stapel. Kijk maar eens hier.
Wim en Nico zijn druk bezig om een mooie eerste editie van de Malheur Bosmarathon neer te zetten. Het wordt een mooi natuurloop over verharde en onverharde wegen rond Buggenhout (B).
De datum; 6 September 2009 om 13 uur.
De marathon zal bestaan uit 2 ronden. Ook is er een halve marathon en een estafetteloop.
Er is om de 5 km een verzorgingspost en niet onbelangrijker er is gratis Malheur bier na aankomst. Verder is er in Buggenhout kermis en kinderanimatie. Ja zelfs Mega Mindy is in town! Dus voor de loper en familie is er wat te doen.
De inschrijving kost voor de hele marathon 22 Euro en voor de halve 17 euro. Een  deel van het inschrijvingsgeld gaat naar VZW Eindelijk, een therapeutrisch dagcentrum voor personen met niet aangeboren hersenletsel.
Ik zal niet meelopen om dat het een week is na de 98 km Ultra Trail de North Face. Ik zal waarschijnlijk blij zijn als ik überhaupt kan lopen.
Wel zal ik er zijn, je aanmoedigen en een drankpost bemannen of mij op een andere manier nuttig maken. Alle info vind je hier.

De Trail L `Elchertoise Nobressart, 47 km genieten

`Sieraden beurs op 14-3 in Ahoy` zag ik op een bord staan toen ik gisteren Rotterdam uit reed.
Wij gingen op weg naar ons eigen juweeltje. Geen beurs maar een trail, 45 km lang.
Bij aankomst bleek hij 47 km lang te zijn. Maar zoals altijd bij traillopen haalt iedereen nonchalant zijn schouders op. Die 2 km meer maakt ook niet uit.
De Trail L `Elchertoise Nobressart heeft in zijn pas 2de editie alles in zich om uit te groeien tot een klassieker. Een goede organisatie maar vooral een 47 km lange trail om je vingers bij af te likken. Met 900 hoogtemeters heeft de organisatie ervoor gezorgd dat er hooguit 1 km asfalt in zit en de rest prachtige natuur.
Ik kan niet anders zeggen dat wij 47 km lang hebben genoten. Genoten van de prachtige natuur, het afwisselende parcours, de zon, het lentegevoel en het hardlopen.
De start ging al snel omhoog en het zorgde ook voor wat opstoppingen omdat er wat single tracks volgden. Maar al snel verdeelde het veld zich en konden we de natuur en de rust in ons opnemen. Het begon wat nevelig maar na een uurtje kwam de zon door. Ik had nog een ondershirt aan, na 15 km heb ik die uitgedaan. Het was heerlijk in alleen een shirt met korte mouwen en een 3/4 broek. Zoals gezegd had men met veel zorg het parcours uitgekozen. Erg afwisselend en aardig wat single tracks waar ik zelf altijd een voorliefde voor heb.
Steeds als je dacht dat je ergens een weg op moest gaf men met een pijl aan dat je simpelweg gewoon de heuvel op moest.
De eerste drinkpost kwam na 17 km. Daar hebben we onze flessen weer gevuld, wat gegeten en een heerlijk glas cola gedronken. Dat was ook het punt waar de trail van 26 km linksaf ging en wij rechtsaf. Daarna zagen we af en toe nog eens een loper maar het merendeel van de tijd liepen we alleen. Met grote pijlen van krijt was de weg meer dan perfect aangegeven.
Rond de 30 km zat er een stukje asfalt van misschien 500 meter in maar dat was dan ook gelijk het enigste stukje asfalt. We draaide weer snel de bospaden op.
Tussen de 30 en 40 km liepen wij beiden het sterkst. Eigenlijk hebben we geen moeilijke momenten gekend. Tuurlijk, soms gaat het iets moeizamer maar echt een dip was er niet. Totaal ontspannen en genietend gingen de km`s voorbij. Bij 31 km waren onze drinkflessen leeg en in plaats van bij km 36 kwam de post bij km 38. Daar hebben we even goed bijgetankt. Daar kwamen we ook een Nederlander tegen die dacht dat er 5 drinkposten waren en dus helemaal niets bij zich had.
bij de post was ook de organisator en op mijn opmerking dat dit wel eens een klassieker kan worden had hij hij gelijk zoiets van, nee, nee, het is goed zo. Zoveel vrijwilligers kan ik niet vinden. Het was mooi om te zien hoe hij genoot van het feit dat wij zo enthousiast waren.
De laatste 9 km ging over een breed pad en eindigde in een bos waar weer een prachtige single track liep. De laatste 2 km ging wat naar beneden en voor we het wisten kwam Nobressart in beeld. Na 47 km en 5.34 uur lopen in een prachtig gebied kwamen wij helemaal tevreden en onthaast over de streep.
Ter inlevering van je startnummer kreeg je een heerlijk biertje en met een grote glimlach sloegen we die achterover.
Hieronder een foto impressie waarvan er een aantal van Paul.

Op naar de Trail L`Elchertoise

Als het weer morgen net zo aangenaam is als vandaag kan het alleen maar een mooie dag worden. Dat de wekker om half 6 gaat is  bijzaak.
Morgen om half 10 start namelijk de Trail L'Elchertoise Nobressart. Een prachtige trail van 45 km met 900 hoogtemeters. Een andere optie is 25 km.
Er zullen 150 lopers zijn die zich gaan wagen aan de 45 km en 133 lopers voor de 25 km. Geen slechte opkomst voor pas de 2de editie.
De trail is semi selfsupporting. Er zijn maar 2 verzorging posten, op de 16 km en de 36 km.
Het is een grote ronde en als ik het kaartje en de foto`s op de site bekijk ziet het er prachtig uit.
Het zal voor ons de langste afstand worden in aanloop naar de 60 km van Texel. De ideale lange duurloop naar deze 60 km. Het zal lang worden qua tijd en zwaar qua hoogtemeters maar bovenal genieten op de trails.
Klein detail; kosten 6 euro voor een 45 km trailloop.

Fotograferen op de trails- Tom Sperduto

Via een hardloopsite ben ik in contact gekomen met Tom Sperduto, fotograaf en ultraloper. Een van zijn laatste foto`s won de 2008 Advertising Photographers of America Grand Prize award.

De winnende foto, ultraloper Keith Knipling

Tom is gefascineerd door ultralopers en heeft een prachtig portret project gemaakt van ultralopers voor en 5 minuten na de finish van de 100 mijl Grindstone ultra trail. Alle foto`s zijn te zien op zijn site en hier vindt je een artikel over dit project.
Ook heeft hij een blog waar oa foto`s opstaan van hardloopwedstrijden. Ik zou graag eens hardlopend gefotografeerd worden door hem. Zijn stijl spreekt mij erg aan.

Een Grindstone portret, voor en na

Als beroepsfotograaf heeft hij 10 tips op papier gezet voor degene die foto`s tijdens het lopen maken. Tom heeft Runtodream toestemming gegeven om deze tips te publiceren en foto`s te plaatsen. De tips zijn met name voor degene die op de trails lopen maar zeker bruikbaar voor alle fotografen onder ons. Ik heb gekozen om het niet te vertalen omdat hij het zo duidelijk heeft omschreven dat ik het in het Nederlands niet beter kan.

Yankz, Sure Lace System

Ik heb al eens eerder geschreven over een elastische veter. Ideaal als je bijvoorbeeld cross of trails loopt. Maar uiteraard ook op de weg of tijdens een triatlon erg handig wanneer je je geen zorgen hoeft te maken of je veter los gaat.
Yankz is een vetersysteem die in Amerika goed verkoopt. Het voordeel van dit systeem is dat je zowel aan de bovenkant (de wreef) en de onderkant (de tenen) de veter losser of strakker kunt zetten. Simpelweg door het wat verder in de clip te trekken.
Ondertussen heb ik er een adventure race mee gedaan en dus mee gefietst en gelopen. Erg comfortabel, geen enkele keer hoeven te stoppen toen ik aan de bramenstruiken bleef hangen en waar normaal mijn veter los gaat. Makkelijk met een handeling wat losser te zetten bijvoorbeeld op de fiets en met lopen weer wat strakker.
Bovendien ook prettig voor ultralopers die meer ruimte in de schoen willen maken als de voeten opzetten na vele km`s .
Ze zijn makkelijk in je schoen te rijgen, maar voor de dummy`s is er zelfs een filmpje gemaakt. Je rijgt namelijk van boven naar onder.
Yanks zijn online te bestellen voor 7.50 dollar en er zijn 10 kleuren. Ook verkrijgbaar voor 50 cent meer met reflector.
Update; Ze zijn ook in NL verkrijgbaar. Total running in Hilversum en Step One in Borne verkopen de veters. In Belgie in meerdere sportzaken verkrijgbaar. Adviesprijs 9.95 E

De Portland Trail Marathon

Het is alsof de organisatie van EnduranceLife een lijntje heeft met de weergoden. Stond er vrijdag nog windkracht 7 tot 8, op zaterdag was het heerlijk loopweer. De wind was gaan liggen en in de middag kwam zelfs de zon door.
Dat is nu de derde keer dat het weer zo goed is tijdens de events van EnduranceLife.
Zoals steeds was het weer perfect georganiseerd en erg leuk om ondertussen bekende gezichten te zien. Dit keer was het 2 keer hetzelfde rondje, maar niet heel erg op zo`n prachtig parcours. Het betekende 2 keer het eiland rond. De totale afstand was net iets meer dan de marathon, 43 km.
Schreef ik van de week nog dat het een van de makkelijkste routes was, die vlieger gaat niet meer op. Men heeft hem aangepast en het levert in totaal 5 km (2 keer 2.5 km) over een strand, Chisel Beach, vol met kiezelstenen op. Ontzettend zwaar, je zakt erin weg en je voelt spieren in je onderbenen en enkels die je normaal niet voelt. Aangezien we 2 maanden geen lange duurloop meer hadden gedaan hebben we het beide wel zwaar gehad na de 30 km. Maar desalniettemin hebben we het uiteraard wel uitgelopen in 5 uur 34. Ook deze keer was het weer genieten.
Onderweg heb ik een filmpje gemaakt. De kwaliteit is niet heel erg top, het geluid is niet altijd goed te horen en het beeld staat af en toe op zijn zij. Ik wist namelijk niet dat je een videobeeld niet kunt draaien. Ik geloof dat ik liever foto`s maak bovendien vind ik het een heel gedoe dat filmen onderweg. Maar het geeft wel een beeld van het parcours en event, veel plezier.

portland trail marathon from martine hofstede on Vimeo.

De Roclite 312 Goretex schoen

Een van de schoenen waar ik de wat ruigere trails mee loop is de Inov-8 Roclite 312 GTX schoen. De schoen weegt 312 gram, bij Inov-8 draagt de naam van de schoen het gewicht.
De Roclite is een schoen die gelijk goed zit. Overigens heb ik dat met alle Inov-8 schoenen tot nu toe. Ik kan er altijd zonder problemen gelijk een langere tijd op lopen.
De schoen heeft een 4 arrow midsole en dat is de maximale demping voor de Inov-8 schoen. Dat maakt de schoen geschikt voor de lange afstand. Als je niet gewend bent aan dit soort schoen moet je altijd even wennen. De schoenen zijn lager qua opbouw omdat je een goede grip met de ondergrond moet hebben.
Mijn favoriete ondergrond met deze schoen is een stenige harde ondergrond. De schoen heeft een harde onderkant die veel grip geeft. Maar ook op gras en bospaden kun je er goed mee uit de voeten. Als het erg modderig is heb je aardig grip met deze schoen maar kun je waarschijnlijk beter de Inov-8 mudclaw schoen gebruiken. Want weg glijden voorkom je niet altijd. Maar bij blubber en een glibberig parcours kies ik altijd deze schoen uit mijn trailcollectie omdat een parcours nooit alleen blubber is.
Deze Roclite heeft een Goretex buitenkant en dus blijven je voeten droog als je niet te diep in de blubber of plassen weg zakt. Maar de schoen is er ook zonder Goretex, de Roclite 320.
De roclite 312 GTX is wat mij betreft een erg prettige trail schoen met name voor het ongelijke terrein waar stenen op te vinden zijn. Maar ook een schoen waar je op Nederlandse bodem goed mee uit de voeten kan.

Ultra Trail, blijkbaar niet zomaar een woord

Zonet is het echt een feit geworden. Ik heb het restbedrag voor de Ultra-Trail CCC 98 km betaald en ben nu officieel ingeschreven. Met mij 12 andere Nederlanders waarvan er 8 de 168 km race lopen.
Samen met de Al Andalus Ultra Trail wordt dit het hoogtepunt van het loopjaar 2009.
Nu wil het toeval dat deze 2 wedstrijden in een klein conflict zijn verwikkeld.
Paul Bateson, race director van de Al Andalus Ultra Trail kreeg via de mail een bericht van de organisatie van de Ultra Trail Mont-Blanc. Men zegt dat hij niet geautoriseerd is  om het woord Ultra-Trail te gebruiken als deel van de wedstrijd naam.
Men claimed dat Ultra-Trail een trademark is van de UTMB en dat het alleen commercieel gebruikt mag worden met hun toestemming.
Men schreef het zo;   
“[you can't use], without our written permission, a trademark identical or similar to the ULTRA-TRAIL® trademark to designate products and services identical or similar to those designed in our trademarks.”
Daarnaast zegt de UTMB dat als men autorisatie geeft voor het gebruik van het woord Ultra-Trail tijdens een race men aan bepaalde eisen moet voldoen.
Het moet een race zijn in de natuur, meer dan 80 km lang in 1 wedstrijd, met respect voor de natuur en zonder prijzengeld.
Paul heeft uiteraard protest aangetekend en vraagt zich af of men dit zomaar kan eisen.
Nergens is te lezen dat bijvoorbeeld een internationaal comité deze woorden heeft vast gelegd als eis waar een Ultra-Trail aan moet voldoen. Bovendien is de vraag of een organisatie zich het woord Ultra-Trail kan toe eigenen. Het lijkt mij een gewoon woord waar iedereen gebruik van kan maken.
Het zou dus zomaar zo kunnen zijn dat Bateson zijn wedstrijd naam moet gaan veranderen in 2010 omdat hij anders geen kwalificatie wedstrijd meer is voor de UTMB.
Een vreemde situatie en het geeft mij een nare smaak in de mond. Een soort machtsmisbruik van een van de populairste Ultra-Trails in de wereld. Want wat mij betreft is Ultra-Trail een gewoon woord wat aangeeft dat het een afstand is langer dan de marathon en het gelopen wordt op een trail.
Wat vinden jullie hiervan?

Documentaire over Marco Olmo, “One Step Beyond”

“One Step Beyond” is de naam van de documentaire die dit jaar in première gaat. Het is een van de eerste documentaires die gaat over ultra-trail running.
De film verteld het verhaal van de inmiddels 60 jarige Italiaan Marco Olmo, een icoon in de ultra wereld. Hij heeft 2 keer de Ultra-Trail du Mont Blanc gewonnen (2006 en 2007), zes keer Cro-Magnons, 4 keer de woestijn marathon in Libië, 3 keer de Marathon des Sables en vele andere wedstrijden. Hij traint en loopt simpel omdat het zijn leven zinvol maakt. Iedere race loopt hij alsof het zijn laatste is, zo voelt hij dat tenminste. “One Step Beyond” vertelt zijn verhaal. Op de site vind je info en hieronder de trailer.
Ik kan niet wachten tot de documentaire uitkomt. De trailer zegt genoeg. Het raakt mij gelijk, een misschien wel triest romantisch verhaal over eenzaamheid, een held, verliezen en hardlopen.

"In life I'm a loser, I was born poor, as I am poor still now.
        I run to revenge myself, I run for vengeance."
        Marco Olmo, 2008

Trailrunning is booming

The sport is booming staat er boven het artikel in de laatste editie van Trailrunner.
Nog niet zo lang geleden schreef ik een stukje over de groei van de big 5 weg marathons.
Dit artikel gaat over diezelfde groei alleen in trailrunning. Uiteraard heeft Amerika meer trailrunners dan wij in Europa hebben en daarom zijn er dus ook erg veel wedstrijden.
Iedere maand kun je wel een trail van 50 km, 50 of 100 mijl lopen.
De lopers zoeken de rust, de natuur en de uitdaging van de sport. Als je toeschouwers wil ga je niet de trails op want die zijn er haast niet.
Een aantal jaren geleden waren de wedstrijden erg kleinschalig. Nu heeft de grootste ultratrail, de JFK 50km in Maryland, 1300 lopers en dat is veel voor een ultratrail.
Gelukkig heeft bijna iedere organisatie een limiet aan deelnemers omdat men simpelweg een vergunning krijgt voor een x aantal lopers. Dit omdat het altijd door natuurgebied gaat.
Maar toch, als het maximale aantal lopers 1300 is en al die 1300 lopers gaan de trail op is het druk en verdwijnt het trail gevoel al snel.
Het voordeel is dat mede hierdoor er nieuwe races worden georganiseerd. Zo had men in 1996 zeventien trailwedstrijden van 100 mijl.
Nu in 2008 zijn dat er 49 met meer 100 mijlers op komst. Uiteraard vraagt men zich af waar de populariteit voor deze tak van sport die al sinds 1974 bestaat ineens vandaan komt. Sommige denken aan een tweede of derde loopgolf, maar meer waarschijnlijk is het fit zijn, het groene/milieu actieve lifestyle gevoel.
Met het on-line inschrijven is het door de populariteit van trailrunning ook erg moeilijk geworden om aan sommige wedstrijden mee te doen. De in Amerika 4 moeilijkste wedstrijden om in te komen zijn de volgende;
# Western States 100 mijl, in 2008 schreven 1300 mensen zich in. 369 mochten lopen.
# Way To cool 50k, was in 2008 binnen 12 minuten vol
# Miwok 100K, in 2008 on-line binnen 10 minuten vol.
# Hardrock 100 mijl, 354 inschrijvingen voor 140 plaatsen. Dit is de zwaarste race van Amerika en hier kun je je niet zomaar voor inschrijven. Een Cv van gelopen wedstrijden is nodig.
Het zijn ook niet zomaar ultra`s maar echt hele zware wedstrijden. Blijkbaar zijn er genoeg lopers die deze uitdaging aan willen gaan.
Een ander punt wat in het artikel naar boven komt is de prijs voor een ultratrail. De populaire JFK 50 kost bijvoorbeeld $135. Een gemiddelde 100 mijl trailrun kost $174. Dat is 1.74 dollar per mijl. Maar ook hier zitten uitschieters bij. De western States 100 kost bv $295.
Net als bij de Big 5 weg marathons maakt het niet meer uit wat de prijzen zijn. De grote wedstrijden lopen toch wel vol. De Amerikanen hebben vooralsnog genoeg mogelijkheden om naar de kleinere trailruns te gaan. Hun keuze is groot genoeg.
In Europa is het misschien wel niet anders. Want om bijvoorbeeld mee te willen doen aan de Northface ultratrail is bijna onmogelijk. De Jungfrau marathon is ook heel snel vol met een maximum van 4000 lopers. Maar ook meerdaagse evenementen zoals de Transalpine Run zijn ongelooflijk populair geworden. Ten opzichte van 2007 is het aantal deelnemers bijna verdubbeld.
Gelukkig hebben ook wij de kleinere trails. Olne-Spa-Olne waar je voor 7.50 Euro ook nog een bord hutspot krijgt. Of de Barensfeldlauf in Duitsland, de La Magnetoise, de Bouillon trail en niet te vergeten t`voor niks marathon die helemaal niets kost. Trailrunning is een prachtige sport en daarom zoeken steeds meer mensen de trails op. Zolang net als bij de grote weg marathons de kleintjes ook blijven heeft ieder wat wils.
Foto`s zijn van de Gower trailmarathon afgelopen week.

Gower marathon trail, just a perfect day~~~~

Vrijdagavond stormde het in Engeland. Je werd haast van de weg geblazen en de regen zorgde ervoor dat het er niet veelbelovend uitzag voor zaterdag.
Maar de weergoden waren ons welgezind. Zaterdagmorgen vroeg was het weer prachtig, een strak blauwe lucht bij haast geen wind.
Rond half 9 waren we bij de startplek, het dorp Llangennith dat ineens overspoeld wordt door bijna 500 hardlopers. Gelukkig heeft de organisatie verschillende starttijden gemaakt zodat je weinig van de drukte merkt. Rond 9 uur worden wij, de marathonlopers weggeschoten.
Jacq en Karin zullen om half 11 starten. Dat was handig want dan moesten zij niet al te lang op ons wachten. Dat liep iets anders dan zij dachten.
De start was ontspannen, de snelle lopers staan vooraan en de rest boeit het niet waar die staan. Het was ook een weerzien met lopers van de vorige keer. Mensen die ook de 7x7x7 lopen herkenden mij en maakte een praatje.
Het begin ging heel even naar beneden maar al snel kwam de eerste heuvel in zicht. Een lekkere klim om warm te draaien. Net als de vorige keer waren er behoorlijke modderstukken tussen. Maar we konden in ieder geval naar boven rennen in plaats van klauteren.
Boven gekomen ging het vrij snel weer naar beneden om door een prachtig duingebied te lopen. Wel een spekgladde ondergrond. Houten latjes die nog wat aangevroren waren.
Zo gingen we op en neer door de duinen met hier en daar stukken mul zand om bij het strand uit te komen. Dat lag er prachtig bij. Hard zand, de zon en met de lopers voor je was het een mooi foto moment zoals er die dag nog vele zouden volgen.
Ik had ondertussen mijn jasje al uit gedaan want het was behoorlijk warm.
Aan het einde van het strand was de eerste drinkpost waar je gelijk je stick moest inklikken. We hebben even onze beide bidons gevuld en we zijn weer verder gegaan. Niet veel erna doemde de tweede grote klim op. Je zag van ver al poppetjes omhoog gaan. Deze klim was niet te rennen dus stevig stappend gingen we naar boven. De afdaling was spekglad op het einde. Het resulteerde ook in een fikse uitglijder. Ik viel op mijn kont en gleed vervolgens een paar meter naar beneden. Ingrid die achter mij liep vond het jammer dat de camera in de rugzak zat die ik had.
Zo gleden we het dorp binnen waar ons huisje was, Rhossilli. We liepen richting de kliffen over het gras. De omgeving was weer van ongekende schoonheid. De zon maakte alles nog mooier.
We daalde af via een trap en liepen een stuk op het pad onder de kliffen. Hierna gingen we weer omhoog en volgde er een afslag. De halve marathon lopers gingen naar links en wij gingen er nog een hele lange lus aan maken. Er was een waterpost en we bleken op 17 km te zitten.
`Be carefull` riep hij nog toen we verder gingen. `It`s a bit slippy there`...............

In het filmpje hieronder een mooi parcours overzicht. Er zitten een aantal foto`s in van de dag ervoor daarom zie je hier en daar wat wolken.

Gower Trail Marathon from martine hofstede on Vimeo

.

Trailschoenen; De Nike Air Pegasus + 25 GTX trail

In deze tijd van het jaar zijn steeds meer mensen aan het crossen of traillopen. Zeker als het heeft geregend kan alles erg blubberig, nat en glad zijn. Maar ook bij een droge ondergrond is het anders dan op de weg. Daarvoor heeft men uiteraard schoenen uitgevonden. Zo zijn er de cross spikes. Schoenen met spikes eronder zodat je meer grip hebt op de trails. Deze worden vooral bij de korte afstanden gebruikt.
Maar daarnaast zijn er veel soorten trailschoenen. Hardloopschoenen die een wat grovere zool hebben en een stevigere bovenlaag. Voor de verschillende ondergronden zijn er verschillende schoenen. Alleen Inov-8, de trailschoenen specialist heeft al 27 soorten trailschoenen. Mijn trailschoenen collectie bestaat ondertussen uit 9 paar.
Een daarvan is de trail schoen van Nike, de Nike Air Pegasus + 25 GTX trail.
Dat is de schoen waar ik gisteren de trailmarathon op heb gelopen. Een prettige schoen en zeker als je graag op de Nike loopt. De zool is wat grover dan de normale Pegasus. Deze schoen heeft ook de demping die een normale schoen heeft. Dat hebben niet alle trailschoenen en dat zorgt ervoor dat je er nogal eens aan moet wennen.
De Pegasus heeft ook een Gore-Tex® laag wat er voor zorgt dat je voeten droog blijven en daarmee dus warmer. De + in de schoen staat voor het bekende Nike sportband systeem wat je ook in deze schoen kwijt kan.  De Pegasus is wat mij betreft een ideale schoen voor de Nederlandse trails. Voor het hele grove werk zoals veel rotsen en losse stenen loop ik liever op de grovere schoen, de Roclite van inov-8.
Maar als de ondergronden bospaden, wortels en zandpaden zijn doen de pegasus trail perfect hun werk. Het is zeker de moeite waard om een paar trailschoenen aan te schaffen als je regelmatig het bos in gaat. Het geeft je meer grip en met Goretex® droge voeten.
Trailschoenen worden eigenlijk alleen in een neutrale schoen uitgebracht. Eergisteren had ik het daar nog over met Monique, die had namelijk last van haar scheenbeen na een paar km op een neutrale trailschoen. Zij loopt normaal op een correctie schoen.
Waarschijnlijk hoef je niet gecorrigeerd te worden op de trail omdat je constant jezelf corrigeert. De eentonige klap die je steeds krijgt op de weg is hier niet van toepassing.
Een van de redenen waarom het goed is om regelmatig op de trails te lopen. Je zorgt ervoor dat je enkels, pezen en banden sterker worden. Het maakt je over het algemeen ook flexibeler en sterker. De zachte ondergrond zorgt ervoor dat je blessures voorkomt.
Bovendien is het vooral erg leuk!
Ik zou wel eens willen weten wat er gebeurt als je een groep hardlopers die op correctie schoenen lopen op de weg een tijdje op de trails laat lopen op neutrale schoenen. Uiteraard wel voorzichtig opbouwend. Ik denk dat als je dat een tijd doet men uiteindelijk op een neutrale schoen verder kan en er veel sterker uit komt. Het lijkt er soms op of iedereen gecorrigeerd wordt en zooltjes heeft. Het andere uiterste is dan weer op de blote voeten, zoals Barefoot Ted die ik ontmoette tijdens de Leadville 100 mijl race.

“‘t is (voor) niks!! marathon ”, de mooiste trail van NL

Het bed was vanochtend om 7 uur nog zo lekker warm maar ik heb mij er toch maar uitgesleept. In Geldrop zou om 10 uur de start van de  “‘t is (voor) niks!! marathon ” zijn en het was toch bijna 1.5 uur rijden
Toen ik buiten kwam was het heerlijk koud. Overal rijp aan de grond, ideaal loopweer. Maar hoe dichter we bij Brabant kwamen hoe rotter het werd. Het begint te regenen, steeds harder. In Geldrop kwam het bakken uit de lucht.
In het wijkcentrum waren er ondertussen al aardig wat bloggers gearriveerd. Richard, Maurice en Tiny en zijn zoon Jeroen. Hoe ontspannen is het toch om 5 minuten voor de start naar het startdoek te lopen. Daar kwamen Petra en Eric ook aan die een uurtje later starten. Ondertussen was het ook bijna droog.
Ons plan was om een rustige duurloop te doen omdat we volgende week een zware trailmarathon lopen in Engeland. Dus ontspannen lopen en vooral geen spierpijn krijgen de volgende dag. Dat plan liep iets anders dan ik bedacht had.
Bij de start kwamen we in gesprek met Wilma waar we vervolgens 25 km mee gelopen hebben, erg gezellig. We komen graag eens langs in Zwitserland Wilma!
Het parcours was prachtig over de Strabrechtse - en Lieropse Heide. Het weer zorgde ervoor dat de heide soms iets mysterieus had.
De route was met zorg uitgezet, over de bos en heide paden, wildroosters en bruggetjes. Met opvallende gelen bordjes was het haast niet mogelijk om fout te lopen.
Vreemd genoeg kwamen wij toch 2 lopers tegen die vroegen naar de route. Wij wezen naar de bordjes en hun antwoord was dat ze daar vandaan kwamen. Hoe die nu gelopen waren is mij een raadsel. Wij bleven de bordjes volgen en liepen zonder enig probleem de route.
Tot 23 km liep ik heerlijk. Met prettige conversaties vlogen de km`s voorbij. We liepen strak 10 km per uur.
Maar ineens ging het mis. Ik kreeg last van mijn darmen en werd misselijk. 2 km later zakte het in mijn benen en het lopen ging ineens erg zwaar. Mijn darmen maakte een klotsend geluid en als ik een slokje drinken nam boerde ik alles op. Ik heb dit wel eens eerder gehad met een 25 km trainingsloop in Oud Beyerland. Toen zakte dat ook zo naar mijn benen. Ik heb het gevoel dat mijn maag en darmen dan niets meer laten passeren. Vervolgens gaat er niets naar mijn benen en lopen die vol. Hoe dan ook, we passeerde net het 25 km punt in 2.30 uur en we moesten nog een heel eind.
Dat het een eind was heb ik gemerkt. Het was zwoegen met af en toe even stoppen om te strekken. Gelukkig was de omgeving prachtig en probeerde ik daar mijn afleiding in te zoeken.
Het geklots bleef en verdween ook niet meer. De krampachtige benen idem dito. Was het eerst alleen de bovenkant van mijn benen, na de 35 km begon ook de onderkant zeer te doen. Ingrid liep ondertussen zonder enig probleem en die kreeg het pas zwaarder op de laatste 5 km.
Dat na de 25 km het parcours steeds blubberiger begon te worden was natuurlijk pech. Maar je loopt een trail of niet, daar hoort blubber bij. De laatse paar km werden aangegeven en het was dan ook prettig om het bord `nog 3 km`te zien. Het was nog even zwoegen door mul zand maar daar was dan het `nog 1 km`bord. Hier volgde dan ook het bijna enigste stukje asfalt van de route, door Gelderop. Maar zelfs dit hebben ze nog zo gemaakt dat je een deel over het gras rende.
Het finish bord was een verademing, de tijd stond stil op 4 uur en 39 minuten. Voor de laatste 17 km had ik dus 2 uur en 10 minuten nodig, hoezo verval.....
We werden bij de finish binnen gehaald door de afvaardiging webloggers. Monique en Hans waren er ondertussen ook. Helaas had ik de telefoon niet gehoord met de vraag van Monique waar we toch bleven. Monique liep trouwens effe een pr op de 10 km!! Ook maakte ik kennis met Tina en partner bij de finish, lezers van deze site, leuk!
Na een douche voelde alles weer redelijk wel. Daarna hebben we ons in het Brabantse leven gestort. Een hele gezellige afsluiting met de heerlijk taart van Petra en een lekker trappisten biertje. Erg leuk om iedereen weer even te spreken en kennis te maken met Tiny. Het werd later dan gepland simpel omdat het gezellig was.
De “‘t is (voor) niks!! marathon ” of een kortere afstand kan ik iedereen aanraden om op het wenslijstje te zetten. Een werkelijk prachtig parcours waar de organisatie perfect was.
Er waren 4 drankposten op de marathon met AA, water en ontbijtkoek. Ik liep met mijn rugzakje voor wat extra bevoorrading.
De douche gelegenheid was keurig en er was zelfs nog een sportmassage na afloop.
Dit alles, maar dan ook alles, gratis en voor niets!! Voor zo`n loop zou ik het geen probleem vinden om te betalen. Maar het iniatief om zo`n prachtige loop te organiseren gratis en voor niets vind ik geweldig. Het maakt mij ook helemaal blij dat we in NL zo`n mooie trailmarathon hebben. Een organisatie met liefde voor lopen dat kan niet anders.
Ik ga hier zeker terug komen!

De 3de foto boven is koekhappen bij de drinkpost. De laaste onder de finish met dank aan Petra.

Bos Therapy

In de laatste editie van de Amerikaanse Men's Health stond een artikel waaruit blijkt hoe goed het is om in het bos hard te lopen.

"You may finally have a legitimate reason to hug a tree. A hike in the woods can boost your immunity, say Japanese researchers. They found that men people who walked through a forest for a total of 6 hours over 2 days eperienced a 46% spoke in their blood levels of natural killer cells, which are part of your body's SWAT team against invading viruses. Apparently, all trees release airborne chemicals called phytoncides that not only proptest their foliage from microbes, but also help to stimulate our own immunity systems."

Er is nog een ander Japans artikel verschenen waar dit ook wordt bevestigt. Dit is alleen gebaseerd op een `boost` op je immuun systeem door het afnemen van stress. Het artikel lees je hier.
Het komt er hoe dan ook op neer dat het je immuun systeem een enorme oppepper krijgt als je een lange duurloop in het bos doet. Nog meer reden om de trails op te zoeken. Voor degene die nog een erg lang duurloopje zoeken in het bos. 30 november is Olne-Spa-Olne, een 64 km trail loop.

Al Andalus Ultra Trail 2009

Het plan was om in 2009 geen meerdaagse hardloop wedstrijd te doen. Het heeft net 2 maanden stand gehouden en is deze week omver gegooid.
Maar daar moet ik bij zeggen dat ik er wel 2 weken over heb nagedacht.
Het is namelijk een ultratrail van 250 km in 5 dagen. De vraag is of ik al zo ver ben.
Maar het feit dat het in juli is geeft mij ruimte om genoeg km`s te maken. Proberen kan altijd. Uitdagingen zijn er om genomen te worden. Dus het besluit is genomen, ik ga meedoen aan de Al Andalus Ultra Trail 2009!
Wat is de Al Andalus Ultra Trail?
Het is een 5 daagse, zware stage run van 250 km. 5 dag etappes die samen 250 km maken.
Het parcours is 90% trails met veel en lang klimmen. De temperaturen zijn in juli tussen de 35 en 45 graden.
De wedstrijd is semi supported. Je bent wel verplicht om een dag-rugzak met bepaalde items te dragen maar de rest wordt door de organisatie naar het volgende loperskamp gebracht. Onderweg zullen er drinkposten zijn die je voorzien van water.
Men zet iedere dag in het volgende dorp een tentenkamp op waar de lopers overnachten.
Het gebied is prachtig, het bergachtige gebied in Andalusia / Spanje. De tweede dag kom je bijvoorbeeld aan in Granada waar het prachtige Alhambra ligt.
De route is echter heftig als je de beschrijving van de dag etappes leest, niet alleen veel km`s maar ook qua klimmen en dalen. De langste etappe is 56 km en de kortste 37 km.
De organisatie heeft bewust gekozen voor een semi supported wedstrijd omdat men wil dat de lopers Andalusia en de inwoners leert kennen. Men wil laten zien dat sport en toerisme prima samen gaan.
Hieronder de stages en wat meer info. Voor verdere info moet je even naar de site gaan.
Wanneer? July 13th - 17th, 2009
Waar? Poniente Granadino
          Andalucia - Spain
          250km, 5 stages, supported.
          (A very tough, scenic, mountainous route)      

Waar en hoeveel?
Stage 1 - Loja - Alhama de Granada (56 km)
Stage 2 - Alhama de Granada - Jatar (47 km)
Stage 3 - Jatar - Jayena (48 km)
Stage 4 - Jayena - Santa Cruz del Comercio (50 km)
Stage 5 - Santa Cruz del Comercio - Loja (37 km)

Ik heb mij ingeschreven. Ingrid is er nog niet over uit met name door de trainingstijd die het gaat vragen in de voorbereiding.
Zijn er nog andere Nederlandse en Belgische (ultra)lopers die deze uitdaging aan durven??
Vooralsnog zijn er 10 landen vertegenwoordigt en ben ik nog de enige die uit Nederland komt. De maximaal aantal inschrijvingen is op 100 lopers gezet.
De komende tijd zal ik mij eens gaan buigen over een trainingsplan.
De nog komende 6 trailmarathons in Engeland en de Tìs voor niks marathon past in ieder geval al goed in het programma.

Quickdraw Plus, een hand bidon van Nathan

Tijdens de Transrockies Run 2008 was NathanSports een van de sponsors. Nathansports is een bedrijf die vooral gericht is op rugzakjes, waterflessen en heupgordels voor sporters.
Al hun producten worden uitgebreid getest door lopers.
In onze goodie bag tijdens de Transrockies zat een Quickdraw Plus, een bidon met handhouder.
Vreemd genoeg zie je dit haast niet in Nederland. In Amerika daarentegen heeft iedere gewone hardloper en trail/ultrarunner wel een Handheld.
Het is niet alleen reuze handig maar lopers vertelden ook dat het de ideale bescherming is als je valt met trailrunning. Je valt namelijk op je fles(sen).
Ondertussen is het voor mij een lopersitem geworden wat ik regelmatig gebruik. Het concept is heel simpel. Je hebt een plastic bidon, daaromheen hebben ze een hoes geschoven waar je je hand in kan schuiven. Daar heeft men dan ook nog een klein tasje op gemaakt zodat je je sleutels en gel kwijt kunt.
Verder zit er nog een reflecterend 3M stuk op zodat je zichtbaar bent in het donker. Ze zijn in 6 kleuren verkrijgbaar.
Als je er mee gaat lopen ligt het eigenlijk in je handpalm. Dat zorgt ervoor dat het geen hinder oplevert. Je hoeft het eigenlijk niet echt vast te houden, het blijft een soort hangen aan je hand. Er zit een lus aan dat je strakker of losser kunt zetten en daarom ook geschikt voor iedere maat hand. Als de fles leeg is kun je het naar je onderarm schuiven zodat je niets in je handen hebt.
De fles kost 16 dollar en is te bestellen via de site van Nathansports. Tenminste, je kunt daar doorlinken naar verkoop adressen.
Maar ook in Nederland verkrijgbaar via de site van Technolyt a 14.50 euro.

Trail Marathon Dorset; modder, zwaar en prachtig

Het was ongeveer een uur rijden naar de start van de marathon. Een luxe om dat te doen in een prachtige Range Rover. Worth Matravers heeft een paar huizen en een fossielen museum met pub. Daar had de organisatie 2 tenten opgezet en verliep de inschrijving perfect.
De hele nacht had het geregend en ook nu waaide het nog en kwam het met bakken de lucht uitvallen. Bij de briefing werd er dan ook nog de nadruk gelegd op het bij je hebben van spullen als muts, jack en warmtedeken. De bevoorrading is minimaal en daarom moet je zelf spullen bij je hebben. Toen hij vertelde dat deze serie trail marathons bekend staan als zeer zwaar en vroeg of de mensen die niet hard gingen ook een hoofdlamp bij zich hadden moest ik even slikken. Vanaf augustus heb ik niet echt meer lange duurlopen gedaan, 1 keer een 28 km en niet verder dan dat. Het is om 16 uur donker en dus had ik 7 uur de tijd om de marathon te voltooien.
Om 9 uur gingen we op pad. De eerste paar km waren er wat opstoppingen omdat er steeds over een hek of muurtje geklommen moest worden. Maar al snel was het veld van misschien 100 deelnemers verdeeld. Het was al snel duidelijk dat dit een uitdaging ging worden. De paden waren spek en spek glad van de blubber. Soms moest je omhoog met handen en voeten omdat je anders simpelweg naar beneden gleed. Er was een enkeling met gewone hardloopschoenen, dat was echt niet te doen. Ik was blij dat ik de goede schoen voor die omstandigheden had gekozen, de Inov-8 Roclite 312 GTX. Maar de Inov-8 Mudclaw was in deze omstandigheden de beste geweest.
Na een steile klim en daarna een lange trap bereikte we de kliffen. Wat een adembenemende uitzichten. We zouden ongeveer 10 km over de toppen lopen met daartussen in klimmen en dalen.
Ook hier waren stukken een grote modderbad. Iedereen was al meerder malen gevallen en het was ook vooral zaak om heel te blijven. Soms werd je naar mee naar beneden genomen als je halverwege was omdat iemand boven je uitgleed.
Na 10 km draaiden we het binnenland in. Maar eerst moesten we door een stuk boerenland ploegen. Na 3 stappen had ik al 3 kg extra klei aan mijn schoenen. Hierna liepen we de route terug via het binnenland. Over grasvelden, tussen de schapen door en door zelfs een stukje bos. De 400 meter asfalt was ineens een verademing. Daar was ook de eerste drinkpost, je kon water bij tanken en een snoepje nemen. Ik vulde mijn bidon met een zakje H3O Pro en water en ging weer op pad.
Na weer 10 km draaide we weer richting de kust. Een hele lange trap naar beneden en vervolgens weer naar boven deden de benen goed verzuren (zie foto 8). Daarna kwamen ook de lopers van de 10 en de halve marathon op het parcours. Je werd regelmatig ingehaald maar altijd met respect en een woord van bewondering. Ergens rond de 20 km was een afslag naar links en naar rechts. Ik was al zeker meer als 2.5 uur onderweg en in een split second was er een twijfel. Als ik links zou gaan was ik er bijna, dat was nl voor de korte afstand. Maar voor ik er goed over na kon denken was ik al rechtsaf gegaan. Ik kwam hier voor de hele en de hele zou ik lopen.
Hierna was ik zowat alleen. Voor mij liepen 3 lopers die ik steeds ver weg in zicht had maar voor de rest was ik alleen met de natuur. De route was prachtig, een ongelooflijke ruige kust waar ik langs rende. Klimmen en dalen over smalle single tracks met ook in dit deel aardige blubber partijen. Na ook hier ongeveer 10 km hebben gelopen met een fikse wind draaide je weer het binnenland in. Hier was de laatste post en moest ik nog 10 km. Daar heb ik nog een Herbalife shake gedronken met banaan, mijn bidon weer gevuld met H3O en was ik klaar voor de laatste 10 km.
Het beste was er ondertussen vanaf, alles was stijf van het constant corrigeren en de valpartijen in de blubber. Maar ik rende nog steeds, alhoewel het steeds over hekjes en muurtjes klimmen steeds zwaarder ging.
Wat een parcours. Ongeveer 6 km voor de finish werden de benen nog verrast met een steile afdaling en uiteraard weer een klim. Ondanks het afzien de laatste km`s werd ik toch bevangen door een euforie. Het gevoel van jeetje, ik doe het toch maar even.
Na de klim draaide ik een hoek om en ineens liepen er toch zo`n 7 lopers voor mij. Blijkbaar heb ik toch sneller gelopen dan zij het laatste deel en haalde ik er nog 3 in.
In de verte hoorde ik de speaker in Worth Matravers,  maar moest ik eerst nog door een kleiveld om daarna links af te slaan. Er volgde toch nog een stukje asfalt van 200 meter.
Maar daar was dan de finish en ik klokte 5 uur en 22 minuten.
Moe maar voldaan heet het dan zo mooi, maar zo voelde het. De benen waren op maar mijn geest was voldaan. Met een bord goulashsoep en een homp brood konden de lopers op adem komen en de sterke verhalen vertellen.
Deze trail marathons horen voor mijn gevoel ook bij Engeland. Ik had er hier nog geen gelopen maar deze zijn zoals je het voorstelt. Regen en wind, blubber, klimmen, dalen en een ruige natuur. Genieten en soms lijden gaan samen en zorgen ervoor dat je deze marathon niet meer vergeet.
De organisatie staat als een huis. De route is perfect aangegeven met kaartjes op de hekjes en muurtjes gespijkerd. Enthousiaste vrijwilligers.  Professioneel met een liefde voor de outdoor sport daar staat Endurancelife voor. Voor degene die nog een leuke uitdaging zoeken, bij iedere marathon is er ook een halve marathon en een 10 km.
The day after voel ik mij eigenlijk wel goed. De bovenbenen zijn wel stijf maar ik kan mij redelijk soepel verplaatsen. Gisteren na de finish dacht ik vandaag erg stijf te zijn.
De rit terug in de Range Rover was heerlijk stoer. Met Spandau Ballet luid uit de speakers, zittend in de met leer beklede stoel voelde ik mij the queen of the road. De geur van de modder van mijn hardloopspullen samen met de zeelucht nog in mijn neus zorgde voor een gelukzalig moment.
Trail running is het mooiste wat er is......ik verheug me al op het parcours van de volgende 6 marathons in de 7x7x7 Coastal Trail Series
Even doorklikken voor nog wat foto`s.

Drymax sport sokken

Sinds lange tijd draag ik X socks waar ik tevreden mee ben. Sinds een maand of 2 loop ik op DryMax sokken. Deze Amerikaanse sokken zijn er in vele soorten en maten. Men verkoopt 22 verschillende sokken voor diverse sporten. 6 daarvan zijn hardloop sokken. Waaronder de maximum protection running, een sok die veel door marathon en ultra lopers gebruikt wordt omdat er een Blister Guard® system  in zit.
Ik heb de gewone hardloop sok en de trail sok uitgeprobeerd.
Hetgeen Drymax anders maakt dan de meeste sokken is dat je droge voeten houdt, of minder natte voeten krijgt. Dat wil dus ook zeggen dat je minder blaren krijgt omdat vaak de blaren veroorzaakt worden door natte sokken.
Er is een heel technisch verhaal over de sok te vertellen maar als je dat wil weten moet je de site maar even lezen.
Waar het mij om gaat is de praktijk. De transrockies run was ideaal om uit te proberen. De eerste en tweede dag heb ik op x socks gelopen. Maar door de vele water doorwadingen had ik de tweede dag al 2 blaren, waarvan 1 hele grote. Simpelweg omdat mijn sokken kleddernat waren en er dus wrijving optreedt. De derde dag heb ik de Drymax trail sokken aangedaan en sindsdien nooit meer uitgedaan.
Hoe nat mijn sokken ook werden het voelde nooit nat. Het water is door een speciale techniek erg snel uit de sok. Vanaf dag 3 heb ik geen enkele blaar meer gehad. Bovendien zit er in de trailsok een extra rand aan de bovenkant waardoor er minder snel zand en ander los spul in je sok komt en dus nog minder kans op blaren. Ook krijg je geen koude voeten omdat je sok snel droog is.
Ook heb ik de sok aangehad tijdens een 17 uurs adventure race. Wederom waren mijn sokken snel droog nadat ik in een sloot had gestaan. Wel had ik koude voeten op de fiets, maar dat is haast niet te voorkomen. Er is ook nog een cold weather sok, die moet ik nog maar eens uitproberen. Zeker met adventure racen in de nacht geen slecht idee.
Maar ook de gewone hardloop sok is een topper. Het heeft geen naden en ook hier geldt dat de sok snel droog is. Dus ook hier minder kans op blaren.
Mijn nieuwe hardloopsok is voortaan de Drymax sok. Bovendien is het nog een hele betaalbare sok. Rond de 10 dollar heb je een drymax sok, dat is nu 7.30 euro. Op verschillende sites worden ze per 4 aangeboden, dus nog goedkoper.

Hardlopen op hoogte

Hardlopen op hoogte is iets anders dan hardlopen in Nederland. Voor de Transrockies Run hebben wij 3 weken geacclimatiseerd voordat wij aan de wedstrijd begonnen. We kwamen er snel achter dat dat erg slim was geweest. Hardlopen boven de 2400 meter tot 3900 meter doe je niet zomaar.
Er waren toch aardig wat mensen die zich niet lekker voelde. Maagklachten, misselijk, hoofdpijn, geen eetlust en slecht slapen wat soms resulteerde in stoppen met de race of niet het verwachtte resultaat van bv een van de toploopsters.
Als je voor het eerst op hoogte loopt voelt het alsof je heel lang niet gesport hebt. Je staat bij de minste inspanning te hijgen als een paard. Daar waar je normaal 2 uur loopt is nu de koek al op na 1 uur.
Hier volgen wat tips die wij helpvol vonden.
Start rustig;
Doe de eerste loopjes vooral heel relaxed. Denk niet dat je sneller acclimatiseert als je een interval training gaat doen. Gegarandeerd dat je helemaal kapot gaat en je je waarschijnlijk ziek voelt. Je merkt als je rustig start het iedere dag een beetje beter gaat.
Je hartslagmeter kun je wel thuis laten want die slaat op hol, zeker in het begin.
Ik heb bewust niet met de hartslagmeter gelopen maar op gevoel.
Drinken!
Voor, tijdens en na je loop drinken en de rest van de dag ook. Door op hoogte te zijn zul je sneller uitdrogen. je zweet veel en daardoor verlies je veel vocht. Je verliest meer vocht door de snellere en diepere ademhaling, en door de drogere en koudere lucht die door je slijmvliezen bevochtigd en verwarmd moet worden. Bovendien is het dorstgevoel op grote hoogte verminderd.
Eten;
Je verbrand meer op hoogte dus pas je eten aan en eet meer. Het basale metabolisme is in rust al verhoogd en dus heb je meer energie nodig. (hart en longen moeten harder werken omdat er minder zuurstof is.
Minder lucht;
Op 2000 meter hoogte verlies je 10 tot 12 procent van je VO2 max. Zit je op 2300 meter dan stijgt dit al naar 15%. Verwacht dus geen supertijden en weet dat alles minder makkelijk gaat. Het goede nieuws is dat er een mindere luchtweerstand is en dat laat je weer makkelijker lopen. Maar het voelt vooral als het eerste punt.
Wel is het zo dat iedere meter die je hoger komt de uitzichten steeds mooier worden. Dus als je langzamer loopt is dat helemaal niet erg. De omgeving geeft je energie voor 10!
Foto is van Transrockies Run 2008

Colorado Rocky Mountain High- de foto`s

Vandaag waren wij gevraagd om op een congres van Herbalife een presentatie te geven over onze avonturen in de TransRockies Run.
Afgelopen week had ik al een foto-video gemaakt om voor de presentatie te gebruiken.
Het is een mooie collage geworden, toen ik er vm naar keek achter de coulissen werd ik er zelf emotioneel van. Een soort herbeleving. Na het filmpje kwamen wij op.
Na de presentatie werden wij veel aangesproken en het is mooi om te zien dat wij blijkbaar veel mensen inspireren oa via deze site.
Vergeet niet de muziek aan te zetten als je het filmpje bekijkt!

Colorado Rocky Mountain High from martine hofstede on Vimeo

.

Foto`s Leadville 100 mijl 2008/ Colorado

Dit zijn de foto`s die wij hebben genomen toen we op 3600 meter hoogte een drinkpost bemanden met 15 andere vrijwilligers tijdens de Leadville 100 mijl trail in Colorado. Een van de zwaarste 100 mijlers in Amerika. Ik was de medic en Ingrid deed de massage.
Onze ervaringen kun je hier lezen.
Een week later zou diezelfde HopePass in onze eigen race zitten. De transrockies run!
Via een lezer van de site, waarvoor dank, kreeg ik dit filmpje van Leadville. De 100 mijl MTB met Lance Armstrong die maar tweede werd. Deze race was een week voor de trail.

Inov-8 Race Pro 18 rugzak

Inov-8 maakt producten voor off the road hardlopen en extreme sporten. De meeste mensen kennen wel de Inov-8 trail en /of adventure race schoenen.
Sinds verleden jaar heeft men nu ook een lijn met rugzakken in verschillende maten, de Race Pro lijn.
Ze zijn er in klein formaat tot 30 liter. Met of zonder waterzak.
Tijdens de TransRockies Run heb ik de Race Pro 18 uitgeprobeerd. Een 18 liter rugzak inclusief een 2 liter waterzak. Wat gelijk opvalt is het minimale design en het gewicht.
De rugzak weegt 440 gram en het is simpel maar functioneel gemaakt. Er zitten niet veel zakjes in. Eigenlijk is het een zak met bovenop een extra zakje.
Daarnaast heeft het in de belt die om je middel zit nog 2 zakjes. Hier heb ik erg veel plezier van gehad. Ik had altijd in een zakje de camera, en in de andere gelletjes en andere kleine dingetjes. Zonder je rugzak steeds af te doen kun je dingen al hardlopend pakken. de heupzakjes zijn waterproof.
In een van de zakjes zit nog een sleutelhanger. Alle ritsen zijn ook waterproof zodat de inhoud van de rugzak zo droog mogelijk blijft.
Wat verder opvallend is, is de waterzak. De meeste rugzakken hebben de waterzak verticaal over de wand van de rugzak. De Race Pro lijn heeft ze allemaal horizontaal en die gaat dus ook via de onderkant in je rugzak. Daardoor heb je een aantal voordelen.
Hij schud veel minder dan de standaard camelbag. De waterzak zit lumbaal en dat geeft je dus wat extra steun in het onderste deel van je rug.
Je kunt hem van onderen bijvullen zonder heel je rugzak leeg te hoeven halen.
De waterbuis kan aan 2 kanten van je rugzak gedragen worden.
Een groot pluspunt is dat de waterzak in alle rugzakken van de Race Pro passen. Dus een eenmalige aanschaf voor als je verschillende rugzakken zou willen hebben. Zo krijg ik nog de RacePro 30 liter maar heb daar dus geen waterzak meer voor nodig.
Een ander opvallend voordeel is dat er een foamlaag in de rugzak zit die je eruit kan halen. Zeker voor de adventure racers handig als je bv sokken en schoenen wil wisselen en het droog wil houden, dan kun je dat als ondergrond gebruiken. Als het in de rugzak zit geeft het je extra steun.
De borst en heup banden zijn comfortabel. In de borstband zit een fluitje in de sluiting. Erg handig, een verplicht item tijdens Adventure racen. Maar ook voor lopers en fietsers handig als je in de problemen komt.
Overal op de tas zitten reflectoren wat je dus altijd zichtbaar maakt.
Er zit een elastiek bij die je naar eigen wens kunt gebruiken. Er zitten extra lusjes aan de achterkant om deze te bevestigen.
Aan de buitenkant van de rugzak zit een extra elastisch net waar je eventueel je fietshelm of extra schoenen ik kunt doen. Maar tijdens de TRR heb ik deze steeds gebruikt voor een bidon.
Aan diezelfde achterkant zit een grotere lus waar je een lampje aan kunt hangen.
Als je de banden op maat hebt gemaakt kun je extra band netjes in lusjes opbergen. Geen irritante banden meer die overal bungelen.
Kortom, een rugzak die ontworpen moet zijn door lopers, fietsers en adventure racers.
Er is overal aan gedacht en toch een zeer lichte en comfortable rugzak.
Tijdens de TRR was ik mij totaal niet bewust van de rugzak die ik om had. Kun je anders nog weleens nekpijn krijgen, daar heb ik nu totaal geen last van gehad.
Een 10 voor design, functionaliteit en comfort!
Kleur; Zwart met geel.
Kosten;
Race Pro18; 64.95 E
Waterzak; 19.95 E

7x7x7 Coastal Trail Series, een moooie uitdaging

De Zuid West kust van Engeland heeft een van de meest spectaculaire kustlijnen van de wereld, waarvan veel beloopbaar is door paden en trails.
De South West Coast Path is daarom een van de meest belopen trails in de wereld en de langste Engelse Nationale Trail. Van Minehead in Somerset naar Poole Harbour in Dorset is meer als 1000 km.
Daar moeten we wat mee heeft de organisatie van Endurancelife gedacht.
De afgelopen jaren heeft men al trail marathons, mtb oriëntatie wedstrijden, multi sport triathlons en adventure races georganiseerd maar dit jaar heeft men een nieuw evenement toegevoegd.
Overigens is een van de marathons die zij organiseren de Cornwall Coastal Trail Marathon. Weet u nog wel, die trailmarathon die Mark De Boer heeft gewonnen.
Dit jaar heeft men de Endurancelife Coastal Trail Series 7x7x7 toegevoegd.
Een uniek trail evenement dat over 7 maanden gaat en waarin je iedere maand een marathon loopt op zeven verschillende locaties. 7x7x7 dus.
Het begint in November en loopt tot mei 2009. Het beloven 7 waanzinnige locaties te worden langs de ruige kustlijn van Zuid West Engeland en Wales.
Alle routes gaan door Areas of Outstanding Natural Beauty (AONB's) National Parks, Sites of Special Scientific Interest (SSSI's) en National Heritage parks.
Nu wil het toeval dat Ingrid het weekend van 8 november naar Bournemouth moet. Ik herinnerde mij dat er een trailmarathon was dat weekend maar wist niet waar. Laat het nu 12 km verderop zijn! De keuze was snel gemaakt, ik ga mee en ga die marathon lopen.
Zo heb ik de site van de organisatie nog eens bekeken en al snel ontstond het idee om de 7x7x7 te gaan doen. Na wat heen en weer gemail is het rond en gaan wij proberen om vanaf november iedere maand een weekend naar Engeland te rijden (is overigens een uurtje of 7/8 rijden.)
Zomaar een mooie nieuwe uitdaging voor 2009 die op ons pad komt.
Of ze het alle 7 gaan worden zal niet meevallen, zeker met het oog op het werk. Maar het doel is minimaal 4!
Tijdens de marathon is er ook altijd een 10 km en een halve marathon. Het totale lopersveld zal niet meer als 500 per keer zijn, alle 3 de afstanden samen. De reden is simpelweg om het landschap niet te veel onder druk te zetten.
De 7x7x7 kan ook op alle afstanden gelopen worden.
Mochten er nog liefhebbers zijn die een weekend mee willen laat het even weten. De plaatsen in de auto zijn beperkt. Of wie weet zijn er nog wel liefhebbers die alle 7 marathons willen proberen......
Wat ook leuk is, is dat altijd de dag na de marathon er een mountainbike oriëntatie is van 3 of 5 uur. Een leuke manier om mijn oriëntatie vermogen wat te ontwikkelen.
Overigens ook een ideaal trainingsweekend voor het Malheur Ultrasport Team.
De site schrijft dit over de 7x7x7;

Een unieke ervaring op Hope Pass

De leadville 100 mijl trail run, misschien wel een onbeschrijfelijke ervaring om die race mee te maken als crew-member.
De race begint eigenlijk al op vrijdagochtend. Vanaf 8 uur moet iedere loper zich melden voor een medische check.
Een check die op zich niet heel veel voorstelt maar wel een paar belangrijke elementen bevat.
Zo willen wij weten wat voor medicijnen men gebruikt, of men een allergie heeft en moeten ze op de weegschaal gaan staan.
Op een polsbandje wordt deze informatie opgeschreven en die doen wij om zodat als het onderweg mis gaat wij die informatie weten.
Het gewicht is van belang voor het geval je iemand slecht vindt. Dan heb je een leidraad in hoeverre men is uitgedroogd of niet.
De lopers zijn erg divers, sommige komen hier voor de zoveelste keer, anderen lopen hun eerste Leadville maar hebben wel al andere 100 mijlers gedaan.
Er zijn haast geen lopers die Leadville gebruiken als hun eerste 100 mijl, daar is die te zwaar voor. Sommige lopers zijn gespannen maar voor de meeste lopers is het weerzien van andere ultralopers en is het vooral een gezellig samenzijn.
Zo was het ook op de pasta party avond ervoor.
Nadat Ingrid en ik ongeveer 70 man/vrouw hadden gecheckt was het voor ons tijd om op pad te gaan naar onze post op Hope Pass, 3600 meter hoog.
Ongeveer 20 mijl van Leadville ontmoette we aan het begin van de trail naar Hopepass een deel van de crew die met de lama`s naar boven gingen.
Het is een ongelooflijke organisatie om die post te bemannen. Een club van 16 vrijwilligers die bijna allemaal lama`s hebben verzorgen deze post al jaren. Een ervan doet het al 21 jaar.
In totaal gingen er 27 lama`s naar boven die afgemeten beladen waren met alle spullen die je nodig hebt om een post te bemannen.
De klim naar boven is een hele steile en duurt ongeveer 3 uur. Op 1/3de van de trail kom je op een splitsing waar de lopers via de andere kant op dezelfde trail komen.
Voor de lopers is de trail herkenbaar aan roze met zwart lint.
Boven gekomen kom je op een prachtige plateau. Omgeven door de bergen ligt een grasveld met bloemen, struiken, een klein meertje en zie je de trail verder naar boven lopen tot de top op 3900 meter.
Die klim is voor de lopers nog 1.2 km omhoog om dan op de pass te komen en af te dalen naar Winfield. Wij wandelen dat stuk in de middag en op bijna 3900 meter kom je adem te kort.
Als het kamp is opgebouwd ziet het prachtig uit, overal staan lamà`s te grazen, er staan slaaptentjes en 2 grotere tenten.
De ene grotere tent is de basis tent. Een kooktent met er aan een overkapping gemaakt van zeil om de lopers droog te houden als ze wat eten.
De andere grotere tent is de onze. De medische tent of ook wel medtent. Een grote North Face tent waar ik alle medische spullen uitgestald had en waar Ingrid en ik ook sliepen.
De crew was een geweldige groep mensen waar we ons gelijk thuis in voelde. Het was een diverse groep mensen die werkte als een geoliede machine waar wij perfect in paste. Allemaal outdoor mensen die altijd in de natuur waren, dat was te merken want ze waren erg creatief. Voor ieder probleem had men een oplossing.
De andere verpleegkundige bleek pas tijdens de wedstrijd te komen en weer vroeg weg te gaan. Uiteindelijk heeft zij alleen maar waterflessen gevuld en daardoor was het simpelweg zo dat ik de medic was. Als er iets was riep men mij. Er was gelijk vertrouwen en dat werkte erg prettig.   
Die middag was er 1 ezel en lama terug naar basis kamp gegaan, laat nu toevallig onze spullen op die ezel te zitten. Al snel werden we voorzien van een pakket kleding en eten om de avond en nacht door te komen. Iedereen had wel iets extra`s.
En dat was maar goed ook. Het weer was dramatisch, het onweerde, bliksemde, sneeuwde en hagelde. De nacht was rond het vriespunt maar verstopt in 2 slaapzakken was het goed te doen.
Toen we uit de tent kropen op zaterdag morgen was het wit. Zeven uur en de lopers waren al 3 uur op weg door hagel, regen en sneeuw.
Het ontbijt bestond uit pannenkoeken gemaakt van bier, niemand kon de eieren vinden en bier maakt ook goed beslag. Ik at er 6 en was klaar voor wat de dag ons ging brengen.
De eerste uren was het een druk bezig zijn met van alles en nog wat. Er werden vuilniszakken noodles gecrasht, pakken koekjes, m&m`s , kaasjes, snoepjes en gelletjes opgesteld.
Ik had bij het checken van de medische spullen gezien dat er geen klokken waren om op de zuurstof flessen te zetten. Daardoor kun je de zuurstof niet gebruiken.
Ondertussen was de radio man gearriveerd en hebben we hem contact laten leggen zodat de klokken de berg op zouden komen.
Rond de klok van 10 uur kwam er iemand de berg opwandelen, hevig bezweet. Hij had 3 klokken bij zich. Helaas, het waren de verkeerde. Deze waren voor grote 25 liter flessen en niet voor de kleinere maat die wij hadden.
We hebben contact opgenomen met de medische coördinator. Zodat het goed duidelijk was welke aansluiting we moesten hebben. Vooral dat het zeer noodzakelijk was dat ze boven kwamen.
Ondertussen waren wij wel al druk bezig om iets te verzinnen. Er was namelijk een handyman in de crew die van 2 klokken een fragiele constructie had gemaakt om het te laten werken zolang de goede klokken nog niet boven waren. De klokken kwamen uiteindelijk in de middag boven. De loper die ze meegenomen had hebben we een gratis deelname voor volgend jaar beloofd.
Wij waren er klaar voor en om half 12 verscheen de eerste loper. Hij wilde niets en 1 minuut later begrepen we waarom, de tweede loper zat op zijn hielen.

GORE-TEX® trail schoenen

In trailschoenen heb je keuze uit schoenen met of zonder GORE-TEX®. De schoenen hebben de garantie dat je minimaal 500 km achter elkaar kunt hardlopen zonder dat ze water door laten.
GORE-TEX® is een membraan dat door de speciale structuur miljoenen micro poriën bevat. Deze micro poriën zorgen dat vocht van buitenaf de schoen niet binnendringt en overtollige warmte van de voeten zelf snel wordt afgevoerd.
Bekende schoenenmerken waaronder Innov-8, Nike, Salomon, Adidas, Puma, Asics, en The North Face hebben de GORE-TEX® hardloopschoenen in hun assortiment.
De vraag is wanneer trek je nu de schoenen met of zonder Gore-tex aan. Want heb je eenmaal natte voeten gekregen dan droogt het minder snel, heb je dus zwaardere schoenen en meer kans op blaren. Zo kun je tijdens een adventure race beter niet met gore-tex schoenen lopen. Daar weet je zeker dat je natte voeten krijgt.
Maar tijdens de Transrockies Run is het wel weer handig.
Verleden jaar tijdens de Transalpine Run had ik graag Gore-tex schoenen aangehad. Dan waren mijn sokken droog gebleven tijdens de run in de sneeuw en door de ondiepe stroompjes.
Met het inpakken van mijn loopspullen was dus de grootste vraag, hoeveel paar en welke trailschoenen gaan er mee naar de de States.
Uiteindelijk is de keuze op 3 paar gevallen en zijn het de volgende schoenen geworden.
De Nike Air Pegasus + trail GTX
Inov-8 Roclite 312 GTX
Salomon XA Pro 3D Ultra
Dit zijn de schoenen die het lekkers zitten en het meest ideaal voor de ondergrond zijn. De ervaring leert dat ik het prettig vind om af te wisselen van schoen. Reden genoeg om 3 paar mee te nemen. Het zijn 2 paar met en 1 paar zonder Goretex.
Een uitgebreid schoenenverslag volgt na terugkomst.

Ardenner Trail; marathon der verstotenen

De Ardenner Trail Marathon in Luxemburg begon met een prachtige blauwe lucht. Eigenlijk al behoorlijk warm om 10 uur in de morgen. De opkomst was aardig. De meeste lopers( 151) kozen voor de halve marathon. Maar toch ook nog 55 lopers begonnen aan een pittige trail marathon met 1350 hoogtemeters.
Bij de start komen we Majet Spoelder nog tegen. Zij loopt de halve en maakt zich op om haar titel te verdedigen op de 100km in Winschoten half september.
Het parcours begin net als vorig jaar over een deel asfalt. Op zich niet erg want het is een prachtige omgeving. Als dan de eerste drinkpost is geweest daal je nog een stukje en dan draai je vervolgens het bos in. Over asfalt is een stukje geen probleem maar de lopers komen voor de trails.
In het bos ligt een prachtige single track trail. Een mooi paadje klimt en daalt een paar km om vervolgens op een breder pad te komen. Omringd door de geuren en de stilte van de natuur is het genieten. Ingrid moet even in haar ritme komen en struikelt 2 keer over een boomstronk maar doet zich gelukkig geen pijn. Ik vind mijn ritme vrij snel en vind dat de km`s rap voorbij gaan.
Het is goed georganiseerd,  er zijn genoeg posten en dat er bij de eerste post geen water is deert mensen niet echt. Dan maar een cola of een ijsthee. Daarna is er genoeg water, je moet alleen steeds even de tijd nemen om je eigen drankje in te schenken. Ook zijn er genoeg versnaperingen. Als we een weg over moeten steken, wat een paar keer gebeurt, staat er netjes een verkeersregelaar die de auto`s tegenhoud.
Na een 7tal km`trail schat ik, komen we weer op het asfalt. Er volgt een laatste deel klimmen en dalen richting Rambrouch.
Vlak voor wij het dorpscentrum bereiken zien we een bord waar op staat dat we naar links moeten voor de marathon. Ietwat vertwijfeld gaan we het pad in. We zien niemand. De rest gaat rechtdoor. Maar even verderop zien we een oranje lintje en als dan de 3 Belgische World Runners volgen weten we dat we goed zitten. Over een graspad komen we uiteindelijk uit bij het bekende rondje. Maar plotseling is er niemand meer. De weg-oversteken zijn verlaten. We moeten opletten dat we de markeringen in de gaten houden.
Als we ons afvragen of de drinkposten er nog wel zijn, komen we er bij een en die schenken graag ons drinken in. Bij km 22 begint het te regenen en het stopt niet meer tot we bij de finish zijn. De temperatuur is goed dus koud hebben we het niet.
We zien niemand meer onderweg. Bij het begin van de tweede ronde hebben we nog 3 lopers ingehaald en daarna is het uitgestorven.
Als we in het bos lopen moeten we over een lage brug. Ik bedenk mij dat ik mij dat niet herinner. Op het moment dat ik denk dat het wel aan mij zal liggen zegt Ingrid hetzelfde. We lopen allebei een kant op om een herkenningspunt te vinden. We vinden een sticker en blijken toch goed te zitten. En zo lopen we in de eenzaamheid lekker ontspannen verder.
Bij km 38 speelt Ingrid haar knie iets op, we wandelen even en de pijn verdwijnt. De laatste km`s rennen we weer en als we in het dorp aankomen is het zo goed als verlaten. Maar er is toch nog een soort finish streepje. Ondanks dat we tegelijk aankomen staat er in de uitslagenlijst  een 3 minuten verschil, vreemd. De dame in kwestie had denk ik een black out. We finishte in 5 uur en 40 seconden. De gps geeft 42.38 km aan. De Nike +sportband 42.11 km.
In de inschrijf-hal kunnen we gelukkig nog een bord pasta krijgen en proosten we op weer een goede training. Op naar de TransRockies Run, we zijn er klaar voor!
Op de camping praten we nog even na met onze Belgische hardloop buurman. Een gepassioneerde marathonloper. Ook hij liep alleen de tweede ronde.
Persoonlijk vind ik het erg jammer dat ze het parcours verlegd hebben. Het betekent de helft asfalt en helft trail is geworden. Verleden jaar was het tijdens de halve marathon veel meer trail. Maar daar eindigde je in een dorp waar men je terug moest brengen met een bus. Misschien is daarom de keus gemaakt om toch 2 rondes te maken met een finish en start op dezelfde plaats. Financieel een stuk goedkoper.
Tijdens de tweede ronde van de marathon was het wel een vreemde gewaarwording dat er ineens haast niemand meer was behalve bij de drinkposten. Alsof het afgelopen was.
Niet zo heel erg maar het vraagt toch wat meer concentratie zodat je wel de goede weg loopt en voorzichtig oversteekt.
Het voelde een beetje als de marathon der verstotenen........

Foto`s @ van de site Ardenner trail.

5 de Ardenner Trail Marathon Rambrouch

Verleden jaar hebben we de halve marathon Ardenner Trail du Lac Halve Marathon in Luxemburg gelopen. Een prachtige trail in de Luxemburgse Ardennen. Komende zaterdag gaan wij ons wagen aan de hele marathon.
Men heeft het parcours veranderd. Was het voorheen 1 grote ronde, nu zijn het 2 rondes van 21.1 km. Een aantal edities geleden waren wat lopers de weg kwijt, misschien is dat de reden. Verleden jaar moesten wij afslaan voor de halve marathon en kwamen we lopers tegen die terug liepen. Ze hadden de afslag gemist. Hoe dan ook, het is nu bijna alleen maar trail en 2 rondes. Er zitten 1350 hoogtemeters in. Hier kun je het parcours op de kaart zien.
Er kan dus een hele en een halve marathon gelopen worden, de prijs voor beide is 25 euro. Dat is dan wel inclusief een pasta maaltijd en een herinnering na afloop.
Verleden jaar kregen we nog een plekje op een camping die al vol was. Na een telefoontje is het nu ook weer gelukt. Hij wist nog precies wie we waren en zou wat regelen. Wat een service!
Vrijdag rijden we naar Luxemburg en dat is een mooi begin van onze vakantie.
Hieronder het profiel van de route.

Les in Nordic Running

Al even geleden kregen we van Alfred, een nordic walking, running en langlauff instructeur het aanbod om ons wat te scholen in hardlopen met stokken. Alfred is ook een hardloper dus hij had een mooie pittige route voor ons uitgezocht, de Utrechtse heuvelrug bij Soest.
Verleden jaar tijdens de Transalpine Run hebben we de locale teams vaak met stokken zien hardlopen. Uiteraard heb ik het ook geprobeerd maar na 1 km had ik al 3 keer mijn nek gebroken en de stokken aan de kant gegooid.
Als je de stokken goed gebruikt, lees, de juiste techniek gebruikt, kan het je erg veel kracht besparen met zowel klimmen als dalen.
Vanmiddag hebben we de kneepjes geleerd. Een blik van de instructeur op onze stokken en ze waren afgekeurd. We hebben er ook maar 5 euro voor betaald en echt stevig zijn ze niet. Tijdens de Adventure race heb ik wel 10 keer de stok op maat moeten maken omdat hij steeds inklapte. Gelukkig had Alfred goede stokken bij zich.
We begonnen met wandelen. Al snel werd duidelijk hoe we de stokken neer moesten zetten en vooral voelde we hoeveel sneller je al ging lopen. Ondertussen vertelde Alfred ons wat over de achtergrond van Nordic Running. Nooit geweten dat het  is begonnen met de zomertrainingen van Finse langlaufers. Zij gebruiken de langlaufstokken tijdens hardlopen, sprongvormen en andere trainingsvormen om zodoende de coördinatie en de spierkracht van het bovenlichaam ook in de zomer te ontwikkelen.
Na het wandelen begon het hardlopen. Met veel aanwijzingen van onze instructeur ging het steeds beter. Ik ben maar 2 keer over mijn stokken gestruikeld en ter aarde gestort.
Zo liepen we een uurtje of 2 door het prachtige gebied van de Utrechtse heuvelrug. We hebben aardig wat heuveltjes beklommen. Vooral heuvel op kun je hardlopend met de stokken grotere passen nemen en dus harder naar boven gaan. Maar ook naar beneden scheelt het een hoop energie op je gewrichten.  Na 2 uur voelde we ons een stuk meer vertrouwd en zekerder. Ingrid loopt behendiger met de stokken dan ik. Ik ben de dribbelaar en wat meer onbehouwen. Aan mijn achterzwaai moet ik nog wat werken. Maar na een duidelijke instructieles, tips en tricks heb ik goede hoop dat we wel eens aardig wat gebruik zullen maken van de stokken tijdens de Transrockies. We zullen in de States nog wat oefenen tijdens de training.
Voor de liefhebbers, Alfred geeft les aan groepen of individueel. Hij is te bereiken onder dit email adres en/of dit telnr; 06-51817197. Wat mij betreft een aanrader als je behendigheid met stokken wil krijgen.
Aangezien we vlak bij Rademakersport waren zijn we daar maar even langs gereden. Zij hebben een behoorlijke uitrusting aan stokken en zo verlieten we de zaak met 2 paar stokken en een prachtige nieuwe rugzak van Inov-8 met camelbag.

Een Teek? pak `m beet!

Een teek? Pak ‘m beet! Dat is de boodschap voor  iedereen die de natuur in gaat. Een tekenbeet is meestal ongevaarlijk, maar kán leiden tot de ziekte van Lyme als de teek langer dan 24 uur op de huid zit. Het advies is om na een uitstapje in de natuur altijd uzelf - en eventueel een ander - even te controleren op teken.

Dit is de intro van een campagne die de overheid al enkele jaren voert.
De opwarming van de aarde leidt in Nederland tot een toename van de ziekte van Lyme, die door een teek wordt overgedragen. Dat schrijven onderzoekers in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde.
Als hardloper wel degelijk iets om rekening mee te houden. Zeker het lopen op trails en bossen vraagt om een goede inspectie na de loop.
Teken zijn zo klein als een speldenkop:1 tot 3 mm. Ze lijken op spinnetjes en leven van het bloed van mensen en dieren. Een tekenbeet is meestal onschuldig. Maar een deel van de teken in Nederland draagt een bacterie bij zich (de Borreliabacterie) die de ziekte van Lyme kan veroorzaken. Als een besmette teek langer dan 24 uur op de huid vast zit, kan de bacterie worden overgebracht. Daarom is snel verwijderen belangrijk. De kans dat iemand ziek wordt na een tekenbeet, is minder dan 5%. Maar de ziekte van Lyme kan zonder behandeling voor ernstige en soms blijvende klachten zorgen.
De meeste mensen lopen een tekenbeet op in de periode van maart tot en met oktober maar teken komen het hele jaar voor. Ze leven in hoog gras en struikgewas van bossen, duinen, weilanden, heidegebieden, tuinen en parken, overal in Nederland.
Uit landelijk onderzoek van het RIVM is gebleken dat het aantal tekenbeten in heel Nederland de laatste jaren is toegenomen. Huisartsen hebben in 2005 bij circa 17.000 mensen in Nederland de ziekte van Lyme vastgesteld. In 2001 waren het er 12.000.
Een tekenbeet voel je meestal niet. Bovendien zijn teken erg klein en ze nestelen zich vaak op warme, vochtige plekken waar ze niet zo snel opvallen. De liezen, oksels en knieholtes bijvoorbeeld.
Een gevonden teek moet u binnen 24 uur verwijderen. Dat doet je zo:

• Pak de teek zo dicht mogelijk bij de huid vast met een puntig of speciaal tekenpincet. Pas op dat u de teek niet plat drukt.
• Trek de teek langzaam uit de huid.
• Ontsmet het wondje met alcohol of jodium.
• Noteer de datum, dat is handig als er later toch klachten ontstaan.
• Let tot 3 maanden na de beet op of er ziekteverschijnselen zijn.



Na het verwijderen van een teek verschijnt er vaak een rood vlekje op de huid. Dat is normaal en gaat meestal vanzelf weer weg. Als er een rode ring op de huid verschijnt die groter wordt dan 5 centimeter, kan dat op de ziekte van Lyme wijzen. Ga dan naar de huisarts. Ook is het verstandig naar de huisarts te gaan als u na een tekenbeet geen kring gezien heeft, maar er treden griepachtige verschijnselen op. Geef uw huisarts dan de datum van de tekenbeet door. De ziekte van Lyme is goed te behandelen met een antibioticumkuur.

Winnares in de Baerenfels Trail Marathon+

Een van de dingen die altijd weer opvallend is bij een trail/ultraloop is de sportiviteit, de sfeer en een soort kneuterigheid die het zo knus maakt.
Zo ook weer bij de Baerenfelslauf. Een inschrijvingspunt/eet en verzamelplaats in een open hal van ws de naast gelegen fabriek. Een groepje van ongeveer 10 vrijwilligers die de hele loop organiseren en bemannen.
De pasta werd voor ons opgeschept, we kregen de meest bijzondere startnummers die ik ooit gezien heb, handmade en we mochten onze tent op een mooi veld neerzetten. Samen met 3 andere lopers, die de 64 km gingen lopen hadden we het grote veld voor ons alleen.
In de ochtend konden we een ontbijt nuttigen in diezelfde hal, erg ontspannen allemaal.

De start was om 8 uur en ook dit verliep weer in totale ontspanning. Met een toeter werd er aangekondigd dat we zo gingen lopen, en nogmaals een geluid uit de toeter en lopers waren weg. We hadden op het prikbord (lees, op de muur gekalkt) gezien dat de afstanden iets langer waren. De marathon was effectief 43.2 km. Maakt niet zo veel uit maar wel handig om te weten.
De eerste km was het even druk op het smalle weggetje maar al snel was het prima lopen en was het veld verdeeld. De eerste deel begon met een paar fikse klimmen. Dat ging eigenlijk door tot 10 km. Het parcours was schitterend, eigenlijk geheel door het bos. 2 keer kwamen we uit het bos om via een klein stukje asfalt weer het bos in te draaien. De totale asfalt was niet meer als 1 km. Ingrid liep vanaf het begin niet zo lekker. Ze had wat last van haar maag, kwam niet in haar ritme en na een paar km voelde ze wat steken in haar knie. Ik daarentegen liep wel lekker maar wilde bij Ingrid blijven ondanks dat ze al een paar keer had gezegd om mijn eigen tempo te gaan lopen.
Bij km 13 kwam een lange en steile afdaling. Daar besloot Ingrid om het bij 1 ronde te houden. Ze voelde haar knie en wilde niet al haar kruid verschieten. Dan nu liever een halve marathon en over 2 weken in Rambrouch een hele. Verstandig besluit.
Vanaf daar ben ik alleen verder gegaan. Vanaf daar ben ik ook aan een inhaalrace begonnen. Ik liep heerlijk. Soms kon ik op stukjes dribbelen waar andere liepen. Afdalen ging lekker, dat kan ik altijd vrij rap. Vlak bij het keerpunt kom je over een veld waar wij onze tent hadden staan. Daar hadden we Herbalife shakes neergelegd. Daar heb ik halve bidon opgedronken en een klein flesje shake in mijn zak gestopt.
De eerste ronde was 21.6 km en ik kwam bij het keerpunt na 2 uur en 32 minuten. De tweede ronde waren er aanzienlijk minder lopers. De 21 km was klaar dus bleven alleen de 43 en 64km over.  De markering was duidelijk, men had met zaagsel grote pijlen en km punten gemaakt. Onderweg waren er 5 verzorgingsposten. Zoals steeds in Duitsland is er geen sportdrank maar water, maltbier en cola. Ondertussen vind ik de cola onderweg wel lekker en drink ik dat in combinatie met water. De malt heb ik ook maar eens geprobeerd en dat was wel goed te doen. Wel moet je zelf even je drinken inschenken maar dat vind nooit iemand een probleem. Het is altijd wel gezellig kletsen bij een post.
In de tweede ronde heb ik aardig wat lopers ingehaald, ik liep soepel. Ik had het idee dat ik het halve damesveld aan het inhalen was. Zeker bij het afdalen ging ik menigeen voorbij.
Ondertussen voelde ik ook wel mijn knieën. Tenslotte moet het lichaam weer wennen aan dalen en klimmen. Toen ik rond de 19 km liep haalde ik een man in en na een fikse klim volgde er weer een afdaling. De man zag ik ineens niet meer en ik zag nergens meer pijlen. Opeens vroeg ik mij af of ik nog wel op het parcours zat. Niemand meer te zien en ook geen pijlen meer. Op het moment dat ik dacht `als ik nu niet snel iets zie ga ik terug` zag ik een pijl. Gelukkig, ik zat nog goed. De laatste 2 km duurde voor mijn gevoel ineens lang, ik dacht dat ik er al bijna was. Maar daar was dan het veld, nu alleen de bocht nog om en 500 meter verder was de finish. 
Ik stopte de klok op 4 uur, 58 minuten en 43 seconden. Een snellere tweede ronde dus.
Mijn gemiddelde hartslag was 148. Er zaten 1100 hoogtemeters in het parcours.
Het leverde mij de eerste plaats bij de dames op. Nu betekent dat niet zo veel met een deelnemers lijst van 11 gefinishte loopsters. Maar toch, het klinkt erg leuk als je een marathon-trail wint. Van de 56 finishers werd ik 23ste.
Ingrid stond te wachten bij de finish. Ze had geen negatief gevoel bij het uitstappen. Door drukte de afgelopen weken was ze ook moe, en dat heeft zeker een rol gespeeld. Het siert een goede loper om uit te stappen wanneer je het gevoel hebt dat het er die dag niet inzit.
Over 2 weken zal ze revanche nemen in Rambrouch.
De lopers kregen van de organisatie nog een verrassingspakket. Wij hebben er smakelijk om gelachen. Er zat in; een set haarkrullers, doos met nagelvijlen(25 stuks!), 2 deodorant sticks, shampoo, een bidon, handcrème, gezichtscrème, chips en snoep, kaarten, een aansteker en een sleutelhanger. Dat is nu nog eens origineel!
Samenvattend een prachtige loop, goed georganiseerd en een aanrader voor de liefhebber van kleinschalige trails, zowel op korte als op lange afstanden.

Dodenklim Zugspitze

Een groot drama tijdens de jaarlijkse klimrace in Duitsland: vlak na de start van de jaarlijkse klim van de 2962 meter hoge berg sloeg het weer om. Regen veranderde in sneeuw en de wind nam toe. Deelnemers liepen opeens in T-shirt en korte broek door 10 centimeter sneeuw. Reddingsdiensten hadden de grootste moeite de deelnemers te bereiken. Twee doden en vele reanimaties waren het gevolg. Voor de start had de organisatie al voor het slechte weer gewaarschuwd, maar de tocht werd niet afgelast.

Dit is afgelopen week gebeurd en het nieuwsbericht kreeg ik 5 keer via de mail opgestuurd.
Op een of andere manier denken mensen aan mij als ze dit lezen.
Het is een bergloop van 16 km met 2100 hoogtemeters. Het was de achtste keer dat het jaarlijkse evenement, de Extrem-Berglauf, vanuit het Duitse Garmisch-Partenkirchen startte.
Via een tip van een trouwe lezer van deze site las ik op 1vandaag een blog van een loper die deelgenomen heeft aan de wedstrijd. Met gekromde tenen las ik zijn relaas, schokkend!
Zijn verhaal kun je hier lezen. De beelden en interviews met de drie lopers kun je hier zien.
Na dit gelezen te hebben en de beelden gezien te hebben komen er vele vragen op.
Hoe kun je godsnaam in een korte broek en een singlet de bergen in gaan als de voorspelling als slecht was? überhaupt is er niets zo veranderlijk als het weer in de bergen en moet je overal op voorbereid zijn.
Hoe kun je in godsnaam als organisatie lopers zo op pad laten gaan? Een loper heeft een verantwoordelijkheid maar ook een organisatie.
Kun je als loper zomaar voorbij lopers gaan die in de problemen zijn? Geldt dan plotseling de regel,`the survival of the fittest`?
Verleden jaar tijdens de Transalpine Run was het ook erg slecht weer. Lees deze blog en deze blog nog maar eens. Dit waren ook nog afstanden van bijna 40 en 36 km en meer hoogtemeters. De organisatie van de TAR is daar zeer professioneel mee omgegaan. Men heeft een aanpassing in het parcours gemaakt. Iedere dag was het verplicht een extra pakketje kleding (tight, muts, handschoenen en thermoshirt), ehbo set en warmtedeken bij je te hebben. Die dag mocht je alleen starten met lange broek. De tassen werden ook gecontroleerd en dat gebeurde dagelijks. Er is gedurende de hele week geen probleem geweest en dat hebben we het over een extreme loop van een week.
Hier hebben zowel de organisatie als de lopers hun verantwoordelijkheid genomen, zoals het hoort. Dat was helaas niet het geval met de loop van afgelopen week.
In de Transrockies Run zullen wij vast en zeker ook tegen extreme weersomstandigheden aanlopen. Gelukkig weten wij en de organisatie waar we aan beginnen en zijn we voorbereid. Wij zullen iedere dag weer op pad gaan met extra kleding en een warmtedeken. En mocht ik lopers tegen komen die in de problemen zijn zal ik stoppen en helpen. Een loopwedstrijd is maar een loopwedstrijd. Een leven is heel wat meer waard dan dat.

Foto:dpa

Baerenfels Trail Marathon

Eigenlijk stond de marathon van Diever op het programma voor komend weekend. Tot mijn oog viel op de 5de editie van de Baerenfels Trail Marathon.
Niet dat er iets mis is met Diever, een leuke kleinschalige marathon. Maar in de Barenfels marathon zitten wat meer elementen die wij zoeken qua training.
Het een trail parcours in het natuurpark van Saar Hunsrueck in Duitsland. Het parcours is merendeel bospaden en heeft 550 hoogtemeters per ronde. Een ronde is 21.1 km en er zijn 3 mogelijkheden. Danwel de halve of de hele marathon of een 63 ultratrail.
Wij willen de marathon lopen en kunnen op deze manier dus 1100 hoogtemeters maken. Een mooie training voor de Transrockies Run.
We mogen onze tent opzetten op het grasveld vlak bij de start. Vrijdagavond kunnen we aanschuiven voor een pastamaaltijd. Zaterdagmorgen voor de start om 8 uur is er ook nog een ontbijt. Dat alles voor 25 euro.
Voor de 21.1 km en de 63 km zijn al bijna 70 mensen ingeschreven. Voor de marathon tegen de 40 lopers.
Samenvattend ziet het eruit als een heerlijke lange duurloop in de natuur. Op de site kun je foto`s van de route zien.

Het hoogte profiel.

Vrijwilligsters `across the sky`

In Mei heb ik ons aangemeld als vrijwilligsters tijdens de Leadville Trail 100 mijl. Een prachtige Ultratrail door de Rocky Mountains. Ook wel`the race across the sky`genoemd en dat is niet voor niets.
Aangezien wij al op 5 augustus naar de States reizen zijn wij rond 16 augustus wel ergens in de buurt van Leadville. Dus leek het mij een leuk plan om mee te helpen aan zo`n monstertocht. Ik zal in de medische crew zitten en Ingrid doet massage en andere hand en spandiensten. Ondertussen heb ik uitgebreid mailcontact gehad met de Coördinerende arts.
De problemen die je tegenkomt bij de lopers zijn divers. Verleden jaar liep het uiteen van onderkoeling, oververhitting, zuurstofgebrek, uitdroging, oogproblemen door hoogte, nierfalen, hoogteziekte, verstuiking, kneuzing, afscheuring banden en schaafwonden.
Er zijn 11 verzorgingsposten en 5 daarvan zijn medische posten. Wij konden kiezen welke medische post we wilden bemannen. Zo beschreef hij de posten en een ervan trok gelijk mijn aandacht, Hopeless Pass Aid Station.
Deze post ligt op Hope Pass, een pas op 3800 meter hoogte en halverwege de race. Het is alleen bereikbaar via een trail. De bevoorrading gaat dan ook met behulp van Lama`s. Op deze post moet je vrijdag zijn en kan je pas zondag terug. Je slaapt er in een tentje. Het is een van de drukste medische posten, veel lopers komen uitgeput aan. Hij schrijft erbij `It promises to be a lot of work, but also a lot of fun`.
De keuze was snel gemaakt, wij gaan die post bemannen. Voor ons is het ongeveer 4 uur lopen om boven te komen. Gelijk een goede hoogtestage voor de week erop tijdens de Transrockies Run.
Wij zullen de vrijdag voor de start ook nog meehelpen met de medische check van de lopers. Gelijk een mooie kans om wat grote namen in de ultrawereld te zien. Verleden jaar deed bv Tony Krupicka mee. Hij won in 16 uur en 14 minuten!
Misschien wordt het voor ons ook wel een kleine expeditie. Bovendien zou het mij niet verbazen als deze pass in de TransrockiesRun zit. De tweede dag gaan we namelijk van Vicksburg naar Twin Lakes. Dat is wel erg dicht in de buurt. Kijk maar eens naar deze hoogtemeter kaart van dag 2. Maar het kan ook nog Mount Elbert zijn.
Hoe dan ook, een unieke mogelijkheid om eens een echte ultratrail van dichtbij mee te maken.

foto; Hope Pass

Western state 100 mile 2008 afgelast

Na 3 jaar meegedaan te hebben in de loterij van de Western State 100 mile is het dan eindelijk raak. Je mag meedoen aan de 35ste editie van deze prestigieuze ultrarun in Amerika. Het is een van de oudste en zeker een zeer uitdagende ultraloop. Je hebt aan de eisen voldaan. Het jaar ervoor liep je de 100 km onder de 14 uur. En nu mag je je droom uit doen laten komen. Meedoen aan de Western State 100 mijl.
In 2007 plan je een schema, je sociale leven gaat op een laag pitje en het leven draait om km`s maken tot D-Day- 28 Juni 2008.
Alle weekenden worden besteed aan ultralopen om zoveel mogelijk km`s te maken en jezelf voor te bereiden op je eerste 100 mijl. Er worden hoogtemeters gemaakt want die zitten tenslotte ook in de Western State.
Een aantal weken voor de grote dag slaan de zenuwen toe. Maar aan de km`s zal het niet liggen. Het is nu of nooit.
De week voor de wedstrijd staat de tas klaar. Meerdere keren controleer je alles en of er niets is vergeten. Op het nieuws hoor je dat er bosbranden zijn in Californië. Even denk je nog, het zal toch geen invloed hebben op de wedstrijd. Maar al snel druk je die gevoelens weg, het is tenslotte nog altijd doorgegaan in de vorige 34 edities.
Dan op donderdag slaat het noodlot toe. Via de mail lees je in een officiële mail van de organisatie het volgende;
“It is with deep regret that we announce today that the 35th running of the Western States 100-mile Endurance Run has been cancelled, due to the unprecedented amount of wildfires that have struck northern California in recent days and the health risks that have been associated with these wildfires,”
Even denk je dat iemand een grap met je uithaalt. Maar surfen op internet levert het bewijs dat het echt waar is.
Je dromen vallen in duigen, tijden en buckels doen er niet meer toe. Al je eindeloze uren training flitsen aan je voorbij. Een traan biggelt over je wang.
In de mist van je tranen lees je verder. Er is nog wel een alternatief programma maar je weet ook dat dat niet telt.
Op de site lees je dat de starters van 2008 automatisch een startbewijs voor 2009 krijgen.
De beslissing om weer fit aan de start te komen voor een volgende editie kun je nu nog niet nemen. Eerst dit verwerken.
Je zegt tegen jezelf, het is maar hardlopen. Er zijn zoveel ergere dingen in de wereld.
Maar dit weekend niet, want jij was klaar voor de Western state 100 mijl en die gaat niet door. En dat is voor dit weekend het ergste wat je kan overkomen.

Nb; Even voor de duidelijkheid, dit gaat niet over mij maar over een fictieve hardloper.
Nb2; uw webmaster zal als vrijwilligster in de medische crew zitten van de Leadville trail 100 mijl op 16 en 17 augustus te Leadville/Colorado. Het zou daar wel eens erg druk kunnen gaan worden qua lopers.

GORE-TEX® Paclite® Shell Running Wear

Ik ben al even in het bezit van een hardloop jasje van Gore-Tex, de GORE-TEX® Paclite® Shell.
Het is uit de nieuwe hardlooplijn van Gore. Ondertussen heeft het jack al vele testen doorstaan en ik ben er razend enthousiast over.
Ik heb er uren mee gelopen in de regen, heb er mee gekayaked en mee gefietst en steeds weer is mijn onderlaag droog.
Afgelopen week na 100 km mountainbiken zat ik onder de blubber en heb ik mij af laten spuiten met jas aan. Zelfs daarna was mijn onderlaag nog steeds droog. Buiten het feit dat het je droog houdt is het licht, zit het erg comfortabel en is het ademend.  Het is netjes afgewerkt en heeft 2 zakjes waarvan er een op je linkermouw, erg handig voor bv je sleutel. Ook heeft het een capuchon die je er makkelijk op en af haalt. In de oksels is wat extra ruimte ingezet zodat je goed kunt bewegen. Op de achterkant zijn reflecterende stukken gezet zodat je ook in het donker zichtbaar bent. Speciale GORE-SEAM® tape technologie garandeerd dat alle naden 100% waterdicht zijn.
Dit jasje is van Gore zelf, maar het produkt Gore-Tex wordt in vele merken gebruikt. Niet alleen in kleding maar ook in schoenen. Zo heb ik 2 paar Inov-8 hardloopschoenen waarin Gore-Tex is verwerkt. Maar over de schoenen volgt nog wel een aparte blog.
De kleding is zodanig ontworpen dat het bestand is tegen de meest agressieve regentests van Gore waarin horizontale en verticale langdurige regenstormen worden gesimuleerd. Het  biedt een superieure bescherming tegen extreem en langdurig vochtig weer door het toepassen van geavanceerde kledingontwerptechnieken.
Gore-Tex is zeker geen goedkoop iets maar daar krijg je dan wel wat voor terug. Wat tijdens lange duurlopen, fietstochten en de aankomende adventure race altijd in mijn tas zit, is dit jasje. Want dat je onderlaag droog blijft is heel wat waard.
Het is lichtgewicht en compact en dat maakt het makkelijk om altijd bij je te hebben. Bovendien vind ik het ook nog een erg mooi en stijlvol jasje. Voor meer info en producten kun je op de Gore site kijken.

The North Face Arnuva 50 Trailschoen en kleding

In Urzugan heb ik een nieuwe trailschoen uitgeprobeerd. De schoen is van The North Face en heet Arnuva 50. Een erg lichte schoen die als je het aantrekt al gelijk comfortabel zit.
Het is een lange afstand schoen die zowel voor trails als asfalt gebruikt kan worden. Bovendien zijn ze ook nog erg mooi om te zien,maar dat terzijde. Na 2 keer lopen in de woestijn was de mooie oranje kleur onder het stof verdwenen.
Er zit een goed voetbed in wat The North Face ook wel Northotic Custom Footbed noemt. Het geeft goede steun en demping. Ik was gelijk erg enthousiast over de schoen. Het was alsof ik lekker ingelopen schoenen aantrok. Ik heb er in Urzugan vele km`s op gelopen en dat is met name op zandpaden, hard en los zand en losse stenen. In Nederland heb ik er ondertussen een loopje mee gedaan op asfalt en ook hier zitten ze goed. Het is een ideale schoen om bijvoorbeeld een loop mee te doen waar stukken asfalt in zitten naast de trails.
De onderkant ziet er softer uit als bijvoorbeeld een schoen van Inov-8. De schoen neigt meer naar een wegschoen. Maar je hebt bij deze schoen een stuk beter grip op trails.
Merkbaar was wel dat als ik op stukken liep waar veel losse stenen lagen ik dat voelde onder mijn voet na verloop van tijd. Als je echt op zo`n terrein een trail loopt zou ik kiezen voor een wat grovere schoen/zool. Dit is wat mij betreft een schoen voor de zachtere trails.
Er zijn lopers die deze schoen als all-round schoen gebruiken. Die lopen zowel op de weg als op trails met deze schoen. Een filmpje van de schoen kun je hier zien. Uitgebreide informatie over de schoen kun je hier lezen.
Morgen ga ik op deze schoenen het halve rondje Voorne doen en hierna zal ik beslissen wat voor schoenen ik mee ga nemen op de Adventure race.
The North Face heeft ook erg mooie en functionele hardloopsetjes in de Flight serie. Het is gemaakt voor de multi-sporter. Het is allemaal dry-fit dus snel droog. Erg licht en een prettige stof. Wat erg handig is van het topje is dat er een bh in het hemdje zit. Ook Ingrid en ik zijn er beiden erg enthousiast over, het zit zeer comfortabel.
Beide shirts en hebben een zakje op de rug, erg handig.
Het broekje is een flabberbroekje zoals ik het noem. Ik ben al even over op deze broekjes en vind ze heerlijk zitten. Het North Face broekje is van een erg fijn stofje en draagt prettig. Ook het broekje heeft een zakje. De hele serie is in prachtig Oranje.

Slangenbeten en hardlopen

In Afghanistan zijn we de afgelopen periode 2 keer geconfronteerd met een slangenbeet. Eerst een kind van 5 jaar die in zijn arm gebeten was. Hij was behoorlijk ziek en had een ontzettende dikke pijnlijke arm. Hij heeft bijna al het antiserum van Urzugan gehad, met succes. Na een week  was hij opgeknapt en rende hij achter een bal aan door het ziekenhuis. De tweede patiënt was in zijn been gebeten en dat liep wat minder goed af. Men had een tourniquet om zijn bovenbeen gedaan en dat 5 dagen laten zitten. Het resultaat was dat wij zijn been hebben moeten amputeren.
Nu las ik in de Running Times een artikel over slangenbeten. Een vrouw was gebeten tijdens een trailloop in Californië. Met alle vakanties in aantocht en met alle trails die nog gaan volgen tijd voor een stukje over slangen en hardlopen. Wat te doen en wat niet te doen.
Overigens heb ik in Uganda oog in oog gestaan met een pofadder. De gids liep voor mij en sprong een meter in de lucht en riep dat we terug moesten. Ik schrok me rot en voor ik wist wat er was sprong ik ook een meter in de lucht. Toen ik hoorde dat het een pofadder was, wist ik niet hoe snel ik weg moest zijn. Het is een erg giftige slang.
In Nederland en België komen slangenbeten weinig voor. Dan is er nog een verschil tussen een giftige beet en een niet giftige beet. Maar ja, hoe weten wij wat voor slang het is en of die giftig is? Mocht je in een helder moment nog kunnen onthouden hoe de slang eruit ziet, is dat zeker handig voor latere behandeling.
Zie je de slang en doet hij nog niets, loop langzaam terug. Mocht je nu gebeten worden dan is het zaak om het ledemaat stil en laag te houden zodat het serum zich niet verspreid door de bloedbaan. Zorg dat knellende kleding los zit en sieraden verwijderd worden. Het ledemaat niet afbinden, geen serum eruit zuigen of in de wond snijden. Blijf rustig, ga niet rondlopen maar zorg voor medische hulp door bv een alarmnummer te bellen. Mocht je geen manier hebben om hulp in te schakelen dan zal je toch zelf op pad moeten.
In het ziekenhuis zal de behandeling vooral bestaan uit een antiserum geven, vaak meerdere keren. De loper van het verhaal is goed hersteld, heeft nog wel een jaar lang met enige regelmaat een dik been gehad.
De ratelslangen in Amerika zijn haast in iedere staat te vinden. Liggen graag opgekruld in de zon op hete, droge locaties van April tot Oktober. Ze zijn van nature niet agressief, maar worden dit snel als ze zich bedreigd voelen. Misschien ook handig om te weten, ze kunnen zwemmen. In Amerika worden jaarlijks zo`n 8000 giftige beten gerapporteerd. Hiervan zijn er 10 tot 15 fataal. In Europa Zijn met name de adders giftig.
De verschijnselen van een slangenbeet hangen af van de slang en de hoeveelheid en het soort gif. Een gifslang spuit niet bij iedere beet evenveel gif in. Gebruikelijke verschijnselen van een giftige slangenbeet zijn: hevige pijn, zwelling, koorts, overmatige dorst, zweten, een snelle hartslag, misselijkheid en braken. In een later stadium kan iemand flauwvallen, werken de spieren niet meer gecoördineerd en kan het betreffende lichaamsdeel verlamd raken.
Laten we hopen dat wij tijdens de Transrockies in Colorado geen ratlesnakes tegen komen. Indien het toch gebeurd weten wij wat te doen.

Inov-8 trail/adventure schoenen

Inov-8 is in Nederland een nog niet zo bekend merk. Maar in de trail en adventure race wereld een steeds meer gezien merk. Het product komt uit Engeland en men maakt functionele en lichtgewicht off road schoenen en steeds meer andere producten zoals rugzakken, petjes, sokken en dergelijke. Vooral de schoenen zijn al in vele prijzen gevallen zoals beste trailschoen in Runnersworld en Trailrunner. Men heeft een team (top)sporters, Team Inov-8, die alle producten daadwerkelijk uitproberen. Ik heb ondertussen 4 paar Inov-8 trail/adventure race schoenen waar ik al aardig wat km`s op heb gelopen en zeer tevreden over ben. De laatste nieuwe Goretex schoenen zullen gebruikt gaan worden tijdens de Transrockies in augustus. Uiteraard maakt Inov-8 ook reclame. Die reclame springt er wat mij betreft uit. Maar ik ben bevooroordeeld met een liefde voor de trails. Overigens zeker de moeite om even te kijken op hun website. Daar staat ook beschreven hoe het bedrijf met milieu omgaat. De inkoper voor de Benelux is Rademakersport.

Buff Summer High UV protection

Zoals bekend ben ik een fan van de Buff. Ik heb er ondertussen 5 in verschillende prints. Maar ook een winter uitvoering waar fleece in zit (de polarbuff ). Degene die ik hier in Uruzgan gebruik is ook een speciale Buff.  Zoals alle Buffs heeft deze ook het Coolmax Comfort Systeem. Deze zorgt ervoor dat vocht van de huid snel naar de bovenste laag van de buff verdwijnt. Hierdoor droogt het sneller en heb je een betere temperatuurs regulatie van hoofd en/of nek. Maar deze Buff  heeft ook een UV Protection en is dus uitermate geschikt voor de omstandigheden hier. Het houdt 95% van de UV straling tegen maar ook niet onbelangrijk , je kunt hem voor je gezicht houden als er een stofwolk voorbij komt. Ik heb al eerder een stukje geschreven over hardlopers en huidkanker. Des te minder UV straling des te minder risico op huidkanker. Als je dan toch een leuke buff aan wil schaffen is deze aan te bevelen. Want niet alleen in de zomer handig maar ook tijdens wintersport waar je ook bloot gesteld wordt aan een hoge dosis UV straling. Bij Pata-pata zijn ze on line te bestellen en is de keuze zo groot (150) dat je er wel meer als 1 moet bestellen. Simpelweg omdat je niet kunt kiezen en er zoveel leuke prints zijn. U bent gewaarschuwd.
Kosten; 16.95 Euro.                      
Leuke tip; Buffs met eigen logo.
Buffs kunnen bedrukt worden met eigen ontwerp of logo. Minimum afname = 25 stuks
Ook te bestellen via pata-pata.
25 buffs met www.runtodream.nl, hm, iemand interesse?

Gore-Tex Transrockies Run - de video en andere nieuwtjes

Via de nieuwsbrief van de Gore-Tex Transrockies Run 2008 worden wij op de hoogte gehouden van de laatste nieuwtjes.
Zo hebben we alvast de voorpret van dit geweldige evenement.
Men heeft nu een filmpje on line gezet. Het filmpje is van de eerste editie van 2007 en die kun je hier zien.
Ook heeft men nu de 6 stages vrij gegeven. Hoeveel km iedere etappe is verklapt men nog niet maar wel heb je zo een idee door wat voor deel van de Rockies je gaat lopen.
Een bekende naam is in iedere geval Leadville, waar 1 week ervoor de Leadville 100 miles wordt gelopen.
Vandaag heb ik de organisatie gemaild om ons als vrijwilliger aan te melden.
Verder kennen de skifanaten vast de namen Vail en Beaver Creek. Ik in ieder geval wel omdat ik daar ooit ben wezen skiën.
Dit zijn de etappes;
Buena Vista to Clear Creek
Clear Creek to Twin Lakes (shuttle to Leadville)
Leadville to Camp Hale
Camp Hale to Red Cliff
Red Cliff to Vail
Vail to Beaver Creek

Een andere topic in de  nieuwsbrief is het voorstellen van teams. Leuk om te lezen wie er mee doen en hoe men er toe is gekomen. Misschien een idee om ons ook maar eens voor te gaan stellen. Verder is al 40% van de startplaatsen uitverkocht.
Wij als Team Herbalife zijn er nog niet klaar voor maar hebben er wel al zin in.

De Leadville Trail 100 mile

Op 25 augustus dit jaar gaan Ingrid en ik als Team Herbalife meedoen aan de Gore-Tex Transrockies Run in Colorado/ Usa. Wij zullen om goed geaclimatiseerd te zijn begin augustus naar de States afreizen. Het plan is om daar wat rond te reizen en hier en daar een loopje te doen.
Er zijn genoeg nationale parken waar we op prachtige trails kunnen hardlopen.
Uiteraard heb ik gekeken of er nog wat leuke loopjes in de regio van Colorado zijn. Die zijn er, maar wel gelijk in het extreme. Zo viel mijn oog op Pikes Peak Marathon en halve marathon.
Die blijkt zo populair te zijn dat hij al vol is. Binnen een week waren alle startnummers uitverkocht.
Maar ik kwam ook de Leadville Trail 100 mijl tegen. Een prachtige ultraloop in de Rocky Mountains van Colorado. Niet dat ik die nu of ooit zou kunnen lopen maar het trok wel gelijk mijn aandacht. De start is om 4 uur op 16 augustus.
Het is een loop die 2 rondes heeft van 50 mijl. Het parcours bestaat vooral uit bos trails en bergpaden. De tweede 50 mijl gaat in tegengestelde richting.
Er zitten 2 grote passen in die genomen moeten worden, de hoogste is Hope pass die op 3840 meter ligt.
De race heeft 11 verzorgingsposten waarvan er 5 gelijk medische posten zijn. Hier worden medische checks gedaan bij de lopers.
Zo kwam het idee om ons als vrijwilliger op te geven tijdens de race. Men zoekt mensen die een post kunnen bemannen en medisch personeel.
Het lijkt ons erg leuk om zo`n ultraloop eens mee te maken en dan gelijk een steentje bij te dragen zoals veel vrijwilligers zo vaak voor ons doen tijdens een wedstrijd.
vanaf 1 mei kun je jezelf aanmelden. Dat gaan we doen en hopen dat we een post mogen bemannen.

Trail Runner ; One Dirty Magazine

Als ik in Amerika ben koop ik meestal het blad Trail Runner. In januari heb ik een abonnement genomen op dit hardloop blad. Het abonnement was zo geregeld via internet. Nu lees ik iedere maand al kwijlend over de prachtige trails in vooral Amerika.
De onderwerpen die zoal voorbij komen zijn bijvoorbeeld trainingtips voor ultra/traillopers. Iedere maand staat er een stuk over een Adventure race in. Deze maand is er aandacht voor de nieuwe zomercollectie in trail kleding en schoenen. Maar er staat ook een stuk in over meditatie tijdens hardlopen. Kortom genoeg leesvoer om voor 2 jaar een abonnement te nemen. Voor 29.95 Dollar heb je een tweejarig abonnement, er komt nog wel extra verzendkosten bij omdat het naar Nederland verstuurd wordt.
Via de mail heb ik contact gehad omdat er een actie was geweest waarbij je een mooie trailrunner cap kreeg. Die wilde ik graag hebben in plaats van de sokken die je nu kreeg. Men zou kijken wat men kon doen.
2 weken geleden lag er een mooie cap en sokken in de brievenbus. Hun kantoor zit in Colorado vlak bij de start van de Transrockies. De afspraak voor een kop koffie is gemaakt in augustus.

Zo baasje zo nike mijn kater of is het andersom?

Volcanic Sprint en de Mount Cameroon Race of Hope

De Mount Cameroon Race of Hope is een `waanzinnige` hardloop wedstrijd die gehouden wordt in het Zuid-Westen van Kameroen. De start is in het dorp Buea, vervolgens ga je de vulkaan op om er ook weer af te komen en finish je als het meezit na 42 km.
Je maakt 3048 hoogtemeters om de top van de vulkaan te bereiken. De helft van de deelnemers valt uit door hoogteziekte, onderkoeling en andere ellende die je onderweg tegen komt.
De winnaar krijgt een aanzienlijk geld bedrag en eeuwige roem. De wedstrijd wordt live op tv uitgezonden. De snelste loper bij de mannen doet er 4 uur en 37 minuten over, bij de dames 5 uur en 43 minuten.
De eerste Race of Hope was in 1995 en sindsdien neemt het aantal deelnemers toe.
In 2005 waren het er 214, in 2006; 390 en in 2007 waren het er al 643 uit 9 verschillende landen.

Volcanic Sprint is een film over die meest gruwelijke hardloopwedstrijd van Afrika.
De film neemt je mee in de levens van een aantal deelnemers zoals Sarah Etonge die de wedstrijd al 5 keer gewonnen heeft en bekend staat als Queen of the Mountain.
Maar ook John Ekema en Dominique Tedjiozem worden in beeld gebracht. Het lijkt mij een geweldige film en een wedstrijd die zo op het lijstje kan.
Hieronder de trailer.
En oh ja, VOLCANIC SPRINT’s producenten doneren 5% van alle dvd`s aan Soles4Souls. Dit jaar heeft deze organisatie een 400 nieuwe loopschoenen gedoneert aan de eerste 100 finishers in alle categorieën. De 13de editie van deze wedstrijd was 17 februari.
Wil je weten waarom moet je even hier kijken, ongelooflijk.

Een 1/4 Magnetoise op de Mooker heide.

Vandaag geen `La Magnetoise`maar ter compensatie wilde ik dan wel de trailschoenen aan en ergens in de natuur lopen. Het werd iets dichter bij huis, de Mookerheide vlakbij Nijmegen.
Een mooi gebied dat afwisselend is en waar ook wel aardig wat klimmetjes in zitten. Zo is er de Sint-Jansberg, de Kiekberg en op een steenworp afstand ligt Duitsland.
Het begin was nog wat druk met wandelaars, een pad langs een beekje. Maar al snel ga je omhoog via een pad met uiteindelijk een trap. Maar wij hebben de klim door de losse bladeren genomen.  Na een paar km lieten we de wandelaars achter ons en hadden wij het rijk voor ons alleen. Het lopen gaat goed, als ik kleine korte pasjes bij een klim neem voelt de bil goed. Met het afdalen moet ik wat voorzichtiger zijn, daar voel ik het iets als ik te hard ga.
Ik kreeg onderweg ook ineens een flashback van de Heinenoordtunnel tijdens de halve marathon verleden week. Daar ben ik in een rap tempo afgedaald en na de tunnel kreeg ik last van mijn bil. Waarschijnlijk is het daar mis gegaan en in de bil geschoten.
Maar goed, vandaag liepen we lekker rustig en vooral bij de afdalingen was ik extra voorzichtig. Het is een prachtig gebied, afwisselend liepen we in het bos, langs akkerbouw, weilanden om vervolgens weer in het bosgebied uit te komen. Uiteindelijk kwamen we op de heide waar een groep Schotse Hooglanders rond liep. Een deel van de route is onderdeel van het Pieterpad.
Na weer een stukje bos kwamen we uiteindelijk na 15 km weer bij het begin. Een rondje waar we 2 uur over gedaan hebben.
De bil doet het goed, het is licht aanwezig maar soms ook niet. Dit was de bevestiging dat ik een goede keuze heb gemaakt. Het was zeker niet wijs geweest om vandaag de 64 km te lopen. En ach, 15 km op de Mookerheide is toch ook een kwart La Magnetoise.

Deze route komt uit het boekje;  De mooiste bergwandelingen van Nederland. Hier staan 13 mooie wandelingen in je uiteraard ook kunt hardlopen. Deze routes zullen wij van de zomer oa gaan lopen als trainingen voor de Transrockies.
Te bestellen voor 13 E bij bol.com, de boekhandel en de Uitgeverij

 

Geen La Magnetoise

Vanochtend heb ik tijdens mijn testloop van 40 minuten een kleine strijd gevoerd tussen mijn gevoel en verstand.
De linkerbil voelt een stuk beter maar het is nog niet 100% weg. Soms voel ik haast niets maar soms voel ik een wat beurs gevoel. Naar mijn idee kan ik wel een langere duurloop doen zonder al te veel problemen. Vanochtend heb ik uitgeprobeerd hoe het voelt als ik moet klimmen en dan merk ik al dat ik kleinere stappen ga nemen omdat ik het iets meer voel. Allemaal niet schokkend maar het is er wel.
Maar dan de La Magnetoise die voor morgen op het programma staat. Een 64 km trail met 1800 hoogte meters. Dat vraagt al heel veel van je lichaam maar vooral de bovenbenen en bilspieren zullen flink wat te verduren hebben.
Mijn gevoel zegt, je kunt het een deel wandelen, eventueel stoppen als het niet gaat.
Mijn verstand zegt, weet je nog verleden jaar? Last van de achillespees en toch de 100 km in Apeldoorn lopen. Het gevolg was dat ik 6 weken niet kon lopen door verergering van de blessure.
Bovendien is het ook nog zo dat er maar 2 posten zijn onderweg en je dus niet zomaar ergens uit kunt stappen om je terug te laten brengen. Ook ken ik mijzelf ondertussen wat beter, als ik eenmaal bezig ben wil ik niet uitstappen.
Kortom, toen ik bijna thuis was na het loopje heb ik de knoop doorgehakt en besloten om niet te gaan. Wel met pijn in mijn hart want ik wilde heel graag deze uitdaging aan gaan. Maar volgend jaar is er weer een La Magnetoise en er staat te veel op het programma om geblesseerd te raken. Bovendien kan ik het mijzelf en mijn omgeving niet aandoen om een langere tijd niet te kunnen hardlopen.
Morgen geen 64 km in de Ardennen maar een duurloopje ergens op de hei.
Jammer maar helaas. Ik wens Mark in ieder geval veel succes met deze prachtige trail!

Voorbeschouwing op Trail de La Magnetoise 64 km

Aankomende zondag 24 februari is de La Magnetoise, een trail van 64 km in de Ardennen/Belgie. "Courir pour le plaisir" organiseert wederom deze loop. Deze club organiseert vele prachtige trails in die regio. De La Magnetoise heeft de max van de inschrijving bereikt, er doen 190 mensen mee uit 5 landen.
Voor mij de eerste keer dat ik mij aan zo`n afstand ga wagen. Gelijk wel een heftige maar mooie ultra, op trails en met maar liefst 1800 hoogte verschil.
De avond ervoor slapen we in een kasteeltje om zondag om 8 uur aan de start te verschijnen. De slaapplaats is geregeld via de organisatie, daar zullen vele lopers slapen.
De start is in Magnee en na 64 km ben je in Olne. Het is veelal selfsupporting want er zijn maar 2 waterposten onderweg. Het doel is simpel, uitlopen. Hoe lang we er over gaan doen weet ik niet. Bij Olne -Spa -Olne heb ik 42 km mee gelopen en de rest mee gefietst. Daar deed team Malheur 8 uur over dus dat kan een mooi uitgangspunt zijn.
Mark zal met ons meerijden en zijn 2de La Magnetoise lopen. Van Malheur Ultrasport Team zullen er 3 leden meedoen inclusief mijzelf. 
De inschrijving is 10 euro, daar krijg je dan na afloop ook nog een warme maaltijd en een t-shirt voor.
Het beloofd een mooie maar zware loop te worden. Hieronder het hoogteprofiel.

GORE-TEX Transalpine-Run 2008

De inschrijving van de GORE-TEX Transalpine Run 2008 is geopend en men heeft een nieuwe route bekend gemaakt. Dit mede op verzoek van lopers die wederom mee willen doen maar de route al kennen. Men zal nu om het jaar een andere route kiezen en het oneven jaar de oude route lopen. Nu zijn het dus 3 landen, men start in Duitsland, gaat door Oostenrijk en zal voornamelijk in de Italiaanse Dolomieten lopen. Dat klinkt weer veelbelovend. Net als vorig jaar wordt er gelopen in een team van 2 lopers en het inschrijfgeld is zelfs iets lager dan verleden jaar nl 1150 E per team. De trailer staat nu ook op internet. Het is de samenvatting van de editie 2007. Let even goed op aan het einde want daar is TEAM HERBALIFE goed te zien. Iedere keer als ik het filmpje zie kan ik niet geloven dat wij dat gelopen hebben en krijg ik nog steeds kippenvel. Transrockies here we come!

 

Team Herbalife naar de Transrockies

Ingrid en ik waren gevraagd om een presentatie over de Transalpine Run te geven op de Kick Off 2008 van Herbalife. In een half uur voor 1200 mensen vertelden wij en lieten we film en foto zien. Toen wij klaar waren stapte Stephen Van Der Ven, de directeur van Herbalife NL op het podium. Leuk dacht ik, hij heeft bloemen voor ons.
Maar de bloemen was niet het enigste wat hij had.
Hij deelde ons officieel mee dat Herbalife Nederland heeft besloten om ons voor de Gore-Tex Transrockies 2008 wederom te sponsoren! Men vind dat wij voor de sport ambassadeurs voor Herbalife zijn. Eigenlijk waren we beide even sprakeloos want dit hadden we niet verwacht. Wij zijn er ongelooflijk blij mee. Het is geweldig dat een product wat je gebruikt en waar je in gelooft je sponsort.
Dus ook in 2008 zullen wij hardlopend herkenbaar zijn in het Herbalife Groen.
Dat het een mooi sportjaar ging worden wist ik al maar het sportjaar 2008 kan nu niet meer stuk!

De Buff

Hier in Vietnam ben ik absoluut niet met de kerst bezig maar doordat ik naar een podcast luisterde over kerstkadootjes voor hardlopers kwam toch het ideale kerstpresentje in mij op.
Het is de Buff. Buff is de merknaam van een multifunctioneel kledingstuk cq sjaal. Het is ademend, een lekker dun stofje en gemaakt van fiber stretch stof. Het is functioneel bij warmte en koude.
Ik heb jaren geleden de Original Buff gekocht en het is het meest gebruikte artikel van mijn hardloop/sport spullen. Ik draag het regelmatig met hardlopen maar neem het ook altijd mee op reis. Het is zo veelzijdig. Zo heb ik het tijdens de Transalpine Run gebruikt voor de kou. Ik had het zo omgedaan dat alleen mijn ogen nog zichtbaar waren. Ook tijdens de wintersport erg handig. Maar nu op de fiets heb ik het ook weer regelmatig gebruikt. Alleen nu als stofmasker en als zweet band. In Nederland gebruik ik het vaak met hardlopen als sjaal waarbij ik hem altijd om mijn hoofd kan doen als het koud en winderig is. Het is op vele manieren draagbaar, zo kun je hem bijvoorbeeld op je hoofd zetten, de stof omwikkelen en je hebt een mutsje. Ideaal om onder je helm tijdens het mountain biken te hebben zodat het zweet opgevangen wordt.
Ondertussen heeft de Buff ook winter uitvoeringen uitgebracht en zijn er vele prints te krijgen. Er zijn vele manieren om het te dragen, kijk hier even.
Het ideale kerstkado, het is niet te duur (14.95 euro) en het is multifunctioneel.
Te koop bij deze on line shop die een eindeloze collectie designs hebben.

Olne-Spa-Olne - Run-Bike

Toen ik vannacht meerder keren wakker werd van de wind en de regen (lees storm)  tegen de ramen vreesde ik met grote vrees. Een prima B&B in Verviers zorgde ervoor dat wij maar 20 minuten hoefde te rijden naar Olne. Buiten gekomen regende het wat maar voor we aan de wedstrijd begonnen om 8 uur was het droog. Bijna het hele team van Malheur Ultrasport was aanwezig en zo konden we goed kennis maken. Het plan was namelijk om met het hele team te gaan lopen tot 40 km en dan kon een ieder verder. En zo geschiedde, met een ontspannen start gingen we op weg. Al snel was het duidelijk dat het een grote blubber bende was op vele plekken. Soms zakte je tot boven je enkels weg en dat maakt het er niet makkelijker op. Maar de omgeving en het parcours maken veel goed want dat is volop genieten. De eerste 17 km liep ik voor mijn gevoel wat zwaar. Maar ik heb een koutje op mijn keel en longen dus dat kan wel kloppen. Bij km 17 had Ingrid ons gevonden op de mountainbike. Die was zo slim om over de weg te gaan. Daar hebben we een switch gemaakt en ben ik op de fiets gegaan. Ik was echter van plan om op het parcours en dus bij de lopers te blijven. Dat gaf wel een extra dimensie aan het geheel. Want echt uitrusten is het niet met zo'n parcour op de mountainbike kan ik zeggen. Soms vroeg ik mij af of het op sommige plekken niet makkelijker was om te lopen.
Na een x aantal km's hebben we weer een switch gemaakt en ben ik weer gaan lopen en Ingrid op de fiets. Ondertussen was het een aangenaam kennis maken met de 6 mannen en 1 vrouw van het Team Malheur. Zo leerde ik iedereen een beetje kennen en heb ik een hoop geleerd over Adventure Racen. Zo weet ik nu wat het fenomeen sleepmonsters is, wat voor spelletjes er zijn voor onderweg maar ook wedstrijd info zoals bevoorrading. Hoe het gaat met checkpoints en wat voor sporten je zoal kan tegenkomen.
Uiteindelijk gingen de km's vrij snel voorbij. Ik zou nog een keer met Ingrid wisselen maar die nam een korte weg toen wij een fikse klim moesten maken op een steile en spekgladde helling. Tenminste dat dacht ze.

Olne-Spa-Olne Trail

Mijn kennismaking met het Adventure Team Malheur Ultrasport Team was uitgesteld tot januari. Het was gewoonweg onmogelijk om eerder wat te plannen. Zij zouden aankomende zondag hun 2maandelijkse team training hebben en hadden de prachtige Ultratrail Olne- Spa-Olne uitgekozen. Een trail van 66 km met maar liefst 1750 1950 hoogtemeters.
Maar aangezien ik morgen de nachtdienst in zou gaan tot maandag ging dat voor mij niet lukken. Nu wil het toeval dat er 1 teveel in de nachtdienst is gepland. Kortom, ik werk nu 3 dagen overdag en kon de zondag vrij nemen.
Dus kan ik toch richting de Ardennen rijden om deel te nemen aan deze trail.
Nu is het wel wat veel gevraagd om gelijk een trail te doen van 66 km maar gelukkig zijn er een aantal teamleden die een run-bike run doen. Zo zal ik het dus ook gaan doen. Ingrid wilde het weekend een 21 km wedstrijd lopen en die wilde wel een stuk van het parcours doen.
Dus ik ga de eerste 40 km (of 42.2km) lopen en daarna zullen we ruilen. Maar er zijn onderweg nog vele opties mogelijk. Er zullen met het team van 8 lopers 2 of 3 fietsen zijn zodat er afgewisseld kan worden. Zo zijn er genoeg escapes als het te veel is.
De route is afwisselend, paden, wegen door bos, weiden en velden.
Er zijn onderweg 4 verzorginsposten op KM 15 – KM  30 – KM 40 en KM 52, dat betekent eigen bevoorrading met de Northface rugzak.
Ik krijg nu al flashbacks van de Transalpine Run.
Er doen in totaal 247 lopers mee.
Klein detail, als je de site leest in het Nederlands loop je  63.9 km en zijn de posten op 15 - 30 - 40 en 53 km
Lees je het in het Frans is het 66 km en zijn de posten op 16 – 32 – 48 en 60 km.
Hm, betekent dat als je 2 nationaliteiten hebt je 8 drinkposten hebt?
Mark De Boer heeft deze trail vorig jaar gelopen. Hier kun je zijn verslag lezen.

Hardlopen in Mazar E Shariff

Terwijl ik naar de hoofdpoort van het Nederlandse kamp in Mazar E Shariff loop controleer ik of ik alles bij mij heb. De camelbak zit vol met water, mijn wapen zit achter de rits en aan de andere kant zitten de gelletjes.
Ik meld mij bij de poort samen met een aantal andere collega`s, we noteren onze naam op de lijst en schrijven ons uit. De regel is om met minimaal 3 mensen te gaan hardlopen vanwege de veiligheid. Buiten het kamp lopen 2 ronden, de korte is 5 km en neem je de lus mee dan loop je bijna 8 km .
Terwijl ik begin met hardlopen denk ik aan de eerste keer dat ik hem zag. Een geitenherder met een zwarte baard, diepe bruine ogen, slippers aan en een hoed op tegen de felle zon. In zijn hand heeft hij een grote wandelstok waar hij op steunt of waar hij de geiten mee aantikt als ze verder moeten lopen.
Hij loopt tussen de geiten en ik bedenk mij hoe hij zich zomaar zou kunnen opblazen als ik voorbij ren. Dat hij een riem met explosieven om zijn middel kan hebben of iets onder zijn geiten zou kunnen binden wat kan exploderen.
Vreemd hoe een land en omstandigheden je gedachten kunnen beïnvloeden.
Nu zie ik hem iedere morgen als ik hardloop en groeten we elkaar. Hij is er ondertussen bij gaan zitten. Door zijn knieën gezakt zit hij langs het parcours. In zijn rechterhand heeft hij zijn stok en bekijkt hij dit hardloop tafereel steeds weer. Een prettige afwisseling van zijn begin van de dag waarvan de meeste al jaren hetzelfde zijn.
Vreemd genoeg is het nu iedere morgen een vertrouwd gezicht. Als hij er niet is vraag ik mij af waar hij is, maak ik mij misschien zelfs zorgen.
Maar meestal is hij er na een dag van afwezigheid weer en is ons kleine ritueel weer vertrouwd als we elkaar groeten.
Op een vroege ochtend ga ik samen met 2 collega`s een lange duurloop doen.
Om 5 uur lopen we de poort uit en terwijl de bloedrode zon opkomt beginnen wij aan het eerste rondje. De bergen kleuren diep rood mee. Het is de mooiste opkomende zon die ik ooit heb gezien. In de verte hoor ik de moskee van Mazar E Shariff, ik loop ontspannen.
Na 20 km haakt de eerste marinier af en lopen we samen verder. De herder heeft zich ondertussen gemeld en we groeten elkaar. Traditiegetrouw zakt hij door zijn knieën en gaat naast het parcours zitten.
Na 23 km haakt de andere collega ook af en ben ik alleen over.
Ik besluit nog een grote ronde van 8 km te doen. Eigenlijk tegen de regels in, de ronde is verder weg en niet bedoeld om alleen te lopen. Maar het is een moment van onbezonnenheid en ik niet bezig ben met gevaar. Ik ben in mijn eigen wereld en het voelt veilig.
Terwijl ik op de verste hoek van de ronde ben zie ik in de verte een jingletruck aankomen. Een grote stofwolk komt mijn kant op. Opeens realiseer ik mij dat het niet handig is om daar alleen hard te lopen. In het gebied zijn aardig wat steenfabriekjes en de Afghanen uit Mazar E Shariff werken daar.
"Natuurlijk", zeg ik tegen mijzelf, "is die jingletruck op weg naar een steenfabriek en de mannen die achterin staan zijn de arbeiders".
De stofwolk komt vrij snel dichterbij, de contouren van de mannen worden nu gezichten met baarden en kijken niet vriendelijk mijn kant op.
Ongemerkt gaat mijn tempo omhoog en mijn hart klopt in mijn keel. Ik kijk rond en zie in de verte de herder. Plotseling is hij mijn veilige haven, ik versnel mijn pas en ren in zijn richting. Des te dichter de truck in mijn richting komt des te harder loop ik in de richting van de herder.
Mocht de truck stoppen en een Afghaan mij erin sleuren zal de herder mij te hulp schieten. Hij zal in het Pasthoen roepen dat ik goed volk ben, dat hij mij kent en wij elkaar iedere dag groeten. Hij zal zijn stok opheffen en er eventueel mee slaan. Hij zal paniek zaaien door zijn geiten op hol te laten slaan. De herder die ik aanvankelijk aanzag voor een eventuele terrorist zal nu mijn Afghaanse held worden.
De stofwolk is nu heel dichtbij. Mijn adem stokt en de truck passeert mij. De arbeiders zwaaien en de herder kijkt verstoord op.
Ik ren door, haal opgelucht adem en beloof mijzelf om niet meer alleen te gaan lopen.

Gore-Tex TransRockies Run 2008

Ik had al eerder aangegeven dat wij afgelopen september met een grote mate van interesse de 1ste editie van de Gore-Tex TransRockies in de Rocky Mountains/USA volgde.
Ook had ik gezegd dat ik met iets bezig was voor het najaar....Gisterenavond is de bevestiging binnen gekomen.
Wij gaan de Gore-Tex Transrockies 2008 Lopen!!!
Onder een of wat voor sponsornaam is nog open, we hopen met Herbalife maar dat is nog niet definitief.
Ik zal als `journaliste` met een media entry deel nemen. Doordat ik via deze site en andere media aandacht heb besteed aan de TAR was het duidelijk dat daar veel respons op was. De organisatie van de Transalpine heeft meerdere reacties van eventuele deelnemers gehad die via mijn site de Tar ontdekt hebben. Met dit gegeven en nog wat andere zaken die lopen voor in 2008 mogen wij meedoen aan de TransRockies.
Wij zijn ontzettend blij en opgewonden dat dit gelukt is zover. We zijn er nog niet, de tickets hopen we ook nog rond te krijgen. Maar dat we gaan is duidelijk!

De Transrockies is een andere race als de Transalpine. Er zitten minder hoogte meters in maar je loopt hoger. In de eerste editie zaten bijna 8000 hoogtemeters met een totaal aan km`s van 180 in 5 dagen. De race duurde dus 5 dagen en de dagafstand was langer (24,42,39,45 en 29 km).
Er deden 55 teams mee waaronder 13 damesteams, opvallend veel.
De start is in Beaver Creek en eindigt in Aspen.
Wanneer de precieze datum is, is nog niet bekend. Ws ergens in September, de datum volgt, men is nog druk bezig met vergunningen.
Het is allemaal nog ver weg maar qua planning en voorbereiding voor ons wel handig om te weten.
2008 gaat weer een geweldig loopjaar worden!!

NB; foto`s zijn van de Transrockies 2007.

The Barkley niet te doen 100 mijl Marathon

In het boek wat ik aan het lezen ben kwam ik 2 verhalen tegen over de Barkley Marathon. Een 100 mijl ultraloop gehouden in Frozen Head State Park, Tennessee.
Er worden veel 100 mijl trails gehouden in Amerika dus wat maakt deze zo bijzonder?
Omdat deze ultraloop tot nu toe maar 6 finishers heeft in hun 21 jarig bestaan.
In 1977 ontsnapte James Earl Ray, de moordenaar van Martin Luther King, uit de gevangenis die in dit gebied ligt. 54 uur later werd hij weer gevangen genomen maar een paar mijl van de gevangenis vandaan. Een locale ultrarunner, Gary Cantrell, dacht bij zichzelf; in 54 hours i could have been 100 miles away! Zo begon hij daar hard te lopen, en het was erger dan hij dacht, het gebied was onbegaanbaar. Daar begon de gedachten om een wedstrijd op die trails te plannen.
De Barkley Marathon was geboren.
Men loopt 5 zogenaamde loops en iedere loop is 20 mijl (32 km). De ondergrond zijn trails waarvan er vele al overgroeid zijn met gras en sommige trails zijn zo oud dat het haast niet meer herkenbaar is. 20% is geen trail maar gaat gewoon door het bos. Maar daar blijft het niet bij, in iedere loop zitten ongeveer 13 klimmen met een totaal hoogteverschil van 10.000 feet per ronde. Dit is ook een van de redenen waarom de trails zo slecht zijn, niemand loopt hier meer omdat het te zwaar en onbegaanbaar is. Er liggen overal omgevallen bomen en alles groeit in het wild.
Wat namen van deze klimmen? Bird Mountain, Little Hell, Rat Jaw en Big Hell. Afdalingen zijn bv The Zip Line en Leonards Butt Slide. 
Er zijn onderweg 2 waterposten die onbemand zijn (als je ze vind). En pas als je weer op het basis kamp bent na 20 mijl is er een echte verzorgingspost.
Iedere loop moet je binnen 12 uur lopen en dus 100 mijl in 60 uur. Dat is te doen zou je zeggen maar er is nog een moeilijkheidsfactor ingebouwd en dat is dat het niet gemarkeerd is. Je krijgt een map mee en een geschreven route die er zo uit ziet en daarmee moet je het doen. Een andere moeilijkheidsfactor is dat is je in iedere ronde 9 tot 11 boeken (het varieert) moet vinden. Deze liggen ergens op het parcours en uit ieder boek moet je een bladzijde meenemen. Mis je er een dan ben je eruit.
Na ongeveer 12 uur kom je als je geluk hebt uit bij het kamp en daar gaat het voor veel lopers mis. Men geeft vaak de pijp aan Maarten na 2 of 3 loops want je weet wat je te wachten staat de komende 12 uur. Als je uitstapt wordt er wel een mooie trompet DNF melodie voor je gespeeld. De 3de en 4 de ronde is ook in tegenovergestelde richting, en de 5de loop mag je zelf kiezen.
Je kunt je ook niet zomaar inschrijven. Je schrijft een Essay waarom je deze Barkley zo graag wil doen. Doe je dat goed dan ben je een van de gelukkige om mee te doen aan deze bizarre tocht. Er mogen maar 30 tot 35 lopers meedoen. Ben je een van de gelukkige dan is de entree 1.55 dollar en een kentekenplaat van de staat waar je in woont.
En oh ja, zou je het mogen halen dan is er geen prijs, je zal het moeten doen met eeuwige roem. Wil je een shirt dan is die te koop voor 25 dollar.
Een mooi slideshow zie je hier.

Gore-Tex Transrockies Run 2007

Gisteren is in Amerika de eerste editie van de Gore-Tex TransRockies Run begonnen. Zeg maar het zusje van de Gore-Tex Transalpine Run, de organisatie is in handen van hetzelfde team als bij de TAR.
De Rocky Mountains zijn echter wat hoger dan de Alpen en dat geeft weer een hele andere dimensie aan het geheel. Deze loop bestaat uit 5 dagen en behapt 111 mijl (178.6 km) en 25000 feet (7620) aan hoogtemeters. Je gaat naar pieken van 3700 meter. De langste dag afstand is 45 km.
Gisteren vertrok men met een prachtige blauwe lucht en de eerste lopers die binnen kwamen hadden ook niets te klagen. Maar een uurtje later sloeg het weer om en de rest van het veld liep in onweer en regen. Niets zo veranderlijk als het weer in de bergen, dat hebben wij verleden week wel ervaren toen we in de sneeuw aan het hardlopen waren. De loop begint in Beaver Creek en eindigt na 5 dagen in het wel bekende skioord Aspen.
Wij bekijken met een hoge mate van interesse hoe de loop gaat deze week, want zeg nu zelf, zou dat geen mooie uitdaging voor 2008 zijn?
Alleen hangt hier een erg hoog prijskaartje aan. De inschrijving is al 2500 dollar per team. En dan hebben we het nog niet over de vlucht naar Denver en alle andere bijkomende kosten. Maar achter de schermen wordt hier aan gewerkt en wij gaan eens kijken hoe ver we kunnen komen. Het is het proberen in ieder geval waard.

Trainen in de Eifel

Donderdag en vrijdag stonden er nog 2 duurloopjes van 2 uur op het programma. Iom Rob Veer zouden we niet hele lange duurlopen meer doen maar wat heuvels was dan wel een goed plan. Aangezien er in de Eifel wel wat heuvels zijn hebben we onze tent daar opgezet en zaten we midden in het Natuurpark de Eifel. Daar lopen 10 nordic walking routes met een afstand van 4 tot 20 km. Genoeg variatie dus. Nu waren we wat laat donderdag en waren we wat aan het treuzelen voordat we gingen lopen en dus was het ondertussen al rond 19 uur schat ik. We hadden route 1 gekozen, er zaten een paar klimmen in, en was 19.8 km.
Al kletsend en genietend van de natuur gingen we op pad. De eerste 7 km gingen prachtig door het bos en uiteindelijk kwamen we uit bij Monschau. Daar was het al mis gegaan, we konden veel nummers vinden maar niet nummer 1, zodoende zaten we op nr 5. Na een fikse klim naar boven zaten we weer fout en dus maar weer naar beneden, daar vonden we nr 1. Ondertussen was het aangenaam weer maar waren de paden wel wat drassig, er was behoorlijk wat regen gevallen. Toen de zon een grote rode bal werd vonden we het erg mooi, maar toen die langzaam onder ging en wij wederom nr 1 kwijt waren werd het minder. Even later stonden we voor het hotel waar we verleden jaar zaten, we schrokken, dat was 20 minuten naar Monschau met de auto. Het tempo ging vanzelf wat omhoog en uiteindelijk kwamen we uit in een dorp waar natuurlijk geen mens te bekennen was. Het was donker en we hadden geen idee waar we waren. Bij de grote weg waren er 3 opties, maar geen van 3en kwam ons bekend voor. We besloten terug te gaan en ergens aan te bellen. Een oudere man deed open en keek ons vreemd aan. We vertelde hem dat we verdwaald waren en of hij wist waar de camping was. Hij begon te lachen en vertelde ons dat als we de weg links aan zouden houden we er na 1 km waren. Opgelucht rende we in het donker verder, langs de grote weg. En na ongeveer 1 km zagen we waar we waren en nog 1 km verder was de camping. We hadden  2.45 uur gelopen. Iets te optimistische inschatting van de duur en vooral van het al vroeg donker worden.
Gisteren kon het niet mis gaan omdat we overdag liepen, veiligheidshalve hadden we route 3 gekozen, 15 km.

Trail Running

Ondertussen hebben we de afgelopen maand wat getraind op trails en geklommen en gedaald, dat staat in schril contrast met wat de meeste deelnemers van de TAR doen. Maar ja wij wonen nu eenmaal in een vlak land met relatief weinig groen. Zo is er een mix team waar de vrouw Zwitsers kampioen ultralopen is en de man verleden jaar 4de werd. Dan is er een dames paar uit de States die alle bergen die er zijn al beklommen hebben en professionele mountain runners zijn. Als training heeft het eerst stel al een paar routes van de TAR gedaan.
Wij zijn ws het minst ervaren team maar desalniettemin zullen we ons `mannetje `hoe dan ook staan. Toegegeven, we raken we van al deze verhalen wat geïntimideerd maar wij zijn wel mooi de Underdog.
Trail rennen is een discipline die je ook moet leren. Het is toch een andere tak dan gewoon lopen. Ik vergelijk het maar met mountainbiken en de racefiets. Bij de een kun je gewoon fietsen en bij de ander is het technisch en moet je geconcentreerd zijn .
Dat is op de trails ook, als je niet oplet lig je zo op je snufferd. Als je klimt moet je afwegen of het niet slimmer is om stevig door te wandelen ipv te rennnen. Dribbelen kost je soms meer kracht en energie dan doorwandelen en qua snelheid maakt het niet altijd uit. Het afdalen is ook een kunst, ga je te hard krijg je ontzettende klappen op je bovenbenen en knieën. Maar rem je te veel af krijg je ook die klappen. In een lekker tempo en met beleid, maar wordt je moe is dit alweer veel moeilijker. Ook las ik al verhalen van mensen die 6 nagels kwijt waren met de TAR door de lange afdalingen.  Kortom, traillopen is een discipline op zich. Wel een die ik erg leuk vind alleen al om het feit dat je in de natuur rent. Het is jammer dat wij niet zoveel mogelijkheden hebben wat dat betreft. In Amerika is het een tak die ontzettend populair is geworden. En zelfs de ultraloop wedstrijden op trails zijn zeer snel vol.
Het is goed te merken dat wij het in NL niet zo veel doen want de markt voor Trail schoenen is erg klein. De maten zijn vaak niet op voorraad en de loopwinkels hebben weinig keus. Nu hadden we graag nog de mooie Inov8 Roclite 312 GTX gehad. Een schoen met meer demping. Door Rademakers Sport netjes besteld, is de levering vanuit het verre oosten vertraagd. Nu komen ze pas op 28 augustus binnen, dat is wel erg krap en om nu op niet ingelopen schoenen te gaan lopen is de goden verzoeken om problemen.
Vandaag en morgen gaan wij nog 2 duurloopjes in Duitsland doen. Toch nog maar een beetje oefenen.

De Monschau Marathon 2007

Ongekend soepeltjes is een korte samenvatting van deze marathon. Maar laat ik bij het begin beginnen. Gisteren bij aankomst in Konzen was het weer een leuk weerzien met Marathon Geert en Tania. Aangezien al de trainingen van Geert en ons nogal wat geld kosten dachten we zuinig te gaan eten. Voor 4.80 euro zaten we dan ook op de expo aan een bord spaghetti, sla en een drankje gezellig in het zonnetje te dineren. Rond half 7 zochten we ons prachtige hotel op en lagen redelijk op tijd in bed omdat de start vandaag al om 8 uur was.
Gelukkig was Geert op tijd en ging hij weg met een strak schema, 5 min/p.km. Wij daarin tegen gingen rustig lopen en zouden wel zien waar we uitkwamen. Was het om 8 uur nog wat fris, het warmde snel op en de zon stond aan de strak blauwe lucht. Net als verleden jaar was het weer een prachtig parcours en zijn er ontzettende goede en vele drinkposten onderweg. Wij genoten en de km`s vlogen voorbij. Onderweg kletsend met medelopers, een aantal vroegen zich af waarom we toch met die rugzakken liepen. Bij uitleg over de Transalpine begreep men het en werd ons veel succes gewenst. We passeerde voor ons gevoel al snel het halve marathon punt, we kwamen door in 2.14.30.
Bij het 30 km punt rende we door een dorp waar de fanfare enthousiast stond te spelen. De 10 km punten zijn de wisselpunten voor de estafette run en daar was het iedere keer weer sfeervol en volgde er een hoop aanmoedigingen. Bij de 30 km voelde we ons nog steeds goed en begonnen we vele lopers in te halen. Bij omhoog gaan wandelde haast iedereen en wij konden er nog dribbelen. Ik had absoluut niet het gevoel dat ik een marathon aan het lopen was maar dat was wel zo. Ik had het idee dat ik ergens wel zou instorten omdat ik toch niet zo veel km`s in de benen heb de laatste 2 maanden en niet verder ben gekomen dan 1 keer een 30 km loop. Maar dat gebeurde niet. Bij 38 km voelde ik de benen wat stijf worden maar eigenlijk ook niet bijzonder. En zo liepen we voor we het wisten het dorp in om te finishen in de Monschau Marathon 2007 in een tijd van 4.30 uur met een gemiddelde hartslag van 147. Overigens was dit mijn 20ste marathon! Beide zeer content met het gemak waarmee we liepen want dit is toch echt een pittige marathon. Bovendien hebben we een pr in de Monschau marathon gelopen, we waren om precies te zijn 1 minuut en 56 seconden sneller dan verleden jaar waarbij mijn hartslag 1 slag minder was dan vorig jaar.
We stortte ons in het feestgedruis van de marathon after party. Een eet en drink festijn waarbij we uiteraard nog even hebben nagekletst met Marathon Geert, die ongelooflijk bruut heeft gelopen maar dat lees je woensdag op zijn log.
We zijn op de goede weg voor de Transalpine run, het trainings weekend van vorige week heeft zeker al zijn vruchten afgeworpen. Maar we zijn er nog niet, er gaat nog hard getraind worden komende 20 dagen.
Helaas zijn de foto`s niet geworden wat wij er van hadden gedacht dus moet Geert ons redden volgende week met zijn foto`s. Verder vertoond de Garmin de afgelopen maand kuren. Ik krijg hem niet meer aan zonder hem te resetten en het overzetten naar trainings center lukt ook niet. Heb al contact gehad met de dealer maar het duurt 3 tot 4 weken om het na te kijken, men wil wel proberen om het te versnellen maar dat risico wil ik niet nemen voor de TAR. Dan maar resetten. Dus helaas nog geen Monschau in Triptracker.

The North Face Ladies Mako Hydration Pack

Namens The North Face hebben wij 2 prachtige rugzakken met camelbag gehad om tijdens de Transalpine Run te gaan gebruiken. Iedere dag moet je een standaard pakket bij je hebben tijdens de run waaronder handschoenen, thermospullen en een EHBO kit. Je komt er dus ook niet onderuit om met een rugzak te gaan lopen. Aangezien we ook graag water bij ons willen hebben leek ons de Mako wel een goede rugzak. Na overleg met The North Face leek hun dat een goede keus. De Mako is gemaakt voor vrouwen en dat zit een stuk prettiger op je rug, hij is nl wat korter op de rug omdat onze ruggen nu eenmaal wat korter zijn dan die van mannen.
In het achterste vak zit de camelbag waar je 1.5 liter water in kwijt kunt. Deze kun je ook moeiteloos verwijderen als je meer ruimte nodig hebt en geen water bij je wil hebben. Aan de band aan de voorkant van de rugzak zit een magneetje waar je de tube van je camelbag aan vast zet, erg handig. Je bent hem niet meer kwijt en hij springt niet heel de tijd heen en weer.
Dan is er 1 groot vak en een kleiner vak met wat extra zakjes. Ook zitten er aan de zijkant zakjes waar je bij kunt als je aan het rennen bent. Achterop zit er een touwnet waar je bv je stokken tussen kunt zetten. De totale inhoud is 12 liter.
Er zitten heup en borstbanden op zodat je zonder veel heen en weer geschud kunt rennen. Alles is goed verstelbaar en dat maakt de rugzak erg prettig. Ook is alles van zacht en degelijk materiaal en dus comfortabel. Bovendien ziet hij er ook nog stoer uit.
Wij hebben er beide al regelmatig mee gelopen en zijn er erg tevreden over, wat ons betreft een aanrader!
Uiteraard is het even wennen om lang te lopen met een rugzak maar ook dat went. Aankomend weekend zal ik hem om hebben tijdens de Monschau marathon als training
Voor alle technische gegevens kun je hieronder verder lezen.

Update 14-9 2007; Na een week de gore-tex Transalpine run gelopen te hebben heeft de rugzak de ultieme test doorstaan. De Mako heeft heel de week comfortabel op de rug gezeten gevuld met ongeveer 4 a 5 kg aan spullen en water. Het zat compact, schudde niet en we hadden geen nekklachten. De verschillende vakken waren erg handig en ik zou nooit kiezen voor 1 vak. Als je iets nodig hebt en het stormt is het prettig als je het in een bepaald vak hebt zitten zodat je het makkelijk pakt. Het weer laat het niet altijd toe om al je spullen uit je tas te halen. Ieder vak heeft 2 ritsen zodat je de ritsen altijd boven hebt zitten. De waterzak heeft geen enkel probleem opgeleverd. Makkelijk te vullen maar wel even checken of de slang niet dubbel zit voor je op pad gaat.
De zijvakjes (netjes) waren ook erg praktisch. Mijn camera zat erin en kom ik die zelf pakken, ook gebruikten we het voor shakes en energierepen.
In het slechte weer waren wij goed zichtbaar door de reflectoren op de achterkant.
De Mako is een rugzak die wij nog met veel plezier gaan gebruiken.

Wie de schoen past trekt hem aan / Inov8

Na de rustdag van gisteren zijn de spieren weer wat hersteld en hebben we vo een herstelloopje gedaan van 50 minuten. Ongeveer 60% ging door het weiland,gras en een zandpad. Het is goed om aan deze ondergrond te wennen en het maakt je enkels en banden sterk. Als je erop gaat letten kun je best wel aardig wat op het gras rennen ipv op asfalt.
De afgelopen 2 weken zijn we bezig om onze trailschoenen uit te testen. Een trailschoen is echt een andere schoen dan de normale hardloopschoen. We hebben ook beide het idee dat we meer spierpijn in de kuiten hebben omdat we aan de schoenen moeten wennen. De onderkant is harder en daarmee heb je veel meer grip. Er zit echter geen demping in sommige trailschoenen en als er te veel asfalt in het parcours zit ga je dat voelen. Ik heb ondertussen 3 paar trailschoenen. De Inov8 Flyroc 310, de Inov8 Terroc 330 en uit de USA de Adidas Supernova Trail. In Luxemburg heb ik op de Terroc en de Supernova`s gelopen en dit zijn ws de schoenen waar ik het meest op ga lopen in de Transalpine. De Terroc`s lopen prima en zitten comfortabel maar als er te veel asfalt in het parcours zit ga ik het voelen onder mijn voeten. Daarentegen  zit er in de Supernova wel demping en dat maakt verschil. Als je dan stukken op asfalt loopt  heb je er  geen last van. De Terroc`s zijn lichter en dat maakt die schoen weer lekkerder, de Supernova`s zijn wat lomper.
De Flyroc is wat minder hard en meer voor modder en gras. Kortom, er gaan vele schoenen mee naar de TAR en iedere dag zal er afhankelijk van het parcours besloten worden wat voor schoenen ik aan trek. Ingrid daarentegen loopt weer veel lekkerder op de Flyroc dus zo zie je maar dat het handig is om uit te proberen.
Ook zijn we begonnen aan de wat mee te nemen lijst. Zo`n weekend trainen kan erg leerzaam zijn want we kwamen er nu al achter dat we een aantal dingen waren vergeten. Preventief Comfeel plakken op potentiële schuur plekken is geen overbodige luxe als het warm is. Zonnebrand voor het gezicht had ik, maar de schouders, armen en benen is ook wel handig. En zo komen we steeds weer andere dingen tegen. We hebben voor de komende 2 weken na Monschau nog 2 keer 2 dagen ingepland om te gaan trainen in Luxemburg of de Ardennen.
Overigens is Ingrid benaderd door de lokale krant over de Transalpine en dit artikel is afgelopen week in de krant verschenen.
Maar eerst morgen op stap met RR naar een geheime bestemming........

 

Update 15-9-07, Na 8 dagen gelopen te hebben tijdens de Transalpine Run 2007.
De Inov8 schoenen zijn het meest gedragen, ze liggen laag bij de grond en dat geeft een goed gevoel met de ondergrond. Je kunt dus beter inschatten hoe je stapt, klimt en hardloopt. Dit gevoel was veel minder met de Adidas trail schoenen. De Terroc was ideaal voor het Alpen terrein. wel kreeg ik na 3 dagen een drukplek aan de enkel op de rand van de schoen. De Flyroc heb ik aangehad met de dagen waar meer gras en blubber in zat, die schoen is wat zachter aan de voet, rond de enkel en minder grof aan de onderkant.
De Adidas vond ik de mindere schoen qua grip. Wat ik persoonlijk erg prettig vond was de schoenen te wisselen per dag. Dat was ook mogelijk omdat de ondergrond wisselde.
Wij hebben minimale blaren gehad, zorg er ook voor dat je als je de schoenen past je ruimte hebt bij je tenen. Te krappe schoenen geeft problemen bij de nagels met afdalen.
Waar ik de volgende keer wel voor zou kiezen is een trailschoen die bewerkt is met Gore-Tex. Het DWR (Durable Water Repellent) in deze schoenen was niet genoeg. Als je door beken en sneeuw gaat hardlopen heb je echt Gore-Tex schoenen nodig.
Dat je goede trailschoenen nodig hebt op dit terrein is wel duidelijk.
Meer info over de Terroc lees je hier.

Verslag van de halve van Rombrauch

De Ardenner Trail du Lac Halve Marathon is er een om in te lijsten. Niet alleen omdat die zo mooi is maar ook omdat ik zonder een pijntje aan mijn achillespees heb gelopen. Maar laat ik bij het begin beginnen. Met wat overredingskracht hebben we de campingbaas kunnen overtuigen dat hij best 1 plekje had voor 2 nachten. Het kostte wat moeite en 2 nachten op een ander plekje maar we hadden een slaapplaats. Zo zaten we 10 km van Rombrauch vandaan waar de start van de halve marathon was.
De start was om 10 uur en het was al behoorlijk warm. Het plan was om gewoon te gaan lopen op gevoel. De hartslagmeter negeren en kijken hoe het gaat. We waren als laatste weg omdat ik nog wat stond te rotzooien met mijn Garmin. Maar dat deed er ook niet toe, de weg ging gelijk omhoog en we liepen de eerste 5 km over asfalt en boerenwegen. Wel mooie landelijke wegen, tussen de graan en maisvelden door. Na ongeveer 5 km doken we het bos in en liepen we werkelijk over prachtige trails/bospaden en langs het meer wat geweldige vergezichten opleverde. Eigenlijk was het alleen maar of klimmen of dalen, en er zaten behoorlijke steile afdalingen in waar je echt vol geconcentreerd naar beneden moest gaan omdat je soms handen en voeten nodig had om overeind te blijven. Maar ook de klimmen waren behoorlijk pittig, zeker omdat ik nog niets van dat in de benen heb. Maar het parcours was prachtig en dus hebben we onderweg ook wat foto`s gemaakt. Om er zeker van te zijn dat je goed liep had men oranje stickers op plekken geplakt of gehangen wat een slim plan was. 1 keer liepen we fout en gelijk liep er 3 man met ons mee. Gelukkig kwamen we er vrij snel achter en konden we rechtsomkeer maken. Bij ongeveer 18 km werd het parcours gesplitst en stond er een groot bord dat de halve naar links ging en de hele rechtdoor. Maar aan de linksaf kant stond ook een drinkpost en dat was blijkbaar waar de meeste aandacht heen ging. Want toen wij verder rende richting het halve marathon parcours kwamen er toch ongeveer 7 mensen terug rennen die er dus na een paar km achter waren gekomen dat ze op het verkeerde parcours zaten. Terwijl wij dachten dat we nog 1 km moesten rende we een dorp in, en ineens stond daar een rode streep op de weg met ernaast een man die ons nummer opschreef. We waren er, de Garmin stond precies op 20 km en 2 uur en 20 minuten.
De verzorgingsposten waren prima, water en halverwege thee en op het laatst ook cola. Maar iedere post had een mand met eten, chocola, koek en vele andere voedzame dingen. Na de finish werden we netjes met de bus terug gebracht naar het startpunt en bij inlevering van je nummer kreeg je een shirt en bon voor een heerlijk bord pasta.
Een halve of hele marathon die ik aan kan raden! Kosten 20 E maar het is 20 km genieten en erg gemoedelijk. Overigens is deze zwaarder dan de Halve van La Roche.
Uiteindelijk hebben we er een trainingsweekend van gemaakt en hebben we kennis gemaakt met het tweede NL team die naar de Transalpine gaat! Even doorklikken...

Nb; de foto`s zijn gemaakt door de organisatie. De andere foto`s volgen morgen.

Ardenner Trail du Lac Halve Marathon

Een aantal maanden geleden had ik een paar marathons genoteerd die gelopen zouden worden in de voorbereiding voor de Transalpine Run. Door mijn blessure liep alles anders en is er niets van terecht gekomen. Komende zaterdag stond de Ardenner Trail du Lac Marathon, in Rambrouch te Luxemburg op het lijstje (net over de Belgische grens). Afgelopen week ben ik nog ernstig in twijfel geweest om toch de marathon te proberen maar heb toch besloten dat het niet verstandig is. Volgende week staat de Monschau marathon op het programma en switchen tussen die 2 zou net even te vroeg kunnen zijn. Maar er is ook een halve marathon in Rambrouch, een goede test voor de achillespees om het klimmen eens uit te proberen want er zit een hoogteverschil van 580 meter in. De route schijnt prachtig te zijn, het loopt rond het stuwmeer van de Haute-Sure. Het grootste deel loop je over smalle bos - en wandelpaden met prachtige vergezichten op het meer. De halve marathon zal bijna gelijk lopen met het eerste deel van de hele marathon. Alleen zal de finish in Bavigne zijn en die van de hele in Rambrouch.
Het wordt heerlijk weer het weekend en de tent ligt klaar. Morgen rijden we naar een nog onbekende bestemming. Alle hotels en campings zitten vol, we vertrouwen er maar op dat we nog een plekje vinden en zo niet dan gaat het luchtbed in de auto en parkeren/camperen we wel `wild`

Terroc 330 Inov8

Mag ik jullie voorstellen de Terroc 330 Inov8 trailschoen. Dit is een van de schoenen die ik zal dragen bij de Goretex Transalpine run. Via Rademakers Sport hebben wij 2 paar schoenen gesponsord gekregen en dit is er 1 van. Ik heb ondertussen al meerder malen gelopen op deze schoen oa in Uruzgan. Maar ook gisteren in de halve marathon van La Roche. Een parcours van 70% off the road en 30 % asfalt. De paden lagen veel bezaaid met losse stenen en delen waren erg modderig. Dus leken deze trailschoenen mij ideaal.
En dat zijn ze, ik heb nooit eerder op trailschoenen gelopen maar ze zitten als gegoten. Eigenlijk zijn het ook heerlijke wandelschoenen. De keuze gisteren voor de Terroc 330 was omdat ze ideaal zijn voor een harde ondergrond, rots, steenpaden en trails maar ook zonodig op de weg als runningschoen bruikbaar zijn.
Wat mij vooral opvalt is dat de pasvorm heerlijk is, de onderkant is veel harder en dus voel je niet alle steentjes onder je voeten. Hier had ik mn last van in Uruzgan als ik op gewone hardloopschoenen liep, het gevoel dat je op blote voeten loopt na vele km`s, alsof de stenen door je zool komen. Dat heb je met deze schoenen niet. Verder ben ik een paar keer door een plas gerend en had ik geen natte voeten door de DWR (Durable Water Repellent) waar de schoen mee behandeld is. Ook heb je veel meer grip met deze schoenen, waar veel mensen weg glijden kon ik gewoon doorlopen. Ook op het asfalt kon ik er prima mee lopen. Wel heb je minder demping met trailschoenen omdat ze ip niet gemaakt zijn voor de weg. Kortom, een goede, lichte (330gram), comfortabele en stevige schoen. Deze schoen was Trailschoen van het jaar in het blad Trail. De andere Inov8 schoen, de Flyroc 310 is meer geschikt voor off road, gras en gravelbaan.
Verdere info betreffende de schoen vind je in lees meer.

Halve Marathon La Roche 2007

Toen we gisteren in La Roche aankwamen en ik de auto uitstapte hoorde ik gelijk mijn naam. Wat een toeval, Monique en Gea liepen net op dat moment voorbij. Zij waren hier met hun loopgroep, 25 man/vrouw sterk, om vandaag de halve marathon te lopen. Leuk om die even te zien! Na een aangenaam dagje en diner in La roche was het dan vanochtend tijd om die mooie halve marathon te lopen. Bij de start hoorde ik een bekende Belgische stem, alhoewel het ook wel Maastrichts klonk. Toen ik omkeek was het Geert en Tanja met de kids. Weer een aangenaam weerzien! Na de achillespees wat opgerekt te hebben die blijft zeuren zijn we om 9 uur van start gegaan. Het parcours was veranderd en dat betekende zeker de eerste paar km`s asfalt met gelijk een klim. Na ongeveer 3.5 km kwam de eerste echte klim, een lange niet meer te rennen klim. Daar zie je al veel mensen veel te hard gaan en snelheid telt hier niet, doseren wel. Maar met tijd was ik niet bezig, het is meer een soort strijd tussen mijn hoofd en mijn achillespees aan het worden. Zeker met het klimmen kan ik niet meer dan naar boven dribbelen, het afdalen gaat goed  maar al met al blijft het tobben. Tussen km 1 en km 5 heb ik besloten om vanaf morgen rust te nemen en de plannen bij te stellen. Daarna heb ik het losgelaten en ben ik rustig gaan lopen. De route is te mooi om niet van te genieten. En dat heb ik gedaan, onderweg hier en daar wat kletsend en even stoppen om de achillespees te rekken. Ik kwam al vrij snel Marleen tegen van het dreamteam 2005 en we zijn met nog een loper opgelopen tot uiteindelijk de finish. De prachtige klim van verleden jaar was eruit gehaald omdat daar te veel mensen sneuvelde verleden jaar, jammer, nu liepen we er langs maar met weemoed keek ik naar boven. Wat een prachtig gezicht was dat, om al die mensen naar boven te zien zwoegen in een mooie sliert. Na een km of 5 was het veld wel verdeeld, was de drukte voorbij en liep je in alle rust door de prachtige natuur van de Ardennen. Het parcours was behoorlijk modderig door de regenval en op sommige plekken glad. De drink en eetposten waren ook dit jaar weer geweldig verzorgd en op genoeg punten aanwezig. Als bonus was er dit jaar een mini rondje door een stal van een boerderij toegevoegd. De bewoners zaten voor het huis of het de normaalste zaak van de wereld is om een paar 100 lopers door je stal te laten lopen. Rond de 10 km was er een behoorlijk stuk asfalt maar daarna gingen we gelukkig nog een stuk het bos in. De laatste paar km was het afdalen om weer in La Roche aan te komen.

Foto`s van l naar r, In gedachten rek ik voor de start mijn achillespees, Met Marleen op naar de finish en met Geert na afloop.

Shoal Creek en Lake Town Trail

In en rondom Austin zijn een aantal trails waarvan Lake Town Trail de langste en meest bekende is. Lake Town trail is een trail die langs de Colorado rivier loopt en via bruggen aan elkaar wordt verbonden. Het is the place to be to work out. Je ziet er fietsers, wandelaars en hardlopers en vooral de laatste groep is aanwezig. Ongekend hoeveel mensen hier aan het rennen zijn. Je kunt verschillende versies nemen door de bruggen die de route verbinden. De langste is 10.1 mijl en de kortste 2.1. Maar er is ook een 4.1 en een 7.2 route. Werkelijk een geweldige plek om te rennen, buiten het feit dat er veel te zien is door alle mensen die je passeren is het ook een prachtige route langs de rivier. Op het water wordt er ook veel gedaan aan kanoen en roeien wat zeer aan te bevelen is. Voor 15 dollar heb je een kano en kun je 2 uurtjes op het water genieten van het uitzicht en de zon. De trail heeft na zowat iedere mijl een waterkraan en er zijn zelfs toiletten te vinden. Echt een geweldige plek om hard te lopen!
Maar zoals ik al eerder gezegd had moest er nog een trail zijn die hier niet ver van het huis is. The Shoal Creek Trail. Ik ben van de week op pad gegaan met de kaart in mijn sportholster en extra waterflesjes. Na ongeveer 2 km door de straten had ik het begin van de trail gevonden. En wat een trail, het loopt naar downtown en door downtown Austin en het brengt het naar de Lake Town trail. Door prachtige parkjes, langs een creek en groen gebied heb je geen idee dat je in het centrum van Austin rent. Ook daar vond ik een aantal waterkranen. Met een gelukzalig gevoel rende ik over de trail waar zeer weinig mensen waren, soms over grote stenen om het water over te komen. Na een km of 5 moest ik hier en daar zoeken om op de trail te blijven maar uiteindelijk bereikte ik na een prachtige run van 10 km Lake Town trail. Daar had ik afgesproken en na een klein rondje van 2.1 mijl liep ik uiteindelijk 15 km in runnersparadise. De trail heb ik eergisteren nogmaals gelopen maar toen samen met mijn vrienden die niet wisten dat deze trail er was. Het is erg moeilijk om hier niet hard te lopen. Iedere keer als ik denk dat ik niet ga lopen en ik al die mensen zie rennen krijg ik onrust over me en ga ik toch nog snel even een 5 km ofzo. Vandaag vlieg ik terug naar NL maar Austin gaat in de boeken als de plaats om hard te lopen, een laidback city die terecht de muziekcentrum van de Usa is. Mocht ik ooit nog eens de behoefte hebben om te verhuizen naar de States dan zal Austin in de top 3 staan.

Rennen in de Ardennen

Gisterenmorgen zijn we naar Petit Hoursinne in de Ardennen gereden voor een weekendje relaxen. Nu valt dat niet altijd mee en zeker niet als de outdoor mogelijkheden zo goed zijn. Om er geen trainings kamp van te maken hebben we bewust de mountainbikes thuis gelaten. Via internet hadden we een geweldige B&B gevonden. Ver weg van alle toeristen zaten we echt in the middle of nowhere. Dus gisteren zijn we ipv te gaan hardlopen, gaan wandelen. Een prachtige route van 7 km (route 10, A Pire) over wandelpaden en door de bossen. Het hele gebied is omringd door wandelroutes en de vrouw des huizes kan je alle info vertellen want die heeft ze zelf geschreven. Na een middag dutje en een heerlijke maaltijd (lees een entrecote van 600 gram!) zorgde de natuur ervoor dat we uitgetelt in een diepe slaap vielen. Vanochtend na een geweldig ontbijt zijn we op pad gegaan om route 11 (La Peure) te gaan hardlopen, een route van 11 km. Ik heb de rugzak omgedaan omdat we dat ook moeten gaan trainen voor de Transalpine Run. Bij de kerk in Mormont was de start en na een stukje afdalen kwam er al snel een lange klim richting het bos. Het weer was zonnig en warm en de koelte van het bos was daarom ook niet verkeerd. En zo liepen we genietend van de prachtige omgeving een heerlijk loopje. Op verschillende punten hadden we prachtige vergezichten. De route stond netjes aangegeven door kleine bordjes op de bomen of paaltjes. Een deel van het parcours was behoorlijk klimmen over alle gevallen bomen, de resten van de storm in januari. De geur van het gras, de bomen en de koeien was overal. Na een stukje over de weg vervolgde we onze weg langs de weilanden en uiteindelijk kwamen we na 11 km weer aan bij de kerk. Wat een prachtige route! 90 % trail en 10 % asfalt, we hebben ook gelijk de Inov8 trail schoenen uitgeprobeerd.Deze omgeving is net buiten de drukte van bv de plaatsjes La Roche en Durbuy en daarom ongekend stil. Tijdens de loop van 1 uur en 10 minuten hebben we geen mens gezien. Kortom, deze B&B staat in de agenda en hier zullen we regelmatig terug keren deze zomer. Een perfect gebied om trainingen te doen voor de Transalpine run en dat 2.5 uur rijden van Rotterdam.

Het Mastbos, Markdal en het Ulvenhoutse Bos

Verleden week zaterdag stond er in de krant een wandelroute ten zuiden van Breda, een route van 19 of 15 km. De route was uitgezet door een boswachter en het zag er leuk uit. Ik had het bewaard, het leek me een leuke route om eens te rennen. Vandaag stond er een 3 uurs loop op de planning en al snel was de combinatie gemaakt. Door 2 rondjes te maken kwamen we over de 3 uur heen en rennen in natuurschoon leek ons wel wat voor een lange duurloop. Zo reden we naar Breda waar het startpunt de Mastbos was. Eigenlijk ren je daar al gelijk de natuur in en na ongeveer 2 km kwamen we bij Kasteel de Bouvigne aan. Voor het kasteel moesten wij naar rechts door het speelbos om via een grasveld aan de rand van de bosrand te komen. Daar gingen we het bos in en via een zandpad kwamen we aan bij een aantal boombeelden. Het zijn houten beelden, eigenlijk stammen van de vroegere laanbomen. Verschillende mensen hebben zo`n boom geadopteerd en hebben een beeldhouwer opdracht gegeven er hun verhaal in uit te kappen. En zo rende we het in het Mastbos langs 2 vennen, een enorme beuk, turfven, de houtvijver en de kogelvanger (die ooit kogels ving van het militair oefenterrein). Uiteindelijk kwamen we weer bij een weg waar we richting Ulvenhout rende. In Ulvenhout wilde we oversteken maar liepen we regelrecht in de lokale Carnavals optocht. Tussen de feestgangers door bereikte we uiteindelijk de rust van het Ulvenhoutse Bos, een bosmoeras. Daar zijn we de weg even kwijt geraakt maar via het bos zijn we zijn toch in Bieberg aangekomen. Via Bieberg zijn we langs de rivier de Mark door het gras gerend om vervolgens uit te komen in Ginneken. Via het driehoekige plein waar uigebreid carnaval werd gevierd rende wij weer terug richting het startpunt, het Mastbos. Na bijna 18 km hadden we het prachtige rondje gelopen.............

Marathon Des Sables

Afgelopen week tijdens de Right To Play Run sprak ik iemand die eind maart de Marathon Des Sables ging lopen. Ook wel Marathon Of The Sands genoemd. Het is een 7 daagse ultramarathon in het zuiden van de woestijn in Marroko, waarin 240 km wordt gelopen. Je kunt het met een team van 3 lopers lopen of als individuele loper. De langste dag afstand is 82 km. Het wordt gezien als de zwaarste race ter wereld voor het eerst gelopen in 1986. Het is een uitvinding van de Fransman Patrick Bauer die na een meer dan 300 kilometer lange trektocht door de woestijn dit evenement bedacht. Iedere deelnemer draagt zijn eigen rugzak met eten, slaapzak en overige benodigdheden. De gemiddelde temperatuur in zuid Marokko tijdens de race ligt boven 37° Celsius, de hoogste temperatuur rond de 50 graden en de nacht temperatuur ligt rond de 5 graden. Het terrein is 20 % zandduinen. De rest is een combinatie van rotsachtige vlaktes, oases, uitgedroogde rivierbeddingen en zelfs een berg met een hoogte van 1000 meter. Er zijn geen wegen. Er wordt geen voedsel verstrekt door de organisatie. Alles moet door de deelnemer zelf worden meegenomen en gedragen ( maximaal 15 kilo exclusief water) Elke deelnemer krijgt 9 liter water per dag. ( elke 12 km wordt 1 1/2 ltr water verstrekt op de controle punten waar ook steeds een medisch team aanwezig is ) Kom je in nood moet je de vuurpijl afsteken en komt er hulp, dit betekent meteen diskwalificatie. Droog je uit, krijg je 1 ltr vocht via een infuus, de volgende keer betekent het diskwalificatie. Er mogen maximaal 700 mensen deelnemen. Ze komen uit meer dan 35 landen. De inschrijving voor 2007 en 2008 zit al vol, en men kan zich nu al inschrijven voor 2009!
Dit jaar doet er dus een Nederlands team mee waarin Philip zit, hij liep 30 km als training tijdens de estafette run. Right To Play is charity partner van Dutch des Sables. Bij deze wens ik de club heel veel succes, wat een monstertocht!!! Op een site las ik Welcome to the world of lunatics and masochists, en dat moet je ook wel een beetje zijn......
De race is dit jaar van 22 maart tot 2 april en zal uitgezonden worden op Eurosport.

Running with the Vientiane NH3

Vientiane NH3? Dat staat voor Vientiane Hash house Harriers, een loopclub die in vele landen bestaat. Ik had er nog nooit van gehoord maar had in de lonely planet gelezen dat je met hun kon mee trainen en in Vientiane was dat op maandag, laat dat nu vandaag zijn. En inderdaad, om 5 uur vm stonden wij klaar zoals afgesproken vo, hebben we wel even gechecked. Wat zijn nu die Hash runners, het blijkt een fenomeen te zijn wat op vele plaatsen in de wereld bestaat. Het is een club lopers die gaan lopen en daarna een gezellige avond hebben. Een mix van westerlingen die in het land wonen en de locals, verder aangevuld met lopers die toevallig langs komen zoals wij vandaag.
Wat een bijzonder fenomeen, we waren met een groep van ongeveer 35 lopers en iemand zet van tevoren een parcours uit met krijt (men gooit een handje krijt neer). Dit moet gevolgd worden en dus ook gezocht worden. Aanvankelijk snapte we er niets van, maar na ongeveer 10 minuten werd het duidelijk. Er staat steeds ergens een rondje met krijt, hierop moeten 3 stippen volgen vlak op elkaar, dan zit je op het goede spoor. Er wordt steeds gegild nr 1, nr 2 enz, zodat iedereen weet waar je heen moet. Onderweg worden er 3 stoppunten gevonden waar de groep verdeeld wordt in short, medium en large. Op dat punt kun je dus steeds kiezen met wat voor club je mee wilt. Het begin liep wat rommelig, veel wandelen en veel mensen , maar nadat de short club weg was ging het loper al sneller, en toen we nog met een aantal bleven die de large deden was het echt lopen. Wij bleven over met 2 laos jongens en hadden het goede spoor en een lekker tempo. Het was echt leuk, een soort spoorzoeken met hardlopen en ondertussen liepen we door tuinen, maisvelden, tempels, de mekong rivier en andere superspots waar we normaal nooit zouden komen. Geweldig!
Na 1 uur en 15 minuten waren we weer terug waar we waren begonnen. Het was de beste en leukste fartlektraining die ik ooit gedaan heb. Hierop volgde een gezellige avond met bier en eten en veel kletsen met de groep lopers. Wat een geweldig iniatief, een aanrader voor iedereen die in het buitenland wil gaan lopen. Check of er een Hash House Harriers club is en je gaat een geweldig loopje doen in een onbekend land waar je normaal nooit zou lopen!

Het onsterfelijke Jungfrau gevoel

Hoe schrijf je een verslag van de Jungfrau marathon? Het is een opeenvolging van momenten en emoties. Vandaag in de auto heb ik de marathon nog 20 keer gelopen, beleefd en gevoeld.
Gisteren begon de dag om 6 uur, we hadden de wekker op 6.30 uur gezet maar ik was klaar wakker om 6 uur. Het was een stralende dag, een strak blauwe lucht, bijna te mooi om waar te zijn. Om 8 uur waren we in Interlaken en hebben we onze tas afgegeven die naar boven werd gebracht en die je dus op kon halen als je gefinished was. Ineens bedacht ik me wat er met onze tassen ging gebeuren als we het niet gingen halen. Maar goed, die gedachte was snel weer weg. Om half 9 stonden de Alpenblazers met de vlaggendragers te spelen, een emotioneel moment. Prachtige gevoelige muziek die mij en Ingrid al een brok in de keel bezorgt. Dan is het 9 uur en worden we weg geschoten, vlak erna klinken er nog een aantal schoten in de lucht, misschien om heel het dal te laten weten dat we vertrokken zijn. Ik heb mijn Garmin ingesteld op 5.30 per km om rustig weg te gaan en dat is handig want we gaan alle 2 te hard en door de Garmin vinden we snel ons ritme. We lopen eerst 2 rondjes door Interlaken waar het publiek erg enthousiast is. Een amerikaanse meid staat te schreeuwen als een bezetene, ik moet er om lachen. Runners are the best, youre going to the top, youre all gonna make it, Ze klinkt nu al schor. Ik denk, je hebt gelijk, we gaan naar de top! De eerste 10 km zijn redelijk vlak, na 5 km lopen we een mooi stuk langs het water en voor het eerst in mijn leven stopt er een trein voor mij! Rond de 55 minuten komen we door op de 10 km. We lopen ontspannen, ik heb wel nog wat last van mijn kuiten van het wandelen op de donderdag. Maar ik kan het er makkelijk uit rekken. Op 10 km begint voorzichtig het eerste klimmetje en dan gaat het vervolgens nog wel aardig omhoog met vlagen. Maar je kan nog wel blijven rennen. Op 20 km kom je door het dorp Lauterbrunnen waar weer veel mensen staan met koeienbellen en ratels. De halve marathon komen we door op 2.10, langzamer dan we verwachtte maar gezien het 2de deel ook weer logisch. Het boeit ook niet echt, wat wel boeit is dat we voor die 6,5 uur boven moeten zijn. In Lauterbrunnen stopt er een vrouw en die rukt haar nummer af, ze kan niet meer verder door een blessure. 200 meter verder zie ik een vrouw hangend tussen 2 medelopers lijkwit en zwalkend naar de hulppost begeleid worden. Ze dragen alle 3 een singlet met berglaufers erop. Ik slik even en denk, we zijn fit en komen boven!
Dan lopen we door een prachtig dal, een redelijk vlak stuk, tot we aankomen bij de Muur van Wengen. Ik dacht al, waar zou die muur toch zijn, en ineens sta je stil en dat is het moment waar je de muur van Wengen bereikt hebt. Hij is echt steil! Onmogelijk om te rennen. Je loopt voorovergebogen naar boven. Dat was ook het moment waar Ingrid en ik het gevoel hadden dat we veel hebben aan ons duurvermogen in de trainingsmarathons. Terwijl veel mensen hijgend naar boven zwoegen, zwoegen wij ook wel naar boven maar toch minder hijgend. Dat is ook het moment waar we aardig wat lopers gaan inhalen. Een mentaal tikje krijg je wel als de km borden veranderen van hele km`s naar 27.250 km en dat iedere 250 meter. Er lijkt geen einde aan te komen maar dan komt het deel voor Wengen wat op en neer gaat om vervolgens in een waanzinnig Wengen te komen op km 30. Harde muziek, gillende, bellende joelende mensen. Geweldig, we moeten alle 2 slikken. In de straat hangen alle shirts van vorige edities aan lijnen. Mooi gezicht. Vol met energie verlaten we Wengen, je wordt een parkje ingeleid waar je gelijk weer bijna stil staat van de stijging. Ik kijk af en toe eens op mijn Garmin en kan totaal geen inschatting meer maken hoe laat we binnen komen en of we het halen binnen de 6.30 uur. Ineens ben ik er helemaal niet meer zeker van want de km tijden worden zo hoog. De posten onderweg zijn super verzorgt en ik drink ontzettend veel. Bij iedere post neem ik wel 3 bekers thee en water. Het is toch ook wel een graad of 25 schat ik vandaar de dorst denk ik, gecombineerd met het hoogte verschil. Ik heb nog lang getwijfeld of ik nu de shakes mee zou nemen onderweg of niet. Heb toch besloten om het te doen en daar was ik later erg blij mee. Ik heb al mijn shakes opgedronken en bij de posten banaan en repen gegeten en nog was ik hongerig het laatste deel.(totaal verbruik aan calorien was bijna 7800!!) Vanaf km 35 krijg ik het zwaar en moet ik in even in gesprek met mezelf. De ehbo posten zijn super en steeds als je er langs loopt zie je mensen zitten of liggen die gemasseerd worden. Iedere keer komt er een stemmetje, dat is lekker ,even liggen en masseren. Maar ik ben te bang dat we dan in tijd nood komen. Later vertelde Ingrid dat ze hetzelfde had bij die posten. We lopen samen en blijven samen lopen. Vanaf km 1 is er eigenlijk geen sprake meer geweest dat we niet samen zouden lopen. We genieten samen, maken foto`s en helpen elkaar erdoor heen op de moeilijke momenten. Bij km 35-36 zie je de Eigergletscher voor je, ongekend, een hele rij mensen lopen naar boven over de kam en je denkt...moet ik daarop??? Ja daar moet je op en voor je het weet zit je er op. Dat is bij mij het punt waar ik weer over het moeilijke moment ben en hernieuwde energie krijg. Een lange klim die meer klauteren is dan lopen. Dan kom je op de kam en een onbeschrijflijk gevoel van onsterfelijkheid komt over mij heen. Ik voel me groot, klein, sterk en nietig. Ik kan de hele wereld aan. Dan verschijnt er een helicopter naast ons, die is aan het filmen en dat maakt het net of je in een film zit. Iedereen zwaait, een fraai gezicht. Dat is ook het punt waar de Alpenblazers en de vlaggenzwaaiers weer verschijnen, wat een ambiance...
Maar ondertussen gaat het lijden verder, ik hoor aardig wat gevloek in verschillende talen om me heen en ook Ingrid zit er doorheen. Als we op de punt van de Eigergletscher aankomen zie ik de doedelzak blazer staan. Prachtig gezicht. Ik zeg tegen Ingrid, maak even een foto, die zegt alleen maar, doe het zelf....ik kan niet meer. Ze had de doedelman niet eens gezien. Ik maak nog even snel een foto en zie dat we nog een stukje naar beneden gaan om nog een laatste klim te maken. We geven elkaar nog wat peptalk en dan zijn we ook daar boven. Ingrid vloekt en zegt waar is dat finish doek nu!!
We worden het rots afstapje afgeholpen en nemen gelijk een stuk chocola wat daar op een schaal ligt. En na 100 meter ofzo, hoor ik ineens mijn naam, ik kijk opzij en zie Roger daar ineens lopen! Treffen we elkaar zo vlak voor de finish, hoe bestaat het!
Dan verschijnt het doek en Ingrid en ik zijn niet meer te houden. We denderen naar beneden, want dat laatste stukje is down hill. 200 meter voor de finish zegt Ingrid mijn naam en die begint al te huilen. Uiteraard hou ik het ook niet meer droog en samen rennen we hand in hand over de finish in 5.43.05. Na even snikken komen we weer bij en feliciteert Roger ons en wij hem. Nog even op de foto en dan wandelen we naar de tassen om wat droogs aan te trekken. We hebben een glimlach van oor tot oor en genieten nog. De pijn is weg en is over genomen door een zaligmakend gevoel van geluk.
De mooiste en meest emotionele marathon die ik ooit gelopen heb. Wat is het dan wat deze marathon zo bijzonder maakt. Ws het gevoel van de natuur, de bergen, het gevecht met de elementen van de natuur en tegelijkertijd het genieten van diezelfde natuur. Het is een oergevoel, omringd door bergen en schoonheid. Bergen raken mij, het maakt emotie los, en dat is een gevoel die moeilijk te omschrijven is. Als je dan de bergen en mijn passie, hardlopen, bij elkaar zet krijg je ws dit gevoel...het onsterfelijke.....
Met een prachtige medaille en een geweldig loopshirt waarop staat dat je finisher bent van de 14de Jungfrau, stappen wij het treintje in naar Interlaken. Om half 9 liggen we in bed, totaal uitgeput en gelukkig en val ik in een hele diepe Junfrau slaap.....

Mountain Marathon

In het blad Op Pad stond een artikel over mountain marathons. Een mountain marathon is een avontuurlijke (hard)loopwedstrijd door de bergen waarbij je onderweg diverse controleposten aandoet. Die controleposten moet je vaak eerst zelf nog op de kaart intekenen aan de hand van coördinaten.(garmin/gps is verboden!) Slim lopen is hier belangrijker dan snel lopen: nauwgezet oriënteren is een essentiële vaardigheid. Een uitstekende conditie is daarnaast van belang om de fysieke inspanning van langdurig klimmen en dalen door grotendeels ongebaand terrein aan te kunnen. Voor slechts een handjevol deelnemers telt het wedstrijd-element. Voor de meeste is het afleggen van de route een persoonlijke uitdaging. Een bergmarathon is namelijk als een test te beschouwen om je onder enige druk in de bergen te oriënteren, je soepel te bewegen en jezelf te verzorgen. De afstanden van een mountain marathon lijken in eerste instantie korter dan ze zijn, want 23 kilometer door ruig terrein met zo’n 1500 meter hoogteverschil levert een vergelijkbare afstand van 38 kilometer op de vlakke weg op.
Onderweg moet er verplichte bagage mee zoals : Fluitje, kompas, kaart (wordt uitgereikt), hoofdlamp, slaapzak, lichtgewicht survivalzak, waterdicht jack, regenbroek, handschoenen, muts, lange broek, trui en eten voor 2 dagen. Maar ook een tent en alles wat daar bij hoort. De kunst is om zo weinig mogelijk kilo’s te dragen (tussen de 5 en 8 kilo) met toch nog waardevolle bagage. Een belangrijke mountain marathon is bv The Original Mountain Marathon in Engeland. Klinkt allemaal er uitdagend, maar mijn ervaring met kompas en coordinaten is tot nu toe nog wat moeizaam. Tijdens mijn opleiding op de KMA moesten we een deel van een kaart tekenen, alleen dan groter. Alles moest ingetekend worden en toen we op Curacao waren moest er gelopen worden met die kaart, kompas en coordinaten. We kregen opdrachten en ik heb toen wel wat km`s extra gelopen. Maar ik moet zeggen dat het wel steeds beter ging en ik het wel erg leuk vond. Je kan daar overigens ook cursussen voor doen bij de Nederlandse Orienterings Loop Bond. Maar dit stuk prikkelde me wel en in hetzelfde blad stond nog een hele mooie loop. Deze zou ik heel graag willen lopen, maar die vergt nogal wat van je en je loopt hem als koppel, wat het nog leuker maakt. Info hierover volgt later, want de beslissing wordt genomen na de Jungfrau. Als we die goed doorstaan gaan we deze uitdagende loop doen.

Monschau Marathon

Vanochtend na een goede nachtrust om 6 uur opgestaan. Het zag er buiten in ieder geval droog uit, dat begon hoopvol. Bij de start liep ik al snel tegen Peter aan, degene die mij het stukje over deze marathon had gemaild, leuk, ben benieuwd hoe hij gelopen heeft. Vervolgens hoorde ik weer mijn naam en kwam Danielle aangesneld. Erg leuk, die had overigens precies het goede stuk uitgekiend in de estafette loop!
De start was op een redelijk smal pad en wij hadden ons achterin opgesteld. In de verte klonk er iets als een startschot en langzaam kwam de meute in beweging. Het ging het eerste deel redelijk naar beneden maar toch ook hier en daar een klimmetje omhoog. Door het smalle pad kon je eigenlijk niet passeren en zo kwamen we in 29.55 de eerste 5 km door, eigenlijk wel prima zo lopen met de handrem. Na een paar km was het veld wel verdeeld en kon je lekker rustig lopen in een prachtig natuurgebied. Door de bossen, over onverharde paden en soms door de dorpjes. Zo liepen we door het centrum van Monschau wat nog helemaal uitgestorven was. Voor we het wisten zaten we al op de 10 km, gek hoe snel dat soms kan gaan. Bij km 7 zat nog een lekker klimmetje maar bij km 12 begon het echte werk, een lange steile klim. Bij km 10 had onze personal coach ons opgewacht op de fiets en die kon gelijk aan de bak met het klimmen, die zijn we vervolgens gelijk kwijt geraakt maar is ergens van het parcours gegaan en heeft ons opgewacht bij km 25, topverzoring onderweg! Wij hadden op km 10 gelukkig onze jacks afgegeven want we waren lekker opgewarmd, bij de start was het nl nog erg fris. Op km 17 komt er weer een fikse klim maar eigenlijk is het heel de tijd wat klimmen en dalen. Het uitzicht is geweldig, de geur van de bossen is overal, we genieten en verbazen ons erover dat we toch zo makkelijk lopen en dat de marathon afstand door deze trainingen ineens in een heel ander perspectief komt te staan. Sommige stukken liggen nog wat in de nevel en dat levert mooie beelden op. Voor we het weten zitten we op de helft en komen door op 2.17. We verwachten dat we rond de 4.40 zullen eindigen en lopen lekker door. Ondanks dat het best op en neer gaat tussen de 20 en de 30 km ervaren wij dat deel als het makkelijkste stuk. Onderweg is de verzorging top, overal bananen, thee, muesli repen, cola en zelfs bier om alles weer goed aan te vullen. Ook zijn er mensen die zelf een kraampje hebben opgezet met zelfs 1 fanatiekeling die flessen snaps had. Heel veel publiek was er niet maar de mensen die er stonden waren erg enthousiast. De laatste 10 km is wel weer pittig, bij de 34 km komt er weer een pittige klim en er is er ook nog 1 bewaard voor het einde. Vanaf 30 km hebben we behoorlijk wat lopers ingehaald die aan het wandelen waren, wij konden soepel blijven lopen en zeker de laatste 3 km hebben we nog lekker doorgelopen mede dankzij een limburger die gezellig met ons mee liep en 100uit vertelde over alle mooie marathons in Belgie en Duitsland (zie foto, die overigens gemaakt is op 41 km, wat zien we er tevreden uit :-)). De laatste paar 100 meter kon ik nog voluit sprinten om binnen te komen in een tijd van 4.31.56. En daar is gelijk de max hartslag van de dag gehaald, 182. De gemiddelde hartslag tijdens de marathon was 148. Verbruik 5404 cal, totale stijging 2088 m, totale daling 2085 m. Gem tempo 6.23 p/km. Een zeer geslaagde marathon in een geweldige mooie omgeving. Deze marathons geven het lopen een andere dimensie, de tijd doet er niet meer toe. Je komt fit over de finish en je hebt genoten van de omgeving. Je gaat je haast afvragen wat je toch aan het tobben bent met stads marathons en tijden verbeteren. Het geeft je stress en bovendien is soms je klokje je uitzicht. Wat mij betreft ga ik nog vele van deze mooie marathons lopen. Jungfrau here we come! wij zijn er klaar voor!

Rabiës

Vandaag moest ik eigenlijk 60 minuten in Z1-2 doen, maar omdat ik naar huis wilde rennen werd het iets langer. Onderweg moest ik nog even een tussenstop maken om een de laatste Rabiës inenting te halen in een reeks van 3. Al met al dus 1 uur en 24 minuten gelopen. De rabiës/ Hondsdolheid inenting moet ik hebben voor Afghanistan maar is eigenlijk reuze handig omdat ik die toch wilde halen voor het fietsen in Laos. En voor de mensen die in verre oorden zoals Afrika, Azië of Zuid-Amerika gaan hardlopen eigenlijk ook geen slecht idee als de gezondheidsvoorziening niet optimaal is. Hondsdolheid is een virusinfectie van de hersenen die altijd dodelijk verloopt. Het virus wordt verspreid via het speeksel van besmette zoogdieren (o.a. honden, katten, apen en vleermuizen). Met rabiës besmette dieren zijn niet altijd te herkennen, sommige dieren dragen het virus bij zich zonder er zichtbaar last van te hebben. Verdacht is het als een dier agressief en onrustig is. Je  kunt met het virus in aanraking komen door een beet, maar ook doordat een besmet dier je krabt of likt. Het virus dringt het lichaam binnen door wondjes in de huid of via de slijmvliezen (ogen, mond). Als het virus eenmaal in het zenuwstelsel terechtkomt, zal de ziekte hondsdolheid zich ontwikkelen en is er geen genezing mogelijk. Men kan wel voorkomen dat het virus in het zenuwstelsel terechtkomt.
Hoe voorkom je rabiës?  Vermijd krabben, likken en beten van zoogdieren in gebieden waar hondsdolheid voorkomt en raak dode dieren niet aan. Maak de wond goed schoon met water en zeep en ontsmet deze met betadine of alcohol 70%. Zoek daarna zo snel mogelijk medische hulp. Ben je van tevoren ingeent dan heb je  na een besmetting wél nog 2 injecties extra nodig. Hiermee moet liefst binnen 24 uur begonnen worden.
Ben je niet ingeent moet er binnen 24 uur  antiserum ("human anti-rabies immunoglobulin") gegeven worden. Vaak is antiserum niet direct voorradig. Je moet beginnen met een serie van 5 injecties die in de loop van een maand gegeven moeten worden + antibiotica.
Het voordeel van al ingeent zijn is dat je na een beet geen antiserum nodig hebt.
Dit is in minder ontwikkelde landen meestal niet verkrijgbaar of van slechte kwaliteit. Je hebt na een beet maar 2 injecties met rabiësvaccin nodig, in plaats van 5. De vaccinaties zijn in minder ontwikkelde landen vaak van slechte kwaliteit waardoor ze veel bijwerkingen hebben. Ik heb in Indonesie en Peru tijdens het fietsen aardig wat honden achter me aan gehad maar gelukkig nooit gebeten. Nu ben ik relatief veilig zowel met fietsen als met hardlopen.

Zwerflopen

Gisteren is de eerste training op weg naar de Jungfrau gedaan. Het doel was om naar de top van de berg, waar een groot kruis op staat, te rennen. Het weer is heerlijk op Rhodos, windje en ongeveer 24 graden. Dus gewapend met water en een koolhydraten shake gingen we op pad. En niet te vergeten de camera. Het dorp uitrennen en de weg oversteken, eerst een stukje naar links gelopen maar al gauw zagen we dat van de berg weg liepen en dus weer terug naar rechts gelopen. Toen we een weggetje richting de berg zagen gaan, zijn we deze ingegaan en kwamen we op een zandweg terecht. Na een paar km ging het omhoog en al klimmend kwamen we bij een kruising en hebben we de weg links aangehouden, maar na een km of 2 leek het toch niet daarheen te gaan waar wij heen wilde. Weer terug en de andere kant op gegaan. Nog steeds een onverhard terrein, heerlijk tussen de bomen en bloemen en geen mens te bekennen. Al klimmend kwamen we hoger maar zagen we nog steeds geen weg naar het kruis. Mooie vergezichten, dat wel. Mijn zwager had gezegd dat hij er met de auto geweest was en dat leek me toch erg onwaarschijnlijk op dat terrein waar wij liepen. Maar goed, die Grieken rijden als gekken dus wie weet ook wel hier. Toen we toch al behoorlijk hoog waren ging het ineens weer naar beneden en leek de weg naar een dorp aan de andere kant van de berg te gaan. Wij weer terug en toen zagen we een smal paadje wat naar boven liep, het kon niet anders, dat moest toch wel de weg naar boven zijn. Lopend, want rennen was niet mogelijk omdat het te steil was, klommen we naar boven, waar dan ineens het pad in het niets verdween. Dwalend door het bos konden we echt de weg naar het kruis niet vinden en besloten we toch maar terug te gaan. 2 uur later waren we weer in ons dorp en vertelde mijn zwager dat er gewoon een geasfalteerde weg naar boven gaat en dat hij vannacht nog had gedacht om even de weg te vertellen. Gelukkig voor ons heeft hij dat niet gedaan en hebben we een prachtige route gelopen, onze ' zwerfloop' op Rhodos. Maandag gaan we het nog een keer proberen en dan via de gewone weg. Na een stevige lunch hebben we ons aan het zwembad vervoegd met een boek en genoten van het zonnetje. Het leven is zwaar.....

De Jungfrau Marathon

De officiele registratie voor de Jungfrau Marathon is binnen en ook al betaald, dus ik ga nu officieel meedoen aan de Jungfrau marathon. Een geweldige uitdaging in een bijzonder landschap. Het zou het mooiste marathon parcours ter wereld zijn. Je loopt met zicht op de geweldige berg- reuzen, de Eiger, Monch en natuurlijk de Jungfrau. Een hoogte verschil van 1821 meter tussen Interlaken en de Kleine Scheidegg. Onderweg verandert het landschap constant. De eerste 10 km zijn vlak, hierna gaat het wat omhoog tot je bij 26 km tegen de muur van Wengen aan loopt. En dan stopt het stijgen niet meer tot km 41, de laatste km is dalen naar de Keine Scheidegg om daar te finishen. De ondergrond van het parcours is wisselend; asfalt, bergpaadjes, gras en grind. Ik las op een site dat je ongeveer 1 uur op moet tellen bij je normale tijd, maar volgens mij is dat erg wishfull thinking. Ik ga ervan uit dat ik er 5,5 a 6 uur over doe. Tijdslimiet is overigens 6,5 uur. Maar de tijd doet er niet zo veel toe, ik wil de uitdaging aangaan en er van genieten

Boscross Loop Driebergen

Vandaag was dan de in de pers al bekende webloggers Boscross loop in Driebergen. Voor ik er vo heen reed nog even gekeken waar het was en zelfs op de site van de organisatie hadden ze een stukje geschreven over deze meeting. Dan hadden we het AD en komt het ook nog in de nieuwe Runnersworld. Of we het nu leuk vonden of niet, we moeten er nu wel positief over zijn... En eerlijkheid gebied te zeggen dat het ook nog erg leuk was! Sommige waren te herkennen en andere niet maar bij het opnoemen van de weblog wist iedereen wel wie wie was. Leuk gevarieerd gezelschap en toch wel heel apart om elkaar zo te ontmoeten. Maar er moest ook gelopen worden, de meeste liepen de 12 km, sommige een rondje minder en andere weer rustig ivm blessures, maar al met al had iedereen wel een doel om te lopen. Het waren 4 rondjes van 3 km en wat mij betreft een behoorlijk pittig parcours. Nu loop ik weinig wedstrijden (5 per jaar is veel) en al helemaal geen crosslopen. Kan dus wel vaststellen dat ik weer wat grenzen verlegd heb vandaag, en ik moet zeggen het is leuk om te doen. Pittig maar wel lekker. Je loopt heerlijk in het bos en je wordt er sterk van, mul zand, klimmetjes en andere obstakels. Waar ik op weg ging had ik niet zo een idee van, ws iets van 1.05 - 1.10 dacht ik. Met de gedachte dat door het parcours het niet te doen is om onder het uur te blijven. Ik liep vrij constant , het tweede deel iets langzamer maar dat was niet meer dan rond de 25 seconden schat ik. Ik eindigde in 59.50 waar ik zeer tevreden mee ben. Aan het parcours aangemoedigd door meegekomen fans van andere loggers en door Rob Veer de trainer en spion van het dreamteam. Ook de anderen hebben super gelopen en eigenlijk was iedereen zeer content met het resultaat. Qua loop erg leuk, de douches was een grotere opgave om te vinden maar ook dat is goed gekomen. De meeting vond ik zeer geslaagd en zeker voor herhaling vatbaar! Een zeer leuk iniatief van Hans. ps;ben weblog van de week op de hardloop krant, dus iedereen van die site...Welkom op deze weblog.